Δολοφονήθηκε η επαναστάτρια Εζγκέ Αϊντέν

Ανακοινώθηκε η δολοφονία της συντρόφισσας διοικήτριας Εζγκέ Αϊντέν, μέλους του ενωτικού Επαναστατικού Κόμματος των Κομμουνάριων (DKP/Birlik) και του HBDH απο την τούρκικη εισβολή στη βόρεια Συρία.

Η Τζερέν (κωδικό όνομα), γιατρός στο επάγγελμα, συμμετείχε σε κάθε μάχη ενάντια στο ΙΚΙΛ απο το καλοκαίρι του 2016 στο Μάνμπιτς, απ'όταν και λίγο νωρίτερα είχε βρεθεί στη Βόρεια Συρία (Ροζάβα), μέχρι και την απελευθέρωση της Αρ Ράκκα, της λεγόμενης και πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους. Διετέλεσε διοικήτρια και του Διεθνούς Απελευθερωτικού Ταμπουρίου, επικοινωνόντας εύκολα με ανθρώπους απο όλο τον κόσμο , με διαφορετικές κουλτούρες και μαθαίνοντας αγγλικά σε λιγότερο απο μισό χρόνο. Η Τζερέν πέρασε στην παρανομία και ύστερα βρέθηκε στη βόρεια Συρία, όταν στην Τουρκία, ανατίναξε μέρος κτιρίου όπου συναθροίζονταν μέλη του Ισλαμικού Κράτους.

Αποτέλεσε ένα απο τα στελέγχη του DKP/BÖG/ΚÖG ηγήθηκε στρατιωτικών και ιδεολογικών εκπαιδεύσεων νέων συντρόφων στη Βόρεια Συρία όσο και στο Βουνό.

Λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστές, σχετικά με τις συνθήκες που δολοφονήθηκε.

Συντρόφισσα και φίλη, Αθάνατη!

Βίντεο: Στα βίντεο είναι η κοπέλα με το κόκκινο φουλάρι, δεξιά της, η Εζγκέ Μπαλί, συντρόφισσα που δκολοφονήθηκε απο τους ίδιους θύτες πριν 2μιση χρόνια.

Διαμαρτυρία στην Άγκυρα για γυναίκα που δολοφονήθηκε απο τον σύντροφό της

Βίαιη προσαγωγή και σύλληψη των συντροφισσών

Να μη σβήνουν οι μνήμες

Πριν δύο χρόνια, στις 13.11.2015 όταν και έφτασα στο Κομπάνε, είδα πρώτη φορά αυτόν τον ουρανό.
Τότε που η πιο μαρτυρική πόλη της χιλιετίας μας ήταν μια έρημος από συντρίμμια. Τότε που ο Ευφράτης ήταν πόθος και το Μάνμπιτς ένα μακρινό όνειρο.
Τότε που κάποιοι πίστευαν ακόμα στη δημοκρατική τρίστερη. Τότε που η Σεντάντι αποτελούσε μια από τις ισχυρότερες περιφέρειες των συμμοριτών. Τότε που το Σιλούκ ήταν μια πόλη φάντασμα-νεκροταφείο-πεδίο ναρκών. Τότε που η Ράκκα προσφωνούνταν "Μόρντορ" στην πλάκα, αλλά ήταν μια πλάκα που έφερνε ρίγος. Τότε που η πατάτα αποτελούσε είδος πολυτελείας και 4 μπουκάλια Pepsi Cola για 60 άτομα αφορμή για γιορτή. Και η άρνηση κάποιων της μερίδας τους, για να γευτούν άλλοι σύντροφοι περισσότερη στο ποτήρι τους, σχολείο για μένα. Τότε που μάθαινα τι σημαίνει "Επαναστατική Κουλτούρα". Τότε που γνώριζα την Εζγκέ Μπαλί. Τότε που 9 σύντροφοι και φίλοι μας ζούσαν ακόμα. Κοιτώντας προς την Ελλάδα, βλέποντας τη δύση του ήλιου σε αυτό το μελαγχολικό, κόκκινο απόγευμα στη Μέση Ανατολή, αναπολώ τις μέρες που χάθηκαν στη μιζέρια και στη μίρλα, τους αγώνες που δόθηκαν και πνίγηκαν στο αίμα και την καταστολή, και από δικά μας λάθη. Τα ήθη και τις μνήμες που διαγράφτηκαν γιατί δε ζει κανείς να τις μεταφέρει, απλά ατύχησαν να ανθίσουν σε λάθος περιοχή και αναρωτιέμαι αν άξιζε, αν αξίζει αυτή η προσπάθεια, για να βεβαιωθώ λίγο μετά, πως ό,τι κι αν συμβεί, μια φράση και μια ελπίδα θα σφραγίζει την κάθε μου σκέψη. Πως, αυτός ο κόσμος θα βαφτεί κόκκινος από τις σημαίες ή το αίμα μας!
Οι καταπιεσμένοι θα νικήσουμε κάτω από κάθε απόχρωσης ουρανό! Αρμί Γκιουλέρ Μπαλί 13 Νοέμβρη 2017, 16:14 Περιφέρεια Χάσεκε, Συρία

Στην φίλη και συντρόφισσα Ιντίλ (Εζγκέ Μπαλί)

Με ένα κόκκινο μαντήλι στο κεφάλι για να μη σκονίζονται τα μαλλιά της και τα μάτια κολλημένα στο ΑΚ47 της, δεν έβλεπε ούτως η άλλως πολύ καλά, προσπαθούσε να καθαρίσει την κάννη με λεπτές, ήρεμες κινήσεις. Είχε βάλει ένα σύρμα από αυτά που χρησιμοποιούμε για τα λίπη των ταψιών και το περιέστρεφε, γύρω-γύρω.
Προσηλωμένη στο έργο της πέρασε όλο εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη στο αυτοσχέδιο μαρμάρινο τραπέζι, λαμπιρίζοντας τον φίλο της.
Εγώ κατέβαινα από την κουζίνα και σήκωσε τότε τα μάτια της, με κοίταξε και μου χαμογέλασε πρώτη φορά. Τα μικρά της βήματα την οδήγησαν στο σημείο που όλοι οι σύντροφοι αφήναμε τα όπλα μας μέχρι την σκοπιά ή μέχρι τον ύπνο. Μπήκαμε μαζί στο σαλόνι.
Δεν ήξερε αγγλικά, ούτε εγώ τούρκικα. Έμαθα το κωδικό της όνομα. Το δικό μου το είχε μάθει ήδη. Ήμουν εξ'άλλου ο νέος. Μου έδωσε να καταλάβω πως είχε έρθει κάποτε στην Ελλάδα και της είχε αρέσει. Αργότερα θα καταλάβαινα πως δεν είχε έρθει ποτέ, ήθελε απλά να την επισκεφτεί κάποια μέρα.
Προσπαθούσα να μάθω τούρκικα και για να συνεννοούμαστε καλύτερα μου ζήτησε να της γράψω κάποιες λέξεις στα ελληνικά. Έτσι κι έγινε. Σύντομα τις έμαθε όλες.

Έκανα λίγους μήνες να τη δω. Μεταφέρθηκα στη μονάδα άμεσης επέμβασης κι ύστερα στην απελευθέρωση του υδροηλεκτρικού φράγματος της πόλης Σρίνα. Ακολούθησε το διεθνές ταμπούρι αργότερα, στο μέτωπο της πόλης Σιλούκ προς τη Ράκκα, όπου τυχαία την είδα, όταν ήρθε η ώρα εκείνη να επιστρέψει στη βάση να ξεκουραστεί και ήμουν εγώ που θα την άλλαζα.

Το Φλεβάρη του 2016, στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Σεντάντι βρισκόμαστε στην ίδια μονάδα. Επιβαίνουμε σε ένα αυτοκίνητο, και ενώ το οδηγούσα και δεχτήκαμε καταιγισμό πυρών, με αίματα μιας άλλης συντρόφισσας πάνω της στάθηκε σαν βράχος και χωρίς να χάσει στιγμή της ψυχραιμία της καλύφθηκε πίσω από αυτό, καταδεικνύοντας στους υπόλοιπους που να καλυφθούμε.

Από τότε θα την έβλεπα πολύ λίγο. Εκείνο όμως το καχεκτικό κορίτσι είχε ήδη μπει στην καρδιά μου. Είχε συγκλονίσει την ύπαρξή μου. Η βαθιά της φωνή, παρά τα λίγα κιλά της, εκείνη η ηγετική παρουσία, παρόλο που ήταν μιρκοσκοπική και η πυγμή που έδειχνε στα καθημερινά ζητήματα αλλά και οι φλογεροί πολιτικοί της λόγοι, την κατέστησαν ως το άτομο που έμεινε πιο έντονα από οποιονδήποτε άλλο, χαραγμένο στο μυαλό μου.

Την αγκάλιασα τελευταία φορά την τελευταία μέρα πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, την Άνοιξη του 2016. Μου έκανε δώρο για να τη θυμάμαι ένα περικάρπιο που είχε φτιάξει από χοντρή κλωστή στο αγαπημένο της, γαλάζιο χρώμα.

Η Ιντίλ δολοφονήθηκε από την εμπροσθοφυλακή του Ερντογάν στη Συρία. Από τους συμμορίτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA). Δολοφονήθηκε από τις επεκτατικές διαθέσεις του τούρκικου κράτους, την ώρα μιας επιχείρησης ενάντια στους καταπιεστές. Αίμα για το αίμα!

Το ομορφότερο παράδειγμα ανθρώπου, μια παθιασμένη φεμινίστρια, μια φλογερή επαναστάτρια. Αυτή ήταν η Ιντίλ. Η κιουτσούκ καντέν, μπουγιούκ καφά..

Θα σε θυμάμαι, θα μιλάω για σένα και θα παραδειγματίζομαι. Σε ευχαριστώ για όλα.

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΘΑΝΑΤΗ!