Στην φίλη και συντρόφισσα Ιντίλ (Εζγκέ Μπαλί)

Με ένα κόκκινο μαντήλι στο κεφάλι για να μη σκονίζονται τα μαλλιά της και τα μάτια κολλημένα στο ΑΚ47 της, δεν έβλεπε ούτως η άλλως πολύ καλά, προσπαθούσε να καθαρίσει την κάννη με λεπτές, ήρεμες κινήσεις. Είχε βάλει ένα σύρμα από αυτά που χρησιμοποιούμε για τα λίπη των ταψιών και το περιέστρεφε, γύρω-γύρω.
Προσηλωμένη στο έργο της πέρασε όλο εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη στο αυτοσχέδιο μαρμάρινο τραπέζι, λαμπιρίζοντας τον φίλο της.
Εγώ κατέβαινα από την κουζίνα και σήκωσε τότε τα μάτια της, με κοίταξε και μου χαμογέλασε πρώτη φορά. Τα μικρά της βήματα την οδήγησαν στο σημείο που όλοι οι σύντροφοι αφήναμε τα όπλα μας μέχρι την σκοπιά ή μέχρι τον ύπνο. Μπήκαμε μαζί στο σαλόνι.
Δεν ήξερε αγγλικά, ούτε εγώ τούρκικα. Έμαθα το κωδικό της όνομα. Το δικό μου το είχε μάθει ήδη. Ήμουν εξ'άλλου ο νέος. Μου έδωσε να καταλάβω πως είχε έρθει κάποτε στην Ελλάδα και της είχε αρέσει. Αργότερα θα καταλάβαινα πως δεν είχε έρθει ποτέ, ήθελε απλά να την επισκεφτεί κάποια μέρα.
Προσπαθούσα να μάθω τούρκικα και για να συνεννοούμαστε καλύτερα μου ζήτησε να της γράψω κάποιες λέξεις στα ελληνικά. Έτσι κι έγινε. Σύντομα τις έμαθε όλες.

Έκανα λίγους μήνες να τη δω. Μεταφέρθηκα στη μονάδα άμεσης επέμβασης κι ύστερα στην απελευθέρωση του υδροηλεκτρικού φράγματος της πόλης Σρίνα. Ακολούθησε το διεθνές ταμπούρι αργότερα, στο μέτωπο της πόλης Σιλούκ προς τη Ράκκα, όπου τυχαία την είδα, όταν ήρθε η ώρα εκείνη να επιστρέψει στη βάση να ξεκουραστεί και ήμουν εγώ που θα την άλλαζα.

Το Φλεβάρη του 2016, στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Σεντάντι βρισκόμαστε στην ίδια μονάδα. Επιβαίνουμε σε ένα αυτοκίνητο, και ενώ το οδηγούσα και δεχτήκαμε καταιγισμό πυρών, με αίματα μιας άλλης συντρόφισσας πάνω της στάθηκε σαν βράχος και χωρίς να χάσει στιγμή της ψυχραιμία της καλύφθηκε πίσω από αυτό, καταδεικνύοντας στους υπόλοιπους που να καλυφθούμε.

Από τότε θα την έβλεπα πολύ λίγο. Εκείνο όμως το καχεκτικό κορίτσι είχε ήδη μπει στην καρδιά μου. Είχε συγκλονίσει την ύπαρξή μου. Η βαθιά της φωνή, παρά τα λίγα κιλά της, εκείνη η ηγετική παρουσία, παρόλο που ήταν μιρκοσκοπική και η πυγμή που έδειχνε στα καθημερινά ζητήματα αλλά και οι φλογεροί πολιτικοί της λόγοι, την κατέστησαν ως το άτομο που έμεινε πιο έντονα από οποιονδήποτε άλλο, χαραγμένο στο μυαλό μου.

Την αγκάλιασα τελευταία φορά την τελευταία μέρα πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, την Άνοιξη του 2016. Μου έκανε δώρο για να τη θυμάμαι ένα περικάρπιο που είχε φτιάξει από χοντρή κλωστή στο αγαπημένο της, γαλάζιο χρώμα.

Η Ιντίλ δολοφονήθηκε από την εμπροσθοφυλακή του Ερντογάν στη Συρία. Από τους συμμορίτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA). Δολοφονήθηκε από τις επεκτατικές διαθέσεις του τούρκικου κράτους, την ώρα μιας επιχείρησης ενάντια στους καταπιεστές. Αίμα για το αίμα!

Το ομορφότερο παράδειγμα ανθρώπου, μια παθιασμένη φεμινίστρια, μια φλογερή επαναστάτρια. Αυτή ήταν η Ιντίλ. Η κιουτσούκ καντέν, μπουγιούκ καφά..

Θα σε θυμάμαι, θα μιλάω για σένα και θα παραδειγματίζομαι. Σε ευχαριστώ για όλα.

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΘΑΝΑΤΗ!

Η Τουρκία επιτίθεται στους Κούρδους της Συρίας

Το SDF μέσα στην εβδομάδα θα έπαιρνε από τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους το υδροηλεκτρικό φράγμα της πόλης Τάμπκα. Κάτι που σημαίνει διακοπή ηλεκτροδότησης και ύδρευσης της Ράκκα και θα έκαμπτε την αντίσταση των φανατικών ισλαμιστών άμεσα. Αυτό μεταφράζεται σε συνδυασμό με την απελευθέρωση της Μοσούλης από τις κυβερνητικές Ιρακινές δυνάμεις, ως το τέλος ουσιαστικά του Ισλαμικού Κράτους, καθώς αποδυναμώνοντα οι κύριοι άξονές του και περιορίζεται στις άγονες νοτιοανατολικές επαρχίες της Συρίας και νοτιοδυτικές του Ιράκ.

Ο τελευταίος όμως, των υποστηρικτών του ισλαμικού κράτους, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με μια συντονισμένη αεροπορική επίθεση, πλήττοντας υποδομές τηλεπικοινωνιών του YPG αλλά και θέσεις του PKK στα βουνά του Κάντιλ, έδειξε πως θα αναμειχθεί άμεσα για να υποστηρίξει το Ισλαμικό Κράτος.

Έτσι, σήμερα ξεκίνησε χερσαία επιχείρηση στα σύνορα της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας (Ροζάβα) από την Τουρκία. Συγκεκριμένα στην πόλη Derbesiye οι μάχες μαίνονται, με τους Τούρκους να επιτίθενται με θωρηκτά άρματα μάχης (tanks) στα σύνορα. Παράλληλα η πόλη βομβαρδίζεται από την πολεμική αεροπορία και morters.

Νωρίτερα το μεσημέρι, το καντόνι του Έφριν δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται συντονισμένη επίθεση σε συγκεκριμένα σημεία, κατά μήκος όμως όλων των συνόρων. Παράλληλα, οι υποκινούμενοι από την Τουρκία, αντικαθεστωτικοί της Συριακής κυβέρνησης Άσαντ, επιτίθενται από τα ανατολικά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν πάρει θέση. Κάτι που αφήνει αιχμές μετά τα συγχαρητήρια του Τραμπ για την νίκη στην πραξικοπηματική διαδικασία του δημοψηφίσματος, στον Ρ.Τ. Ερντογάν.

Τα στρατόπεδα φαίνεται να ξεκαθαρίζουν για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια στη Συρία και οι Κούρδοι μαχητές, σίγουρα δεν θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στα πλάνα του μεγαλύτερου ιμπεριαλιστικού κέντρου του πλανήτη. Αυτό μας βοηθάει να το συμπεράνουμε, οι προ εβδομάδων δηλώσεις αντικαθεστωτικών, μη φονταμενταλιστικών δυνάμεων που συνεργάζονται με τους Κούρδους, όπου εξέφρασαν παράπονα σχετικά με το ότι δεν συμπεριλήφθηκαν στις μάχες για την πόλη της Ράκκα, όταν ηγέτης του PYD ανακοίνωσε πως μετά την απελευθέρωση της Ράκκα οι δυνάμεις του YPG θα ριχτούν στη μάχη μαζί με τις κυβερνητικές δυνάμεις για να απελευθερώσουν την Ίντλιμπ.

Οι πιο κρίσιμες εβδομάδες στον Συριακό πόλεμο είναι αυτές που θα ακολουθήσουν..

Στον 20χρονο Βρετανό ήρωα, Ράιαν Λοκ

Η προτελευταία μέρα του στην Βρετανία. Γάμος στο Χάμπσαϊρ.

Χτύπησε το τηλέφωνο. Του είπαν ότι κάπου στο Χάμπσαϊρ θα γίνει ένας γάμος και ως ψήστης θα μπορούσε να βγάλει ένα μεροκάματο. Αμέσως γύρισε και το είπε στον πατέρα του. Του είπε πως ήταν μια ευκαιρία για λίγα παραπάνω χρήματα πριν το ταξίδι διακοπών του.

Την επόμενη μέρα, ήδη έτοιμος για τις διακοπές που είχε προαναγγείλει για την Τουρκία, φεύγει.

Ο προορισμός του όμως θα ήταν διαφορετικός από ότι είχε ανακοινώσει στους γονείς του. Ο Ράιαν Λοκ, είχε επικοινωνήσει ήδη με τις δυνάμεις του YPG, και ταξιδεύοντας μέσω Βόρειου Ιράκ έφτασε στη Ροζάβα.

Σύντομα, παρέα με τον Μάικλ Ίσραελ και τον Άντον Νέσεκ, ο εικασάχρονος Βρετανός, οδηγούμενος από τις δυνάμεις του SDF φύλαγε την έξοδο της πρόσφατα απελευθερωμένης πόλης Μάνμπιτς. Εκεί ένα Τούρκικο αεροβομβαρδιστικό θα εξαπολύσει επίθεση κατά της άτυπης συνοριογραμμής στερώντας του τους δυο συντρόφους του, με τον ίδιο να τραυματίζεται ελαφρά στο κεφάλι.


Τα τραύματα στο κεφάλι του Ράιαν Λοκ από την επίθεση Τούρκικου αερομαχητικού
που στέρησε τη ζωή των Μάικλ Ίζραελ και Αντον Νέσεκ.



Διακομίζεται στο νοσοκομείο του Κομπάνε όπου σύντομα παίρνει εξιτήριο και πλαισιώνει το μέτωπο προς την πρωτεύουσα του Ισλαμικού κράτους, Αρ Ράκκα.

Σε μια μάχη, κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες, ο Ράιαν μένει τελευταίος με τους συμμορίτες Ισλαμιστές να περικυκλώνουν το χώρο. Τότε ήταν, που ο θαρραλέος 20χρονος έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και έδωσε τέλος στη ζωή του.

Μια πράξη που έσωσε τον Ράιαν από το να αποτελέσει έναν ακόμη πρωταγωνιστή στα φρικιαστικά προπαγανδιστικά βίντεο των φανατικών Ισλαμιστών, με αποκεφαλισμούς, κάψιμο ζωντανών και λοιπές αρρωστημένες πρακτικές δολοφονίας.



Ο Ράιαν σε φωτογραφία με το όπλο του



Είκοσι χρονών, χωρίς να σκεφτεί τη ζωή του, στερούμενος ότι η ηλικία του είχε να του προσφέρει, έχοντας χάσει τους δυο πιο κοντινούς του συντρόφους, για την ελευθερία και την ισότητα κάποιων ανθρώπων που καθόλου δε γνώριζε, αλλά παρακινούμενος από τις αμετάβλητες αξίες του, έπεσε ηρωικά στο πιο δίκαιο πεδίο μάχης του αιώνα μας.

ŞEHİD NAMIRIN
Άρης Α.Μ.
5.2.2017

"Οι γυναίκες στον αγώνα" α. Αρίν Μιρκάν

Αρίν Μιρκάν (Ντιλάρ Γκεντζεμίς)

Κανείς δε θα μάθει την ηλικία της. Κανείς δε θα μάθει αν ήταν όντως μητέρα δυο παιδιών. Κανείς δε θα μάθει πόσο χαρούμενη θα ήταν η Ντιλάρ Γκεντζεμίς βλέποντας το Κομπάνε απελευθερωμένο και τους κατοίκους της να χτίζουν πάλι τη ζωή τους. Όλοι όμως όσοι την έζησαν ή την έμαθαν μετά τον θάνατό της, η ιστορία της τους έμαθε όσα κανείς άλλος δεν θα μπορούσε ποτέ να τους μάθει.

Θα ήθελα να ξέρω ώστε να γράψω πολλά για την συντρόφισσα Αρίν Μιρκάν (Ντιλάρ Γκεντζεμίς το πραγματικό της όνομα). Να παρουσιάσω τη παιδική της ηλικία, το πως μεγάλωσε, να περιγράψω το χωριό της, τους γονείς της, μια μέρα από την καθημερινότητά της στο σχολείο, φωτογραφίες και άλλα πολλά. Όμως ελάχιστα υπάρχουν..

 

Η Αρίν Μιρκάν, η ηρωίδα!

Το Ισλαμικό Κράτος πολιορκούσε το Κομπάνε από τις 16 Σεπτέμβρη του 2014. Στις 5 Οκτώβρη παρέλαυνε νοτιοανατολικά της πόλης, όπου θα επιχειρούνταν η είσοδος σε αυτή για πρώτη φορά. Αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, βιασμοί, χρήση των πτωμάτων των Κούρδων μαχητών ως αναχώματα ήταν αυτά που είχαν μείνει πίσω στα εκατοντάδες χωριά που είχαν καταλάβει στο πέρασμά τους.

Στο νοτιοανατολικό πέρασμα της πόλης, ο λόφος Μιστανούρ φυλασσόταν από μια ολιγομελή ομάδα των γυναικείων μονάδων αυτοπροστασίας (YPJ). Μη διασταυρωμένες πληροφορίες μιλούν για τρεις γυναίκες. Η μια εκ των οποίων, ήταν η Αρίν Μιρκάν!

Οι Κούρδοι μάχονταν μόνο με καλάσνικοφ ή άλλα υποτυπώδη πολεμικά όπλα, ή ακόμα χειρότερα όπως φαίνεται από διάφορα βίντεο, με πέτρες(!) ενάντια στα τανκς των φανατικών Ισλαμιστών.
Οι συντρόφισσες άρχισαν να χάνουν, όπως ήταν φυσικό τις θέσεις τους, με τελική απόφαση να υποχωρήσουν.

Η Αρίν αποφάσισε να μείνει πίσω.
Ζώστηκε με εκρηκτικά, άναψε το φυτίλι και ρίχτηκε σε μια ενέδρα που η ίδια έστησε, μόνη της, σε έναν χρηματοδοτούμενο από όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στρατό, πετώντας χειροβομβίδ(α)ες και ρίχνοντας με το καλάσνικοφ, με τελικό απολογισμό που επίσης δεν θα γίνει ποτέ γνωστός. 10 αναφέρουν κάποιοι. Τόσα πτώματα των φασιστών μπόρεσαν να περισυλλέξουν. 27 λένε κάποιοι άλλοι προσπαθώντας μέρες μετά να βγάλουν πόρισμα από τα όσα έβλεπαν μπροστά τους. Συν το τανκ. Το αχρήστεψε!

 

Η στιγμή της αυτοθυσίας της Αρίν Μιρκάν

Αυτή η έκρηξη θα άλλαζε τα πάντα. Το σώμα της Αρίν Μιρκάν ήταν στη γη, στον αέρα, μέσα στη φωτιά, ήταν η ίδια η φωτιά..

Η ιστορία της θα ακουστεί αμέσως σε όλο τον κουρδικό κόσμο αλλά και παραπέρα. Κάπου εκεί έμαθα και γω την Αρίν Μιρκάν. Όταν αργότερα έγινα μέρος αυτού του δίκαιου αγώνα, χρησιμοποίησα ως δικό μου όνομα τα δυο αρχικά του ονόματος και του επιθέτου της, προσπαθώντας να καταβάλω με αυτό τον τρόπο την ελάχιστη τιμή που μπορούσα στο πρόσωπό της εκ μέρους μου.

Ήταν η πρώτη γυναίκα που χρησιμοποίησε το σώμα της σαν το ισχυρότερο όπλο που μπορούσε να διαθέσει, στην τριών εβδομάδων πολιορκία των Ισλαμιστών.
Αποτέλεσε έμπνευση για χιλιάδες Κούρδους, που με το άκουσμα της ηρωικής αυτής πράξης πλαισίωσαν ακόμα πιο μαζικά την αντίσταση. Ερχόμενοι σε ορδές από την Τουρκία, το Μπασούρ, τη Ροζιλάτ, κι άλλοι Κούρδοι από τη Ροζάβα αλλά και διεθνείς εθελοντές. Όχι μαχητές, άνθρωποι που ποτέ τους ίσως δεν είχαν πιάσει όπλο. Άντρες, γυναίκες, γέροντες και γερόντισσες, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικοί, ουμανιστές και ονειροπόλοι.. Όλοι μαζί μια ανάσα και ένα βήμα από τη νίκη ή το θάνατο.
Οι συμμορίτες του Ισλαμικού Κράτους έμελλε να μπουν στην πόλη εκείνη την μέρα, αλλά η θυσία της Αρίν Μιρκάν, είχε ήδη κρίνει την έκβαση της μάχης. Μόλις λίγες μέρες μετά υποχωρούν και αποχωρούν από την πόλη του Κομπάνε.

Η θυσία μιας γυναίκας λίγο μετά τα 20 της χρόνια, μιας κόρης, αδερφής και ίσως μάνας σε μια περιοχή που η γυναίκα δεν γνώρισε ποτέ ίση μεταχείριση με τον άντρα, ιστορικά, δέσμια της χειρότερης μορφής πατριαρχικής καταπίεσης, έμελλε να κρίνει μια από τις πιο τραγικές και συνάμα ηρωικές πράξεις ενός θεάτρου του παραλόγου που ακόμα να τελειώσει.

 

Άγαλμα προς τιμήν της Αρίν Μιρκάν στην πόλη Σουλεϊμάνι,
στο Ιρακινό Κουρδιστάν

Τα συμφέροντα των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αλλά και όσων περιμένουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, συγκρούονται στα εδάφη της Συρίας.
Η Αρίν Μιρκάν όμως, δεν θυσιάστηκε για κανέναν από αυτούς. Θυσιάστηκε για τους συντρόφους της, για τον δίκαιο αυτό αγώνα. Για τις ΑΠΟ-ίστικες ιδέες της. Για να μπορεί ο λαός της να μιλάει τη γλώσσα του, να χορεύει τους χορούς του, να φοράει τις παραδοσιακές στολές του χωρίς να φοβάται να κυκλοφορήσει, να ζει με τους ανθρώπους του στη γη που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Για να μην είναι δέσμια καμία γυναίκα σε οποιαδήποτε πατριαρχικά δεσμά.

Η Αρίν Μιρκάν έπεσε για την Ελευθερία!



ŞEHİD NAMIRIN!

Άρης Α. Μ.
1.2.2017



Στη μνήμη του σ. Ριφάτ Χορόζ

Μάρτυρας (επίσημο όνομα) Ριφάτ Χορόζ, (κωδικό όνομα) Σύντροφος Κάρκερ Κομπάνε.

Ο αλβανικής καταγωγής Σύντροφος Κάρκερ Κομπάνε εξορίστηκε με την οικογένειά του μετά το τέλος του α' Π.Π στη Σινώπη, Τουρκία.
Συμμετείχε στον Kουρδικό αγώνα στα μέσα του '70 όπου μοιράστηκε το ίδιο κελί με τον διάσημο εκπαιδευτικό Ιζμαήλ Μπεσικτζί, αφού συνελήφθη στην πορεία της Πρώτης Μάη του 1977 στην Κωνσταντινούπολη, όπου 34 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από τους ελεύθερους σκοπευτές της κυβέρνησης Ντεμιρέλ.

Ενσωματώθηκε στην οικογένεια του PKK ενώ ήταν στη φυλακή και με την απελευθέρωσή του το 1991 συμμετείχε ενεργά σε πολλές Κούρδικες πολιτικές ομάδες.

Όταν το Ισλαμικό Κράτος άρχισε να επιτίθεται στο Κομπάνε τον Σεπτέμβρη του 2014, ο Σύντροφος Κάρκερ έδωσε όλη του την περιουσία στο Κοτζαελί σε μια οικογένεια προσφύγων από τη Ροζάβα. Ταξίδεψε στα σύνορα του Σούρουτς με το Κομπάνε και πλαισίωσε την ανθρώπινη αλυσίδα αλληλεγγύης, για να ενημερώσει τον κόσμο για το τι θα συνέβαινε στο καντόνι της Ροζάβα. Μετά από 4 μέρες παραμονής στα σύνορα αποφάσισε να περάσει απέναντι, στο Κομπάνε και στην ηλικία των 60 ετών ώστε να πλαισιώσει τις γραμμές των Μονάδων Πολιτοφυλακών (YPG).

Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα έργα του στην ανοικοδόμηση του Κομπάνε ήταν η δημιουργία μιας βιβλιοθήκης και ενός πολεμικού μουσείου με ό,τι είχε απομείνει στα συντρίμμια της πόλης.

"Για 40 χρόνια φωνάζουμε στους δρόμους για την Σοσιαλιστική Επανάσταση. Τωρα θα χτίσουμε τον σοσιαλισμό εδώ. Ελάτε να τον χτίσουμε μαζί. Οποιαδήποτε μορφή σοσιαλισμού κι αν θέλετε ή Λαϊκής Επανάστασης."

Ο σύντροφος Κάρκερ Κομπάνε (μετ. Εργάτης του Κομπάνε), έπεσε σε μια επίθεση αυτοκτονίας του Ισλαμικού Κράτους στο Kομπάνε στις 25 Ιούνη του 2015. Οι σύντροφοι ορκίστηκαν να συνεχίσουν το έργο του Συντρόφου Κάρκερ στην πόλη και να υψώσουν ένα άγαλμα προς τιμήν του.

Μάρτυρας, Αθάνατος!

Έγκελς: Η ανισότητα των δύο φύλων ως αποτέλεσμα της οικονομικής καταπίεσης της γυναίκας

" [...] Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα σχετικά με τη νομική ισοτιμία του άντρα και της γυναίκας στο γάμο. Η νομική ανισότητα των δυο, που την κληρονομήσαμε από προηγούμενες κοινωνικές καταστάσεις, δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα της οικονομικής καταπίεσης της γυναίκας. Στο παλιό κομμουνιστικό νοικοκυριό, που περιλάμβανε πολλά αντρόγυνα και τα παιδιά τους, η διεύθυνση του νοικοκυριού, που είχε ανατεθεί στις γυναίκες, ήταν εξίσου δημόσιο, κοινωνικά αναγκαίο λειτούργημα όπως και η εξεύρεση μέσων διατροφής από τους άντρες.



Με την πατριαρχική οικογένεια, και ακόμα περισσότερο με τη μονογαμική ξεχωριστή οικογένεια, άλλαξαν τα πράγματα. Η διεύθυνση του νοικοκυριού έχασε το δημόσιο χαρακτήρα της. Έπαψε να ενδιαφέρει την κοινωνία. Έγινε ιδιωτική υπηρεσία. Η γυναίκα, παραμερισμένη από τη συμμετοχή στην κοινωνική παραγωγή, έγινε η πρώτη υπηρέτρια. Μονάχα η μεγάλη βιομηχανία της εποχής μας της άνοιξε ξανά το δρόμο προς την κοινωνική παραγωγή και πάλι μόνο στην προλετάρισσα. Ωστόσο, όσο είναι υποχρεωμένη να εκπληρώνει τα καθήκοντα της στην ιδιωτική υπηρεσία της οικογένειας, παραμένει αποκλεισμένη από την κοινωνική παραγωγή και δεν μπορεί να κερδίζει τίποτα. Αν θέλει να πάρει μέρος στην κοινωνική εργασία και να βγάλει το ψωμί της ανεξάρτητα, δεν είναι σε θέση να εκπληρώνει τα οικογενειακά της καθήκοντα. Κι όπως στο εργοστάσιο, το ίδιο συμβαίνει στη γυναίκα σε όλους τους κλάδους εργασίας ως την ιατρική και τη δικηγορική.



Η σύγχρονη ξεχωριστή οικογένεια είναι θεμελιωμένη πάνω στην ανοιχτή ή καλυμμένη σπιτική σκλαβιά της γυναίκας, και η σύγχρονη κοινωνία είναι μια μάζα που τα μόρια της αποτελούνται μονάχα από μεμονωμένες οικογένειες. Ο άντρας, στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, πρέπει σήμερα να είναι ο βιοπαλαιστής, ο τροφοδότης της οικογένειας, τουλάχιστον στις ιδιοκτήτριες τάξεις, και αυτό του δίνει μια κυριαρχική θέση, που δεν έχει ανάγκη από κανένα έκτακτο νομικό προνόμιο. Μέσα στην οικογένεια, ο άντρας είναι ο αστός, η γυναίκα εκπροσωπεί το προλεταριάτο.


Στο βιομηχανικό κόσμο, ωστόσο, ο ειδικός χαρακτήρας της οικονομικής καταπίεσης που βαραίνει πάνω στο προλεταριάτο φαίνεται σ' όλη του την οξύτητα, μόνο αφού παραμεριστούν όλα τα νομικά ειδικά προνόμια της τάξης των καπιταλιστών και αποκατασταθεί η πλήρης νομική ισοτιμία των δυο τάξεων. Η δημοκρατία δεν αναιρεί την αντίθεση των δυο τάξεων, αντίθετα, προσφέρει ίσα-ίσα το έδαφος όπου με την πάλη λύνεται η αντίθεση αυτή. Το ίδιο επίσης θα φωτιστούν πέρα για πέρα ο ιδιόμορφος χαρακτήρας της κυριαρχίας του άντρα πάνω στη γυναίκα στη σύγχρονη οικογένεια και η ανάγκη, καθώς και ο τρόπος, της δημιουργίας μιας πραγματικής κοινωνικής ισοτιμίας και των δυο, μόλις θα είναι και οι δυο νομικά εντελώς ισότιμοι. Θα φανεί τότε ότι η απελευθέρωση της γυναίκας έχει για πρώτη προϋπόθεση την επανεισαγωγή ολόκληρου του γυναικείου φύλου στην κοινωνική εργασία και ότι αυτό πάλι απαιτεί να πάψει η ξεχωριστή οικογένεια να είναι οικονομική μονάδα της κοινωνίας.



Έχουμε επομένως τρεις κύριες μορφές του γάμου, που σε γενικές γραμμές αντιστοιχούν στα τρία κύρια στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης. Για την άγρια κατάσταση τον ομαδικό γάμο, για τη βαρβαρότητα το ζευγαρωτό γάμο, για τον πολιτισμό τη μονογαμία, συμπληρωμένη με τη μοιχεία και την πορνεία. Ανάμεσα στο ζευγαρωτό γάμο και τη μονογαμία μπαίνει, στην ανώτερη βαθμίδα της βαρβαρότητας, η κυριαρχία των αντρών πάνω στις δούλες και η πολυγαμία. [...]"

 

Ροζάβα: τόσο μακριά, τόσο κοντά

Αναδημοσίευση από την "Εφημερίδα των Συντακτών"

Άρθρο της Χρυσούλας Μητσοπούλου

 

 

 

Ένα κορίτσι, σε στρατιωτική στολή,  χαμογελάει κρατώντας ένα όπλο. Σαν να γελάει που  της πέφτει βαρύ. Αν δεν ήταν αφίσα στα Εξάρχεια, κι αν δεν φαινόταν από πίσω της το σφυροδρέπανο, σε μια γρήγορη ματιά θα μπορούσες και να νομίσεις ότι πρόκειται για κάποιο είδος  διαφήμισης.  

Εϋλέμ Ατές. Τουρκάλα, φοιτήτρια στην Άγκυρα όταν αποφάσισε να πάει να πολεμήσει στη Ροζάβα ως μέλος μιας τουρκικής επαναστατικής οργάνωσης, στο πλευρό των Κούρδων. Σκοτώθηκε, αρχές Ιουλίου,  σε κάποιο μέρος που λέγεται Μιμπίτς, στη Ροζάβα, σε μάχη με τον ISIS. 23 χρονών.  

Κάτι λίγο μπορεί να ακούσαμε τα τελευταία χρόνια  για το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης και της πολυεθνοτικής συνύπαρξης στη Ροζάβα, εν μέσω του πολέμου της Συρίας, αλλά  μακριά είναι από μας όλα αυτά:  Μέση Ανατολή … 

Κι όμως… Η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και στα  μέρη  αυτά ξέρουμε ότι έχει κατά πολύ  μειωθεί από την «αντικειμενική πραγματικότητα», όπως λέμε: δηλαδή, πολύ απλά, από τους  χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από  που ονομάστηκε «προσφυγικό», όπως και από τα αλλεπάλληλα   χτυπήματα του ISIS στην καρδιά της Ευρώπης.   

Κι όμως…  Το τι γίνεται  στη Ροζάβα και γενικότερα στη Μέση ανατολή, θα έπρεπε να το φέρνουμε εμείς πιο κοντά μας, θα έπρεπε να το νοιαζόμαστε πιο πολύ. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί το έχει φέρει η αντικειμενική πραγματικότητα πιο κοντά, ούτε απλώς λόγω μιας αφηρημένης διεθνιστικής αλληλεγγύης. Αλλά  γιατί, μέσω μιας αναλογικής  ίσως σκέψης,  μπορεί να μας βοηθήσει στη συνειδητοποίηση της δικής μας κατάστασης εδώ, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, στη συνειδητοποίηση του «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης» που αντιστοιχεί στους δικούς μας καιρούς και τόπους,  για να θυμηθούμε τον Μπένγιαμιν όταν προσπαθούσε στον Μεσοπόλεμο να σημάνει συναγερμό απέναντι στο φόντο της πίστης στη θεωρία της προόδου -πίστης, από την οποία βεβαίως  δεν ήταν καθόλου απαλλαγμένη ούτε η Αριστερά.  Και μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί η Μέση Ανατολή, η Συρία ειδικότερα, σοκάρει. Σοκάρει γιατί  δείχνει τη μάλλον γενικότερη αλήθεια ότι το έκτακτο, στην πιο  απρόβλεπτη - και συχνά φρικιαστική-  εκδοχή του, δεν έχει κάποια εξωτική περιβολή, αλλά είναι ντυμένο πάντα με τα ρούχα του συνηθισμένου, για να τα μετατρέψει ή να τα αποβάλει σε χρόνο και τρόπο απρόβλεπτο. 

Ξέρουμε ότι πολλοί από τους ανθρώπους που ξεριζώθηκαν για να περάσουν το Αιγαίο και μετά να παγιδευτούν στη χώρα μας ήταν περίπου «σαν εμάς». Εξάλλου δεν ήταν τυχαίο ότι είχαμε σταθεί τόσο πολύ  στη φωτογραφία εκείνου του καλοντυμένου και καλοχτενισμένου με κοτσιδάκια  μικρού κοριτσιού που κρατούσε πνιγμένο ένας λιμενικός, πριν λίγα χρόνια, πριν να ενσκήψει το μεγάλο κύμα του προσφυγικού. 

Γι’αυτό και θεωρώ ότι οι σύντροφοι της Εϋλέμ Ατάς, για να μας κινητοποιήσουν διδάσκοντάς μας κάτι,  θα ήταν καλύτερο να βάλουν πλάι στη φωτογραφία της με τη στρατιωτική στολή  εκείνη όπου βρίσκεται  ίσως σε μια εκδρομή,  με περιβολή που μπορούσε να έχει οποιαδήποτε φοιτήτρια της Αθήνας. Κι όμως…μετά από λίγο ντύθηκε ανταρτίνα.

ΥΓ 1. Η Εϋλέμ Ατάς δεν είναι βεβαίως η πρώτη που άφησε την όποια βολή της στην Τουρκία για να πολεμήσει τον ISIS στο πλευρό των κουρδικών αντάρτικων δυνάμεων, του YPG. Κι άλλα παιδιά, «ωραία παιδιά» για τα οποία «η επανάσταση δεν τελείωσε», σκοτώθηκαν και σκοτώνονται στη Ροζάβα. Στο διαδίκτυο μπορούμε να δούμε τον τρόπο που κηδεύονται, με επαναστατικές ομιλίες, τιμητικούς πυροβολισμούς, πρόσωπα καλυμμένα, και – περίεργα ποιητικό, νομίζω- ένα σκυλί  να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στους παραταγμένους στρατιώτες και στρατιωτίνες. Έδωσε την αφορμή γι’αυτές τις σκέψεις γιατί ήταν γυναίκα, και πρέπει να θυμηθούμε ότι οι γυναίκες έχουν μεγάλο μέρος σε αυτό το πεδίο των «τίμιων μαχών» που λέγεται Ροζάβα. Και ίσως ακόμα γιατί στη μορφή της απεικονίζεται αυτή η συνύπαρξη του μακριά και του κοντά για την οποία θέλησα να μιλήσω σε αυτό το σημείωμα: με αδρά χαρακτηριστικά, Τουρκμένα γαρ από τα Άδανα, βαθιά  Ασιάτισσα, δείχνει  μακριά μας, ενώ η ανεμελιά που προβάλλει το χαμόγελό της, όπως και όλα τα άλλα  στη φωτογραφία της ειρήνης,  μπορεί να μας φανούν τόσο οικεία.  

ΥΓ2. Τα «ωραία παιδιά» που πολεμούν στη Ροζάβα δεν είναι μόνο Κούρδοι ούτε Τούρκοι. Λίγο έχει μαθευτεί ότι υπάρχει εκεί τάγμα διεθνών ταξιαρχιών, στο οποίο πολεμούν άνθρωποι από όλον τον κόσμο, ακόμα και από τη χώρα μας. Μιας  και ο λόγος πιο πάνω για τον Μεσοπόλεμο, δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί τις διεθνείς ταξιαρχίες στον ισπανικό εμφύλιο. Η απόσταση από εκείνον τον τόπο και, κυρίως, χρόνο είναι δεδομένη. Θα αρκούσε μόνο να  σκεφτεί κανείς τη συλλογική συνείδηση που υποστήριζε  το εγχείρημα και το σχετικά ακόμη άτρωτο όραμα για το μέλλον, τότε. Αλλά, μήπως και η απόσταση αυτή  δεν είναι  τόσο μεγάλη, όχι τουλάχιστον τόσο  ώστε να θεωρούμε ότι μόνο κάποιοι γραφικοί ή αφελείς πάνε σε  «διεθνείς ταξιαρχίες» σήμερα;  Μπορεί να μην συμμεριζόμαστε την επαναστατική αισιοδοξία της  Εϋλέμ και των συντρόφων της,  αλλά πρώτον, η «αρχή της ελπίδας», για να θυμηθούμε τον Μπλοχ, τρέφεται από το ότι δεν παύουν να  υπάρχουν πρόσωπα σαν αυτά της Εϋλέμ. Εξάλλου το αντάρτικό της ψευδώνυμο ήταν «Τζεμρέ», που σημαίνει κάτι σαν «η φύση ξεκινά να γεννάει». Και, δεύτερον, πέρα από το πού μπορεί να στηριχτεί η «αρχή της ελπίδας», ο πόλεμος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα τέρατα που παράγει είναι πλέον κάτι παραπάνω από ανάγκη, που με πολλούς τρόπους γίνεται  άμεσα και δική μας.

ΥΓ3. Οι σύντροφοι της Εϋλέμ από την Ενωτική Επαναστατική Δύναμη (BOG) ακόμη παλεύουν να μεταφερθεί η σορός της από τη Ροζάβα στην Τουρκία.