Η αντεπίθεση του Τελ Άμπιαντ - μια ιστορία δαιμόνων

Είχαμε τελειώσει το πρωινό μας και κάναμε γενική καθαριότητα στρατοπέδου. Δεν είχαν μείνει πολλά να γίνουν και κάποιοι σύντροφοι είχαν ήδη αποσυρθεί στα δωμάτιά τους σχηματίζοντας τις ομάδες πολιτικής και ιδεολογικής εκπαίδευσης. Όσο νωρίτερα τελείωναν, τόσος περισσότερος ελεύθερος χρόνος έμενε μέχρι το μεσημεριανό γεύμα.

Εγώ δεν είχα λόγο βιασύνης. Δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τα μαθήματα ούτως ή άλλως, αφού δε γνώριζα την τούρκικη γλώσσα. Έτσι έμεινα τελευταίος στον προαύλιο χώρο.

Ο σκοπός μου φώναξε να ανοίξω την πύλη. Κανείς δεν ήταν εκεί, τους είχε δει όμως από μακριά να έρχονται. Ο γενικός διοικητής Ουλάς Μπαϊρακτάρογλου (σ. Μεμέτ), πέρασε την πύλη σχεδόν καίγοντας τη μηχανή με πολλές στροφές σε κάποια χαμηλή ταχύτητα.

Βγαίνει από το στρατιωτικό αυτοκίνητο (σ.σ Toyota Hilux) και με δείχνει..

-Ετοιμάσου, δράση δεν ήθελες; Σε 5 λεπτά φεύγουμε.

-Εντάξει.

-Κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ..

Επέλεξε τους συντρόφους που είχαν βγει έντρομοι έξω νομίζοντας πως δεχτήκαμε κάποια επίθεση με έναν-δυο να έχουν πιάσει και τα καλάσνικοφ.

γ. δ. Ουλάς Μπαϊρακτάρογλου (σ. Μεμέτ Κουρνάζ)

Ο Ουλάς είχε επιλέξει ομάδα επιχείρησης. Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία. Δυο υποδιοικητές και 10 ακόμη άτομα. Οι δύο ρουκετοβόλοι, 2 ελεύθερους σκοπευτές με Κάννας και M-16, 4 με καλάνικοφ (επιχειρησιακοί όπως τους λέγαμε) και γω με έναν ακόμη σύντροφο πολυβολάδες. Η κάθε ομάδα είχε έναν με "ειδικό όπλο", έναν υποδιοικητή και 2 επιχειρησιακούς. Χωρίς καν να μας εξηγήσει ανεβήκαμε στα οχήματα και φύγαμε. Πηγαίνοντας, μαθαίνουμε πως πρόκειται να κυνηγήσουμε Ισλαμιστές που είχαν δοκιμάσει να επιτεθούν σε ένα συγκεκριμένο σημείο κοντά στο στρατόπεδό μας.

Ήταν 2 Μάρτη του 2016.

Η αλήθεια ήταν πολύ πιο δυσάρεστη. Οι Ισλαμιστές είχαν επιτεθεί στην πόλη Τελ Άμπιαντ με εκατοντάδες μαχητές, ώστε να χαράξουν μια ακόμη λωρίδα ανεφοδιασμού με την Τουρκία. Αποτέλεσμα ήταν 25 νεκροί σύντροφοι.

Ακόμη και σήμερα δεν έχει γίνει ξεκάθαρο, αν οι Ισλαμιστές είχαν μπει στα κρυφά, καμουφλαρισμένοι στα κούρδικα εδάφη ή επιτέθηκαν μέσω της Τουρκίας. Σίγουρα όμως διέφυγαν προς τη Ράκκα.

Αφού συνταχθήκαμε με τις νεοσχηματισμένες Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, ξεκινήσαμε να ξεχυνόμαστε στην πεδιάδα. Σε έναν οικισμό και έχοντας εξασφαλίσει ότι δεν υπάρχει συμμορίτης ή νάρκη εκεί, θα μας έδιναν και όλες τις πληροφορίες. Η επιχείρηση θα κρατούσε μια με δυο μέρες, ώστε να εξασφαλιστεί η καθαρότητα της περιοχής.

Ξεκίνησε να βρέχει καταρακτωδώς. Δεν έκανε ακριβώς κρύο, όμως με βρεγμένα ρούχα και πάνω στην καρότσα, αναμφίβολα ένιωθες βαρύ χειμώνα. Εγώ από τη βιασύνη, δεν πήρα ούτε το μπουφάν.

Επιχειρήσαμε σε έναν οικισμό, ύστερα σε ένα χωριό και μετά σε έναν ακόμη οικισμό. Είχαμε εξαντληθεί. Τα πόδια μας έτρεμαν. Δε συναντήσαμε πουθενά συμμορίτες, συναντήσαμε όμως σε αυτούς τους οικισμούς γυναίκες και παιδιά. Οι άντρες τους ήταν πιθανότατα, αυτοί που κυνηγούσαμε.

Ένας Άραβας πήρε το κινητό μιας από τις γυναίκες και τηλεφώνησε στον άντρα της λέγοντάς του πως <<είμαι μόνος μου με τη γυναίκα σου, που είσαι εσύ να φυλάξεις την τιμή σου;>>, πράγμα που βέβαια μας μετέφρασαν αργότερα. Εγώ πήγα να παίξω με τα παιδάκια, σαν να είχε μπλοκάρει το μυαλό μου, σαν να μην καταλάβαινα τι είχα μπροστά μου. Μάλιστα τα παιδάκια ήταν κοριτσάκια και για τις γυναίκες αυτές, ήταν ακόμη πιο απαράδεκτη η κίνησή μου. Στο εσωτερικό μέρος των γονάτων μου έτρεχε αίμα και φαινόταν αφού και η παραλλαγή μου είχε σκιστεί. Επίσης ήμουν καλυμμένος με λάσπη από το γιακά μέχρι τα μπατζάκια μου. Αψυχολόγητος. Ήταν η αδρεναλίνη όμως που μιλούσε, αφού είχα φέρει σε επιτυχία την πρώτη προσωπική μου αποστολή. Να συρθώ για 500 μέτρα στις πεδιάδες με τους κοφτούς βράχους και να "εκπλήξω" τις γυναίκες, που μέσα από τις μαύρες ρόμπες, δύσκολα μπορούσες να πεις πως δε θα εμφανιζόταν ένας μουστακαλής με καλάσνικοφ ή με μια ζώνη αυτοκτονίας.

Διανυκετερεύσαμε σε ένα στρατόπεδο των Κούρδων του YPG.

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε και πάλι να ξεχυνόμαστε στις πεδιάδες. Θα ήταν και η τελευταία μέρα της επιχείρησης. Δεχτήκαμε πυροβολισμούς. Πηδήξαμε από την καρότσα και κρυφτήκαμε πίσω από τα σπίτια του χωριού. Μας έριχνε το πυροβολικό τους. Οι σφαίρες άρχισαν να τρυπάνε τους πλίνθινους τοίχους και έπρεπε να μετακινηθούμε από ένα σημείο που το πυροβολικό τους μας έβλεπε, ώστε να καλυφθούμε στο επόμενο. Είχαμε πλέον καταλάβει πως δεν ήμασταν σε αμυντική-εκκαθαριστική αμυντική αποστολή, αλλά σε επιθετική-απελευθερωτική.

Ο σ. δ. Ουλάς έδωσε εντολή σε δυο άλλους συντρόφους, αυτόν με το Μ-16 και έναν επιχειρησιακό να τρέξουν στα φυσικά σχηματισμένα αναχώματα, και να βρουν την ευκαιρία να χτυπήσουν τον χειριστή του άρματος ώστε να μετακινηθούμε. Οι σύντροφοι πετάχτηκαν στα αναχώματα με εμάς να αδειάζουμε τους γεμιστήρες στα τυφλά, αρκεί να τρομάζαμε τον χειριστή. Όπως κι έγινε. Ο σύντροφος σκοπευτής, χτύπησε έναν συνοδό του άρματος των συμμοριτών και μετακινηθήκαμε όλοι ασφαλείς. Πλέον περιμέναμε το δικό μας πυροβολικό, ώστε να ξεκινήσει ξανά το κυνήγι στο Νότο.

Ενώ περιμέναμε, στο Βορρά εμφανίστηκε μια φιγούρα ενός νέου άντρα με μεγάλη γεννειάδα, αλλά με παραλλαγή YPG. Ο σ. δ. Ουλάς έτρεξε πρώτος κατά πάνω του προτάσσοντάς του την αγαπημένη του μπερέτα. Εκείνος γονάτισε, ακολούθησε τις οδηγίες και σήκωσε τα ρούχα του. Δεν είχε ζώνη αυτοκτονίας. Ήταν καθαρός. Έλεγε πως ζούσε σε περιοχή του Ισλαμικού Κράτους, αλλά πως ήταν στρατιώτης-πληροφοριοδότης του YPG. Ένα αυτοκίνητο ήρθε και τον πήρε. Δεν μάθαμε ποτέ κάτι γι'αυτόν.

Φτάνοντας έξω από ένα ακόμη χωριό, έπρεπε να επιχειρήσουμε. Να το καθαρίσουμε από συμμορίτες πριν σκοτινιάσει. Η ελπίδα να γυρίσουμε κι εκείνη τη μέρα πίσω, είχε για τα καλά εξαφανιστεί.

Αλλά ούτε την επόμενη, ούτε και τη μεθεπόμενη. Ούτε δυο εβδομάδες μετά. Από χωριό σε χωριό. Από πεδιάδα σε έρημο. Από βροχή και παράδειγμα <<ανοιξιάτικου καιρού>> σε ένα τρομερό κρύο τα βράδια και έναν ήλιο που σου έκαιγε το δέρμα την ημέρα.

Είχαμε φτάσει σε ευθεία γραμμή μόλις 30-35 χιλιόμετρα από το κέντρο της Ράκκα. Μόνο έρημος. Έβρεχε, σταματούσε. Μας έκαιγε ο ήλιος. Ύστερα άνεμος. Δεν γινόταν να σηκώσουμε τα μάτια μας γιατί η σκόνητα ράπιζε σαν το λάσο ένα άλογο. Είχαμε μόνο ένα ζευγάρι γυαλιά για προστασία το οποίο δίναμε στον σκοπό. Ένας σκοπός όμως δεν έφτανε.

Ανασήκωσαν λίγο χώμα, αυτό ήταν το ανάχωμά μας. Δεν είχαμε καμία ελπίδα αν ερχόταν αυτοκίνητο αυτοκτονίας.

Παράδειγμα πρόχειρου αναχώματος στην έρημο

Λίγα λεπτά αργότερα, αφού δεν μπορούσαμε να προχωρήσουμε καθώς δεν είχαμε καμία ασφάλεια, έπρεπε απλά "να φυλάξουμε σύνορα". Οι συμμορίτες άρχισαν να μας ρίχνουν όλμους. Κι όμως δεν ήταν το χειρότερο. Ανασηκώθηκε σκόνη η οποία χάραζε πορεία σε ευθεία γραμμή. Γραμμή που ερχόταν κατά πάνω μας. Ήταν ένα αυτοκίνητο αυτοκτονίας.

Αναχαιτίστηκε από ένα πρόχειρο φυλάκιο που είχε στηθεί ανατολικά μας. Δεν το τίναξαν, το ίδιο όμως γύρισε όταν είδε πως δε θα έφτανε ποτέ το στόχο του.

Οι όλμοι δε, δε σταμάτησαν να πέφτουν, πράγμα που μας έκανε να εγκαταλείψουμε τα αναχώματά μας, τα οποία δε μας προσέφεραν κάποια ουσιαστική κάλυψη. Επιστρέψαμε μόλις σταμάτησαν κι απαντήσαμε με τον ίδιο τρόπο.

Η μπλινταρισμένη μπουλντόζα ανασήκωσε κι άλλο τα χωμάτινα τοιχώματα. Τώρα θύμιζε λίγο περισσότερο στρατόπεδο. Ακόμη όμως δεν είχε τάφρο.

Τα "ενισχυμένα" αναχώματα

                               

Η βροχή δε σταματούσε. Πότε ως καταιγίδα, πότε ως μια συνεχόμενη βαρετή νότα γραμμένη στο πεντάγραμμο. Πεντάγραμμο που σχηματιζόταν από τον άνεμο. Δεν υπήρχαν βουνά ή λόφοι να κόψουν τον αέρα κι έτσι έβρεχε  οριζόντια.

Το YPG μας έφερε μουσαμάδες και πάσαλους για να στήσουμε σκηνές. Ο αέρας όμως τα ξερίζωνε όλα. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε σάντουιτς. Ένας μουσαμάς από κάτω κι ο άλλος πάνω μας. Ήταν το πρώτο από τα 4 εναπομείναντα βράδια. Το νερό έβρισκε όμως κάποιες αβλακώσεις, κάποια σκισίματα, κάποια κακοτεχνία πάνω στους μουσαμάδες και έμπαινε μέσα. Μας κατέβρεχε. Σιχτιρίζαμε. Ήμασταν κουρασμένοι, άϋπνοι και τώρα μούσκεμα.

-ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ. ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ. ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΠΙΘΕΣΗ.

Τέλεια. Υπέροχα. Δεχόμασταν επίθεση. Δε θα χρειαζόταν να σκεφτούμε αν θα γίνουμε μούσκεμα. Θα μας έφερναν καινούριες παραλλαγές. Δεν είχαμε στο νου μας πως μπορούμε να χάσουμε. Να έχουμε τραυματία ή μάρτυρες. Ήμασταν οι άρχοντες του πεδίου. Ήμασταν εμείς, ο θυμός, η οργή και τα μουσκεμένα μας ρούχα. Εμείς θα ορίζαμε!

Απολογισμός, 4+1 με 0, όπως κυνικά λέγαμε 3 ώρες μετά. Σκοτώσαμε 4 από αυτούς και ο πέμπτος προσπαθώντας να σκαρφαλώσει από πίσω, ζωσμένος με εκρηκτικά, έσκασε πριν φτάσει στους Ασαΰς. Είχε υπολογίσει λάθος το φιτίλι. Μας επιτέθηκαν με πάνζερ, με το επίλεκτο σώμα των μαυροφορεμένων κι όμως τους αποκρούσαμε, χωρίς να ρίξουμε ούτε μια αντιαρματική. Εμείς ορίσαμε!

Το ηθικό μας αναπτερώθηκε. Δε θα μπορούσαμε και πάλι να επιτεθούμε λόγω του επίπεδου πεδίου μάχης. Αλλά ίσως μας επιτίθεντο εκείνοι ξανά. Ήταν ωραία να ξέρεις πως έχεις έναν άμεσο σκοπό.

Ο σ.δ. Ουλάς που είχε αποχωρήσει λίγες μέρες πριν από την επιθετική απελευθέρωσης, ήρθε να μας επισκεφθεί για να μας πει πως πρέπει να φυλάξουμε "σύνορα", δυο ακόμη εβδομάδες. Η ψυχολογία πάλι ένα με το χώμα. Δεν κοιμόμασταν, δεν τρώγαμε και νιώθαμε πως αυτό που κάνουμε δεν είναι δικό μας. Τι διάολο κάναμε εμείς σε μια έρημο; Ένα στρατόπεδο Κάντρο (στελεγχών) να φυλάει πύλες. Γιατί δεν ξεκουραζόμασταν εκείνο το μήνα πριν ξεκινήσουμε την προετοιμασία για το Μάνμπιτς. Ένα μέτωπο που είχαμε δεδομένο πως θα συναντούσαμε τον οργανωμένο στρατό της Τουρκίας. Πόλεμος με τον πιο άμεσο δυνατά εχθρό. Νεύρα κι απογοήτευση.

Ενώ είχαμε φάει ξανά εκείνα τα απαίσια λαχματζούν με κόκκινες φακές, φωνάζει και πάλι ο σκοπός. Ένα μηχανάκι ερχόταν κατά πάνω μας στη μέση του πουθενά. Αρχίσαμε να ρίχνουμε κατά ριπάς. Γυρίζει κι εξαφανίζεται. Η ψυχολογία και πάλι ψηλά. Πάλι αυτό το αίσθημα χρησιμότητας. Τελικά είχαμε κάτι άμεσο να κάνουμε. Αλλά υπήρχε ταραχή, νεύρα, χαρά, θλίψη, πότε θα φύγουμε, τους αναχαιτίσαμε ξανά, Μάνμπιτς. Σε όλα αυτά, προστέθηκε η ηρωική αλλά ενοχλητική κίνηση της γενικής διοικήτριας της επιχείρησης, μιας 30άρας Κούρδισσας η οποία περπάταγε στην κορυφή του αναχώματος, προσπαθώντας να μας φέρει σε επαφή με το κεντρικό στρατόπεδο ώστε να αναφέρουμε την συμπλοκή. Γιατί το έκανε; Ήθελα να της πω να κατέβει. Ηρέμησα, κατάλαβα πως δε μου πέφτει λόγος. Ξέρει καλύτερα από μένα τι κάνει. Κι αν την πυροβολήσουν;

Την επόμενη μέρα θα φεύγαμε. Ήρθαν να μας αντικαταστήσουν πληρωμένοι πολιτοφύλακες. Καμία εμπιστοσύνη. Ίσως ήταν συμμορίτες. Ήταν ένας εύκολος τρόπος να παρεισφρήσουν στις γραμμές μας. Μαζεύαμε τα πράγματά μας, ο υποδιοικητής καθόταν στη γωνία και παρατηρούσε τους μισθωμένους Άραβες πολιτοφύλακες.

Έτοιμοι. Μαζί τους δεν ανταλλάξαμε σχεδόν κουβέντα. Δεν τους γουστάραμε και δε μας γούσταραν κι αυτοί. Εξάλλου ήταν μισθωτοί. Εμείς, 11 Τούρκοι και εγώ είχαμε ταξιδέψει από τις πατρίδες μας, να τελειώσουμε τους συμμορίτες στη Συρία. Εκείνοι ίσως είχαν νεκρούς συγγενείς. Γιατί έπαιρναν χρήματα; Το μυαλό ήταν θολό. Δεν ήθελε καν να επεξεργαστεί τους χιλιάδες λόγους που θα οδηγούσαν κάποιον στο να το κάνει αυτό. Γινόταν μίσος. Δεν τους ξέραμε. Αλλά νιώθαμε πως τους γνωρίζουμε.

Φύγαμε. Μας πυροβόλησαν Άραβες από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις. Είχαμε περάσει τα 5 χιλιόμετρα που είχαν εμβέλεια οι ασύρματοι. Χωρίς τις συχνότητες δεν μπορούσαμε να τους πούμε πως είμαστε σύμμαχοι.
Οι σφαίρες ήταν "με  την κόκκινη μπογιά". Τις βλέπαμε να πετάνε από πάνω μας, ή να σκάνε κοντά στις ρόδες του Toyota που μας μετέφερε. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον, χαμογελάγαμε. Ύστερα γελάσαμε κιόλας. Ή θα πεθαίναμε, ή θα πεθαίναμε γελώντας, ή θα σωζόμασταν. Γιατί να μη βγάλουμε τη γλώσσα στην τύχη μας; Γιατί να μην την κοροϊδέψουμε; Γιατί να μην την χλευάσουμε. Δεν της χρωστάμε τίποτα. Μας χρωστάει. Εκείνη μας έχει πονέσει, μας έχει σκοτώσει, δε θα τολμήσει ξανά. Θα της κάνουμε τα χειρότερα. Θα την τιμωρήσουμε. Θα πάμε κόντρα σε ό,τι ορίζει. Εξ'άλλου εμείς θα ορίζαμε. Και ξανά εμείς ορίσαμε!

Βγήκαμε σώοι από εκείνο το φαράγγι. Το όχημα έσκουζε. Πήγαινε όλο και πιο σιγά αλλά οι στροφές βαράγανε. Η ποσότητα λάσπης, ανύψωνε το όχημα παρά τα 12 άτομα και τον εξοπλισμό ήμασταν πάνω. Παρά την κίνηση στους 4 τροχούς του. Χοροπηδάγαμε πάνω τους ώστε οι ρόδες να βρουν στέρεα γη και να κινηθεί το αυτοκίνητο. Δεν έπρεπε να κολλήσουμε εκεί. Ήμασταν σε γκρίζα ζώνη. Χοροπηδούσαμε και γελάγαμε. Τραγουδάγαμε. Παράνοια.

Φτάσαμε στη βάση μας. Ήμασταν πάλι βρεγμένοι. Αλλαξιές δεν ήρθαν ποτέ. 21 μέρες τα ίδια ρούχα, αλλά δε μας ενοχλούσε. Βρωμάγαμε όλοι μας. Όλοι παραπονιόμασταν και κοροϊδεύαμε τον διπλανό μας, μέχρι που οι διπλανοί μας παραπονιόντουσαν για μας. Ήταν ένα παιχνίδι πια. Δεν είχε πραγματικά σημασία. Η κούραση δε μας επέτρεπε να μασήσουμε. Έπρεπε να κοιμηθούμε. Πέσαμε σχεδόν όλοι μέσα στη βρώμα πάνω στα στρώματά μας.

Γυρίσαμε γεμάτοι εμπειρίες, γεμάτοι εικόνες και πολύ πιο σοφοί. Αλλά χρειαζόμασταν ύπνο και καθαρό μυαλό να τα επεξεργαστούμε. Να φύγει ο θυμός.
Μια μέρα μετά στις αναφορές που γράψαμε, καταλάβαμε τι είχαμε κάνει λάθος, κάναμε την αυτοκριτική μας. Μέσα από τις πιο δύσκολες, ψυχολογικά αλλά και λόγω των καιρικών φαινομένων γύρω μας αποστολές, είχαμε βγει νικητές.
Θυμός, πολύς θυμός. Ο θυμός έφυγε καιρό μετά. Θέλαμε να τους τελειώσουμε και δεν ξέραμε πως.

Αυτή η επιχείρηση έβγαλε διοικητές, δυνάμωσε άλλους και βάπτισε νέους. Νικήσαμε τους δαίμονές μας!

Αναμφίβολα ο πιο έντονος Μάρτης της ζωής μου. Ο πιο ξεχωριστός. Ο Μάρτης "του πολέμου". Ο Μάρτης του Θεού. Μια μέρα αργότερα ο ΑΡΗΣ γινόταν 102 ετών.
Αυτό με παρηγόρησε. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με την Ελλάδα, με την κοπέλα ή τους φίλους μου. Στα τούρκικα δεν μπορούσα να εκφραστώ. Ήμουν τελείως μόνος. Δεν υπήρχε κωδικοποιημένο τηλέφωνο εκείνες τις μέρες. Έλλειπε ο σύντροφος που το είχε. Ο ΑΡΗΣ και τα τραγούδια την ώρα του σκοπού η μόνη μου παρηγοριά και στήριγμα μέσα στον ατέρμονο θυμό. Κάτι που θύμιζε σπίτι, κάτι οικείο. Περίεργο το πως βρίσκει στηρίγματα το μυαλό. Πως επεξεργάζεται τις ανάγκες και σε τι τις μεταφράζει.

Να μη σβήνουν οι μνήμες

Πριν δύο χρόνια, στις 13.11.2015 όταν και έφτασα στο Κομπάνε, είδα πρώτη φορά αυτόν τον ουρανό.
Τότε που η πιο μαρτυρική πόλη της χιλιετίας μας ήταν μια έρημος από συντρίμμια. Τότε που ο Ευφράτης ήταν πόθος και το Μάνμπιτς ένα μακρινό όνειρο.
Τότε που κάποιοι πίστευαν ακόμα στη δημοκρατική τρίστερη. Τότε που η Σεντάντι αποτελούσε μια από τις ισχυρότερες περιφέρειες των συμμοριτών. Τότε που το Σιλούκ ήταν μια πόλη φάντασμα-νεκροταφείο-πεδίο ναρκών. Τότε που η Ράκκα προσφωνούνταν "Μόρντορ" στην πλάκα, αλλά ήταν μια πλάκα που έφερνε ρίγος. Τότε που η πατάτα αποτελούσε είδος πολυτελείας και 4 μπουκάλια Pepsi Cola για 60 άτομα αφορμή για γιορτή. Και η άρνηση κάποιων της μερίδας τους, για να γευτούν άλλοι σύντροφοι περισσότερη στο ποτήρι τους, σχολείο για μένα. Τότε που μάθαινα τι σημαίνει "Επαναστατική Κουλτούρα". Τότε που γνώριζα την Εζγκέ Μπαλί. Τότε που 9 σύντροφοι και φίλοι μας ζούσαν ακόμα. Κοιτώντας προς την Ελλάδα, βλέποντας τη δύση του ήλιου σε αυτό το μελαγχολικό, κόκκινο απόγευμα στη Μέση Ανατολή, αναπολώ τις μέρες που χάθηκαν στη μιζέρια και στη μίρλα, τους αγώνες που δόθηκαν και πνίγηκαν στο αίμα και την καταστολή, και από δικά μας λάθη. Τα ήθη και τις μνήμες που διαγράφτηκαν γιατί δε ζει κανείς να τις μεταφέρει, απλά ατύχησαν να ανθίσουν σε λάθος περιοχή και αναρωτιέμαι αν άξιζε, αν αξίζει αυτή η προσπάθεια, για να βεβαιωθώ λίγο μετά, πως ό,τι κι αν συμβεί, μια φράση και μια ελπίδα θα σφραγίζει την κάθε μου σκέψη. Πως, αυτός ο κόσμος θα βαφτεί κόκκινος από τις σημαίες ή το αίμα μας!
Οι καταπιεσμένοι θα νικήσουμε κάτω από κάθε απόχρωσης ουρανό! Αρμί Γκιουλέρ Μπαλί 13 Νοέμβρη 2017, 16:14 Περιφέρεια Χάσεκε, Συρία

Στην φίλη και συντρόφισσα Ιντίλ (Εζγκέ Μπαλί)

Με ένα κόκκινο μαντήλι στο κεφάλι για να μη σκονίζονται τα μαλλιά της και τα μάτια κολλημένα στο ΑΚ47 της, δεν έβλεπε ούτως η άλλως πολύ καλά, προσπαθούσε να καθαρίσει την κάννη με λεπτές, ήρεμες κινήσεις. Είχε βάλει ένα σύρμα από αυτά που χρησιμοποιούμε για τα λίπη των ταψιών και το περιέστρεφε, γύρω-γύρω.
Προσηλωμένη στο έργο της πέρασε όλο εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη στο αυτοσχέδιο μαρμάρινο τραπέζι, λαμπιρίζοντας τον φίλο της.
Εγώ κατέβαινα από την κουζίνα και σήκωσε τότε τα μάτια της, με κοίταξε και μου χαμογέλασε πρώτη φορά. Τα μικρά της βήματα την οδήγησαν στο σημείο που όλοι οι σύντροφοι αφήναμε τα όπλα μας μέχρι την σκοπιά ή μέχρι τον ύπνο. Μπήκαμε μαζί στο σαλόνι.
Δεν ήξερε αγγλικά, ούτε εγώ τούρκικα. Έμαθα το κωδικό της όνομα. Το δικό μου το είχε μάθει ήδη. Ήμουν εξ'άλλου ο νέος. Μου έδωσε να καταλάβω πως είχε έρθει κάποτε στην Ελλάδα και της είχε αρέσει. Αργότερα θα καταλάβαινα πως δεν είχε έρθει ποτέ, ήθελε απλά να την επισκεφτεί κάποια μέρα.
Προσπαθούσα να μάθω τούρκικα και για να συνεννοούμαστε καλύτερα μου ζήτησε να της γράψω κάποιες λέξεις στα ελληνικά. Έτσι κι έγινε. Σύντομα τις έμαθε όλες.

Έκανα λίγους μήνες να τη δω. Μεταφέρθηκα στη μονάδα άμεσης επέμβασης κι ύστερα στην απελευθέρωση του υδροηλεκτρικού φράγματος της πόλης Σρίνα. Ακολούθησε το διεθνές ταμπούρι αργότερα, στο μέτωπο της πόλης Σιλούκ προς τη Ράκκα, όπου τυχαία την είδα, όταν ήρθε η ώρα εκείνη να επιστρέψει στη βάση να ξεκουραστεί και ήμουν εγώ που θα την άλλαζα.

Το Φλεβάρη του 2016, στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Σεντάντι βρισκόμαστε στην ίδια μονάδα. Επιβαίνουμε σε ένα αυτοκίνητο, και ενώ το οδηγούσα και δεχτήκαμε καταιγισμό πυρών, με αίματα μιας άλλης συντρόφισσας πάνω της στάθηκε σαν βράχος και χωρίς να χάσει στιγμή της ψυχραιμία της καλύφθηκε πίσω από αυτό, καταδεικνύοντας στους υπόλοιπους που να καλυφθούμε.

Από τότε θα την έβλεπα πολύ λίγο. Εκείνο όμως το καχεκτικό κορίτσι είχε ήδη μπει στην καρδιά μου. Είχε συγκλονίσει την ύπαρξή μου. Η βαθιά της φωνή, παρά τα λίγα κιλά της, εκείνη η ηγετική παρουσία, παρόλο που ήταν μιρκοσκοπική και η πυγμή που έδειχνε στα καθημερινά ζητήματα αλλά και οι φλογεροί πολιτικοί της λόγοι, την κατέστησαν ως το άτομο που έμεινε πιο έντονα από οποιονδήποτε άλλο, χαραγμένο στο μυαλό μου.

Την αγκάλιασα τελευταία φορά την τελευταία μέρα πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, την Άνοιξη του 2016. Μου έκανε δώρο για να τη θυμάμαι ένα περικάρπιο που είχε φτιάξει από χοντρή κλωστή στο αγαπημένο της, γαλάζιο χρώμα.

Η Ιντίλ δολοφονήθηκε από την εμπροσθοφυλακή του Ερντογάν στη Συρία. Από τους συμμορίτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA). Δολοφονήθηκε από τις επεκτατικές διαθέσεις του τούρκικου κράτους, την ώρα μιας επιχείρησης ενάντια στους καταπιεστές. Αίμα για το αίμα!

Το ομορφότερο παράδειγμα ανθρώπου, μια παθιασμένη φεμινίστρια, μια φλογερή επαναστάτρια. Αυτή ήταν η Ιντίλ. Η κιουτσούκ καντέν, μπουγιούκ καφά..

Θα σε θυμάμαι, θα μιλάω για σένα και θα παραδειγματίζομαι. Σε ευχαριστώ για όλα.

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΘΑΝΑΤΗ!

Ροζάβα: τόσο μακριά, τόσο κοντά

Αναδημοσίευση από την "Εφημερίδα των Συντακτών"

Άρθρο της Χρυσούλας Μητσοπούλου

 

 

 

Ένα κορίτσι, σε στρατιωτική στολή,  χαμογελάει κρατώντας ένα όπλο. Σαν να γελάει που  της πέφτει βαρύ. Αν δεν ήταν αφίσα στα Εξάρχεια, κι αν δεν φαινόταν από πίσω της το σφυροδρέπανο, σε μια γρήγορη ματιά θα μπορούσες και να νομίσεις ότι πρόκειται για κάποιο είδος  διαφήμισης.  

Εϋλέμ Ατές. Τουρκάλα, φοιτήτρια στην Άγκυρα όταν αποφάσισε να πάει να πολεμήσει στη Ροζάβα ως μέλος μιας τουρκικής επαναστατικής οργάνωσης, στο πλευρό των Κούρδων. Σκοτώθηκε, αρχές Ιουλίου,  σε κάποιο μέρος που λέγεται Μιμπίτς, στη Ροζάβα, σε μάχη με τον ISIS. 23 χρονών.  

Κάτι λίγο μπορεί να ακούσαμε τα τελευταία χρόνια  για το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης και της πολυεθνοτικής συνύπαρξης στη Ροζάβα, εν μέσω του πολέμου της Συρίας, αλλά  μακριά είναι από μας όλα αυτά:  Μέση Ανατολή … 

Κι όμως… Η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και στα  μέρη  αυτά ξέρουμε ότι έχει κατά πολύ  μειωθεί από την «αντικειμενική πραγματικότητα», όπως λέμε: δηλαδή, πολύ απλά, από τους  χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από  που ονομάστηκε «προσφυγικό», όπως και από τα αλλεπάλληλα   χτυπήματα του ISIS στην καρδιά της Ευρώπης.   

Κι όμως…  Το τι γίνεται  στη Ροζάβα και γενικότερα στη Μέση ανατολή, θα έπρεπε να το φέρνουμε εμείς πιο κοντά μας, θα έπρεπε να το νοιαζόμαστε πιο πολύ. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί το έχει φέρει η αντικειμενική πραγματικότητα πιο κοντά, ούτε απλώς λόγω μιας αφηρημένης διεθνιστικής αλληλεγγύης. Αλλά  γιατί, μέσω μιας αναλογικής  ίσως σκέψης,  μπορεί να μας βοηθήσει στη συνειδητοποίηση της δικής μας κατάστασης εδώ, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, στη συνειδητοποίηση του «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης» που αντιστοιχεί στους δικούς μας καιρούς και τόπους,  για να θυμηθούμε τον Μπένγιαμιν όταν προσπαθούσε στον Μεσοπόλεμο να σημάνει συναγερμό απέναντι στο φόντο της πίστης στη θεωρία της προόδου -πίστης, από την οποία βεβαίως  δεν ήταν καθόλου απαλλαγμένη ούτε η Αριστερά.  Και μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί η Μέση Ανατολή, η Συρία ειδικότερα, σοκάρει. Σοκάρει γιατί  δείχνει τη μάλλον γενικότερη αλήθεια ότι το έκτακτο, στην πιο  απρόβλεπτη - και συχνά φρικιαστική-  εκδοχή του, δεν έχει κάποια εξωτική περιβολή, αλλά είναι ντυμένο πάντα με τα ρούχα του συνηθισμένου, για να τα μετατρέψει ή να τα αποβάλει σε χρόνο και τρόπο απρόβλεπτο. 

Ξέρουμε ότι πολλοί από τους ανθρώπους που ξεριζώθηκαν για να περάσουν το Αιγαίο και μετά να παγιδευτούν στη χώρα μας ήταν περίπου «σαν εμάς». Εξάλλου δεν ήταν τυχαίο ότι είχαμε σταθεί τόσο πολύ  στη φωτογραφία εκείνου του καλοντυμένου και καλοχτενισμένου με κοτσιδάκια  μικρού κοριτσιού που κρατούσε πνιγμένο ένας λιμενικός, πριν λίγα χρόνια, πριν να ενσκήψει το μεγάλο κύμα του προσφυγικού. 

Γι’αυτό και θεωρώ ότι οι σύντροφοι της Εϋλέμ Ατάς, για να μας κινητοποιήσουν διδάσκοντάς μας κάτι,  θα ήταν καλύτερο να βάλουν πλάι στη φωτογραφία της με τη στρατιωτική στολή  εκείνη όπου βρίσκεται  ίσως σε μια εκδρομή,  με περιβολή που μπορούσε να έχει οποιαδήποτε φοιτήτρια της Αθήνας. Κι όμως…μετά από λίγο ντύθηκε ανταρτίνα.

ΥΓ 1. Η Εϋλέμ Ατάς δεν είναι βεβαίως η πρώτη που άφησε την όποια βολή της στην Τουρκία για να πολεμήσει τον ISIS στο πλευρό των κουρδικών αντάρτικων δυνάμεων, του YPG. Κι άλλα παιδιά, «ωραία παιδιά» για τα οποία «η επανάσταση δεν τελείωσε», σκοτώθηκαν και σκοτώνονται στη Ροζάβα. Στο διαδίκτυο μπορούμε να δούμε τον τρόπο που κηδεύονται, με επαναστατικές ομιλίες, τιμητικούς πυροβολισμούς, πρόσωπα καλυμμένα, και – περίεργα ποιητικό, νομίζω- ένα σκυλί  να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στους παραταγμένους στρατιώτες και στρατιωτίνες. Έδωσε την αφορμή γι’αυτές τις σκέψεις γιατί ήταν γυναίκα, και πρέπει να θυμηθούμε ότι οι γυναίκες έχουν μεγάλο μέρος σε αυτό το πεδίο των «τίμιων μαχών» που λέγεται Ροζάβα. Και ίσως ακόμα γιατί στη μορφή της απεικονίζεται αυτή η συνύπαρξη του μακριά και του κοντά για την οποία θέλησα να μιλήσω σε αυτό το σημείωμα: με αδρά χαρακτηριστικά, Τουρκμένα γαρ από τα Άδανα, βαθιά  Ασιάτισσα, δείχνει  μακριά μας, ενώ η ανεμελιά που προβάλλει το χαμόγελό της, όπως και όλα τα άλλα  στη φωτογραφία της ειρήνης,  μπορεί να μας φανούν τόσο οικεία.  

ΥΓ2. Τα «ωραία παιδιά» που πολεμούν στη Ροζάβα δεν είναι μόνο Κούρδοι ούτε Τούρκοι. Λίγο έχει μαθευτεί ότι υπάρχει εκεί τάγμα διεθνών ταξιαρχιών, στο οποίο πολεμούν άνθρωποι από όλον τον κόσμο, ακόμα και από τη χώρα μας. Μιας  και ο λόγος πιο πάνω για τον Μεσοπόλεμο, δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί τις διεθνείς ταξιαρχίες στον ισπανικό εμφύλιο. Η απόσταση από εκείνον τον τόπο και, κυρίως, χρόνο είναι δεδομένη. Θα αρκούσε μόνο να  σκεφτεί κανείς τη συλλογική συνείδηση που υποστήριζε  το εγχείρημα και το σχετικά ακόμη άτρωτο όραμα για το μέλλον, τότε. Αλλά, μήπως και η απόσταση αυτή  δεν είναι  τόσο μεγάλη, όχι τουλάχιστον τόσο  ώστε να θεωρούμε ότι μόνο κάποιοι γραφικοί ή αφελείς πάνε σε  «διεθνείς ταξιαρχίες» σήμερα;  Μπορεί να μην συμμεριζόμαστε την επαναστατική αισιοδοξία της  Εϋλέμ και των συντρόφων της,  αλλά πρώτον, η «αρχή της ελπίδας», για να θυμηθούμε τον Μπλοχ, τρέφεται από το ότι δεν παύουν να  υπάρχουν πρόσωπα σαν αυτά της Εϋλέμ. Εξάλλου το αντάρτικό της ψευδώνυμο ήταν «Τζεμρέ», που σημαίνει κάτι σαν «η φύση ξεκινά να γεννάει». Και, δεύτερον, πέρα από το πού μπορεί να στηριχτεί η «αρχή της ελπίδας», ο πόλεμος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα τέρατα που παράγει είναι πλέον κάτι παραπάνω από ανάγκη, που με πολλούς τρόπους γίνεται  άμεσα και δική μας.

ΥΓ3. Οι σύντροφοι της Εϋλέμ από την Ενωτική Επαναστατική Δύναμη (BOG) ακόμη παλεύουν να μεταφερθεί η σορός της από τη Ροζάβα στην Τουρκία.       

6.12.2014 - Ιδρύεται το BÖG στο Κομπάνε / 2 χρόνια μετά..

 

 

 

Ακολουθεί το ιδρυτικό κείμενο του , BÖG (Ενωτικών Απελευθερωτικών Δυνάμεων)

 

 

 

Ιδρύθηκαν οι Ενωτικές Απελευθερωτικές Δυνάμεις  (Birlesik Ozgurluk Gucleri)

 Τα τελευταία χρόνια έχει βαθύνει η οικονομική, κοινωνική  και πολιτική κρίση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Σε όλες τις χώρες της, ή έχει ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος ή οι κοινωνίες χαρακτηρίζονται από προϊούσα πόλωση. Η κρίση είναι τόσο βαθιά ώστε ούτε οι κυρίαρχες διεθνείς εξουσίες ούτε οι εγχώριες δεν μπορούν να δώσουν κάποια λύση.

 

 

Είναι χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού συστήματος η μια πλευρά των κυρίαρχων να «τρώει» την άλλη, και μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι καταπιεσμένοι λαοί και η εργατική τάξη είναι τα πρώτα θύματα. Βασικός δείκτης της κρίσης γενικά είναι ότι οι κυρίαρχοι δεν μπορούν πλέον να εξουσιάζουν, ενώ ο λαός δεν θέλει πλέον να τον εξουσιάζουν.

Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ξεκίνησε μια καταστροφική διαδικασία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, ενώ παράλληλα άρχισε να χτίζεται μια καινούρια κοινωνική ζωή. Η αστική τάξη είναι διασπασμένη σε πολλά κομμάτια. Αυτή η διάσπαση ισχύει και όσον αφορά τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Για παράδειγμα, φαίνεται ότι η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν συνιστούν ένα μπλοκ, ενώ ένα άλλο αποτελείται από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Εν τούτοις, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία φαίνεται να πολεμάνε μεταξύ τους στη Μέση Ανατολή. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά τις ντόπιες κυρίαρχες δυνάμεις.

Στην Τουρκία ένα τμήμα της αστικής τάξης υποστηρίζει σθεναρά τον Ερντογάν, ενώ ένα άλλο τμήμα είναι μαζί με τους Κεμαλιστές. Ο Ερντογάν υποστηρίζει τον ISIS, ενώ οι Κεμαλιστές κατά κάποιον τρόπο υποστηρίζουν τον Άσαντ.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η επανάσταση στην Τουρκία και το Κουρδιστάν έχει γίνει επανάσταση της Μέσης ανατολής.  Όπως η εξέγερση στην Τυνησία και την Αίγυπτο έφτασε μέχρι τη Συρία και την Τουρκία, μπορούμε να πούμε ότι ισχύει και το αντίστροφο.  Είναι ακόμη νωρίς για να το πούμε, αλλά θα το πούμε: η εργατική τάξη και οι καταπιεσμένοι λαοί της περιοχής δεν έχουν ακόμη μία διεθνή οργάνωση που να τους αγκαλιάσει και να τους πλαισιώσει στο χτίσιμο μιας ελεύθερης κοινωνικής ζωής. Αλλά αυτό το χτίσιμο είναι πια εφικτό. Στην περιοχή υπάρχουν δεκάδες μικρές και μεγαλύτερες αριστερές, σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές οργανώσεις. Και η ζωή τους αναγκάζει να οικοδομήσουν ένα κοινό μέτωπο. Φανταστείτε: στη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, την Τουρκία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, την Τυνησία κλπ – αν γεννηθεί  σε όλες αυτές τις χώρες ένα αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό  μέτωπο, τότε θα ήταν πολύ εφικτό οι λαοί της περιοχής να μπορέσουν να  οικοδομήσουν μια λαϊκή δημοκρατία και ελεύθερη κοινωνική ζωή.

 

Τα πρώτα βήματα σε αυτή την κατεύθυνση έχουν πραγματοποιηθεί. Μέρα τη μέρα μεγαλώνει η ελπίδα. Το Κομπάνι είναι πολύ καλό παράδειγμα εδώ.  

 

Με αυτό το σκεπτικό, η τουρκική αριστερά ξεκίνησε να παίρνει κάποιες θέσεις. Αλλά μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο, πέρασε μια ιστορική εποχή. Ο αγώνας της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων λαών παρουσιάζει μια ιστορική συνέχεια. Στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, η κοινή ιστορία μας ξεκινάει από τον Μουσταφά Σουπί, τον πρώτο γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας, περνάει από τον Dr  Χικμέτ, και φτάνει στους Ντενίζ Γκεζμίς, Μαχίρ Τσαγιάν και Ιμπραχήμ Καϊπάκκαγιά.

 

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην ιστορία που σηματοδοτούν αναγεννητικές τομές για την αριστερά. Τέτοια στιγμή ήταν για εμάς το 1971, τέτοια στιγμή ήταν και η δεκαετία του ’90. Τότε, στη δεκαετία του  ’90, αλλάξαμε τον τρόπο σκέψης μας και προχωρήσαμε σε  επαναστατική αυτοκριτική. Αυτή  βασίστηκε σε μια διαφορετική  αποτίμηση του παρελθόντος μας, εφόσον όλα  τα κομμάτια  της επαναστατικής αριστεράς της Τουρκίας συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε μια κοινή ιστορία.  Τότε είπαμε ότι  η μεγάλη δράση χρειάζεται μεγάλες ιδέες, ιδεολογία και φιλοσοφία. Χρειάζεται σκληρές αρχές και ελαστική πολιτική πράξη.  Διαπιστώσαμε ότι η τουρκική αριστερά στο σύνολό της περνούσε  μια πολύπλευρη κρίση που την εμπόδιζε  να αναπαραχθεί. Γι’αυτό  ξεκινήσαμε ανάλυση από την αρχή βάζοντας τις μαρξιστικές αρχές στο τραπέζι. Αναρωτηθήκαμε γατί η μαρξιστική θεωρία δεν μας λύνει τα ερωτήματα  εν σχέσει με τη συγκεκριμένη  κατάσταση στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, και είδαμε ότι έφταιγε η δική μας κατανόηση αυτής της θεωρίας, οπότε της δώσαμε νέα ψυχή, θεωρώντας ότι οι διδασκαλίες του μαρξισμού δεν αποτελούν  θρησκευτικά δόγματα. Ένα ζήτημα που καταλάβαμε όσον αφορά την ανάλυση της κατάστασης στην Τουρκία και το Κουρδιστάν είναι ότι δεν υπάρχει μόνο η εργατική  και η αστική τάξη. Οι εργάτες είναι ταυτόχρονα Αλεβήτες, Σουνίτες, Κούρδοι, Τούρκοι, Αρμένιοι, Άραβες κλπ,  ή μπορεί να είναι γυναίκες, εργάτριες. Με άλλα λόγια, είδαμε ότι η ταξική ταυτότητα  διαπλέκεται με τη θρησκευτική,  την εθνοτική, όπως και αυτή που έχει σχέση με το φύλο.

 

Τότε, τη δεκαετία του ’90,  ξανασυζητήσαμε τη σχέση μας ως τουρκικής αριστεράς με τον κουρδικό αγώνα. Όταν είχε ξεκινήσει τον ένοπλο αγώνα το ΡΚΚ το 1984, τους είχαμε υποστηρίξει ανεπιφύλακτα και είχαμε κάνει κοινούς αγώνες σε όλα τα επίπεδα ως το 1992. Αλλά τότε συνειδητοποιήσαμε ότι η σχέση μας με το ΡΚΚ δεν ήταν θέμα απλής αλληλεγγύης, αλλά έπρεπε να αναβιβαστεί στο επίπεδο του ενιαίου, κοινού αγώνα.   Άλλαξε η άποψή μας για το Κουρδιστάν και το ΡΚΚ. Από τότε και μέχρι τώρα θεωρούμε ότι το ΡΚΚ είναι ο αντιπρόσωπος των Κούρδων και ειδικά των εργαζόμενων Κούρδων και των γυναικών.  Οι σύντροφοί μας ανέβηκαν –σε  μια πρωτόγνωρη κίνηση για την τουρκική αριστερά- στα βουνά του Κουρδιστάν για να πολεμήσουμε μαζί με τους Κούρδους το φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας. Μαζί φέραμε τον αγώνα, από το Μποτάν, στα σύνορα με το Ιράκ, ως τη Μαύρη Θάλασσα, μέσα από τα βουνά.

 Πιστεύουμε, έτσι,  ότι τότε βάλαμε τις βάσεις για να ενωθεί το κουρδικό κίνημα και ο αγώνας της εργατικής τάξης της Τουρκίας.

Είναι αναμφισβήτητο  ότι σήμερα η ιδεολογική γραμμή του ΡΚΚ και η οργάνωσή του αποτελεί μια μεγάλη δύναμη στη Μέση Ανατολή. Έχει σοβαρή επιρροή και στα τέσσερα κομμάτια του Κουρδιστάν. Έτσι, όπου υπάρχουν Κούρδοι, υπάρχει και οργάνωση του ΡΚΚ. Αλλά, σε κάθε χώρα όπου δρα το ΡΚΚ, αναζητά συμμάχους λαούς.

Εμείς, ως τουρκική αριστερά, όπως έχει γίνει σαφές από τα προηγούμενα, θεωρούμε ότι η επαναστατική υπόθεση στα καθ’ ημάς είναι άρρηκτα δεμένη με τον κουρδικό αγώνα. Έτσι, για εμάς ήταν απολύτως φυσικό το ότι στηρίξαμε το εγχείρημα της Ροζάβα και σύντροφοί μας πήγαν εκεί για να την προστατέψουν απέναντι στη φρίκη του  ISIS.  Συμμετείχαμε με τους Κούρδους στην περιφρούρηση των συνόρων στο Κομπάνι.

Εκεί, μέσα στον πόλεμο στο Κομπάνι, ιδρύσαμε τις ενωτικές Απελευθερωτικές Δυνάμεις στις 8 Δεκεμβρίου του 2014. Στην ιδρυτική  ανακοίνωση αναφέρεται ότι η ίδρυση αυτή δεν έχει σημασία μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική και ιστορική. Λέγεται ότι το Κομπάνι είναι το Στάλινγκραντ της Μέσης Ανατολής και γίνεται έκκληση  να φτιαχτούν Διεθνείς Ταξιαρχίες όπως παλιά στη Μαδρίτη.  Η έκκληση αυτή βρήκε  ανταπόκριση και σήμερα υπάρχει εκεί ταξιαρχία με αγωνιστές από όλον τον κόσμο, όπου συμμετέχουν μάλιστα και Έλληνες. 

Οι Ενωτικές Απελευθερωτικές Δυνάμεις φτιάχτηκαν από μια οργάνωση που συντάσσεται με την εφημερία «Η αλήθεια της Τουρκίας» και από το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα, όπως και από άλλες οργανώσεις. Οι δύο πρώτες  οργανώσεις ενώθηκαν στην Τουρκία και έχουν πια κοινή  μαθητική  και νεολαιίστικη οργάνωση.  

Είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα του επαναστατικού αγώνα, ενώ θεωρούμε ως βάση του την αυτο-άμυνα των λαών. Με αυτό το σκεπτικό διαμορφώνουμε την  πολιτική δράση μας. Στην εξέγερση του Γκεζί ήμασταν μπροστά. Ήμασταν ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Συνεδρίου των Λαών, από όπου αποφασίστηκε να συγκροτηθεί  το Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP), η νίκη του οποίου στις πρόσφατες εκλογές δίνει σε όλους μας μεγάλη ελπίδα. Μέσα σε αυτή τη νίκη υπάρχει και η δική μας προσπάθεια, αφού δουλέψαμε ολόψυχα για την αύξηση της δύναμης αυτού του κόμματος.

 

Εμείς, στοχεύοντας στη δημοκρατική λαϊκή επανάσταση στη Μέση Ανατολή, παίρνουμε την ευθύνη για την επανάσταση στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Θα ενώσουμε όλες τις δυνάμεις μας και θα πάρουμε μέρος στο μέτωπο των λαών για να χτίσουμε βήμα το βήμα ελεύθερες χώρες στη Μέση Ανατολή. Απευθύνουμε  ξανά το κάλεσμα των Ενωτικών Απελευθερωτικών Δυνάμεων για να μεγαλώσει η διεθνής απελευθερωτική δύναμη στη Ροζάβα. Να μην αφήσουμε να περάσει η βαρβαρότητα και το χάος. Να πάρουμε την ειρήνη και την ελευθερία στα χέρια μας. 

Η ενότητα είναι η δύναμή μας και η ελευθερία είναι ο όρκος μας. Θα νικήσει η ενότητα του αγώνα των λαών.

 

Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και «Αλήθεια της Τουρκίας», Ελλάδα