Επανεκκίνηση του πολέμου στη Συρία, απο ΗΠΑ και Ισραήλ

Στις 27.11.2024 ξεκίνησε μια μαζική επίθεση των HTS (τζιχαντιστικής αντιπολίτευσης της κυβέρνησης Άσσαντ, ομάδα αποτελούμενη απο πρώην συμμορίτες της συριακής Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους) οι οποίοι υποστηριζόμενοι ανοιχτά απο ΗΠΑ, Ισραήλ, Τουρκία και Σαουδική Αραβία (κυρίως από αυτές τις δυνάμεις) επιτέθηκαν στο Χαλέπι, την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Συρίας και την κατέλαβαν μέσα σε μιάμιση μέρα.

Η επίθεση ήταν ξαφνική, με την Συριακή κυβέρνηση να μην την περιμένει. Οι τζιχαντιστές είναι πλήρως εξοπλισμένοι και με σύγχρονα όπλα, δυτικά και μη, τα οποία άμεσα, τους τα παρείχε η Τουρκία. Η κυβέρνηση συντηρείται ουσιαστικά, μόνο απο την Ρωσική αεροπορία.

Σκοπός τους είναι να καταλάβουν αρχικά τις περιοχές ως στην πόλη Αλ Μπαμπ, ώστε να συνδεθούν τα ελεγχόμενα απο αυτούς εδάφη και σε δεύτερο βαθμό να περιορίσουν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, ανατολικά του Ευφράτη ποταμού (κόκκινες διακεκομμένες, χάρτης 3)

Με την κλιμάκωση που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή λόγω του Ισραήλ και των ΗΠΑ και τον διαμερισμό των δυνάμεων της Παλαιστίνης, της Χεζμπολλάχ, της Συρίας, του Ιράν αλλά και της Ρωσίας στην Ρωσο-ΝΑΤΟϊκή διένεξη στην Ουκρανία, δόθηκε η ευκαιρία να εξαπολύσουν επίθεση στη Συρία.

Η πρόοδος της επιχείρησης "Αυγή της Ελευθερίας"

Πολλάκις οι Ισραηλινοί και στον δημόσιο λόγω μέσω κρατικών αξιωματούχων έχουν πει πως προτιμούν τους τζιχαντιστές, κουμανταδόρους στη Συρία, πράγμα το οποίο κάνουν πράξη, υποστηρίζοντάς τους άμεσα.

Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο, αφού αυτές οι συμμορίτικες δυνάμεις, που χαριστικά και μόνο τις αναφέρω ως τζιχαντιστικές, ενώ περιμένεις να είναι απέναντι στο Ισραήλ, πατούν, καίνε και φτύνουν Παλαιστινιακές σημαίες, ζητωκραυγάζοντας υπέρ του Ισραήλ. Έρχεται ως αποτέλεσμα των χρηματικών και περιουσιακών υποσχέσεων που τους έχουν δοθεί, αναφέρεται.

Το παραπάνω, είναι μια καλή απάντηση και σε όσους αναφέρονται ως τζιχαντιστές στους Παλαιστίνιους..

Οι Κούρδοι: Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, δείχνουν για άλλη μια φορά την πυγμή και την αυταπάρνηση που είχαν δείξει και το 2015 και ύστερα, όπου, όπου εγκατέλειπε ο Άσσαντ, όπου εγκατέλειπε το Ιράκ, όπου εγκατέλειπαν οι φιλελεύθεροι Κούρδοι, αυτοί έπεφταν και κράταγαν με τα κορμιά τους (κυριολεκτικά) ως την τελευταία στιγμή.

Sheikh Maqsood: Η τελευταία (και Κουρδική) γειτονιά που παραμένει ελεύθερη στο Χαλέπι

Σε τηλεφώνημα μεταξύ Υπουργών Εξωτερικών Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, αναφέρθηκε η επιτυχημένη έκβαση της επιχείρησης ενάντια στο YPG (πηγή Hurriyet)

Αυτή τη στιγμή, η μόνη μη παραδομένη γειτονία του Χαλεπίου, υπερασπίζεται απο τους Κούρδους, που δεν θα κρατήσουν για πολύ, καθώς οι φήμες για αποχώρησή τους, μια επιβεβαιώνονται και μια καταρρίπτονται, με τον χρόνο να περνάει.

Την ίδια ώρα έχουν ξεκινήσει συγκρούσεις και γύρω απο την πρωτεύουσα Δαμασκό αλλά και από την Νταραά στο νοτιότερο σημείο της Συρίας, όπου το 2011, ήταν και το επίκεντρο δράσης και συγκρότησης των πρώτων σοβαρών συμμορίτικων δυνάμεων.

ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ εκκινούν ξανά πολέμους. Η στριμωξάδα Ρωσίας, Ιράν, εκτός χτυπημάτων σε Χανιά, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη, κάνουν όλο και πιο πιθανό και πραγματικό το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών κεφαλών.

Καλή μας χώνεψη.

Ζήτω ο καπιταλισμός και οι εθνικισμοί.

Δεν στηρίζω τους Παλαιστίνιους, γιατί είναι με τον Ερντογάν

Η ρητορική που λανσάρεται επιδεικτικά από όταν άρχισε αυτός ο νέος κύκλος αιματοκυλίσματος των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, από κάθε λογής γκρουπούσκουλο της δεξιάς και όχι μόνο, είναι αυτή της ολομέτωπης επίθεσης στους "Τζιχαντιστές" Παλαιστινίους της Χαμάς, που "αλληλοαγαπιούνται" με τον Ερντογάν, αλλά και η πλήρης στήριξη του "αδερφού" κράτους του Ισραήλ.

Ας δούμε όμως ποια η γνώμη των Ισραηλινών για τους Ουαχαμπιστές. Ποια η θέση τους σχετικά με τον πόλεμο που άναψαν στην περιοχή οι φανατικοί αυτοί Ισλαμιστές και προκάλεσε τα εκατομμύρια προσφύγων, μέρος των οποίων έφτασε και στην Ελλάδα. Ποια θα ήθελαν να είναι η θέση τους στη Συρία αλλά και πως συνεισφέρουν σε αυτό, με λόγια πρώην αξιωματικών της κυβέρνησης και της Μοσσάντ.

Σε συνέντευξη του Efraim Halevy, πρώην αρχηγού της Μοσσάντ, στο Αλ Τζαζίρα, τον Μάη του 2016, ακούμε να ειπώνονται μεταξύ άλλων, τα εξής..

<<Ερώτηση Δημοσιογράφου: Τι περιμένει το Ισραήλ να βγει από την κατάσταση στη Συρία; Νίκη για τους αντάρτες (Ουαχαμπιστές) ή νίκη για την κυβέρνηση Άσσαντ;

Απάντηση Χαλεβί: Το Ισραήλ θέλει μια ανεξάρτητη Συρία.

Ε: Άρα μια ανεξάρτητη Συρία με τον Άσσαντ στην κεφαλή θα ήταν εντάξει;

Α: Νομίζω δεν έχουμε προτίμηση (!), αλλά μας ενδιαφέρει η πολιτική της Συρίας αυτής, να είναι αποδεκτή από τους γείτονές της.

[...]

Ε: Υπάρχουν αναφορές πως το Ισραήλ προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους μαχητές της Αλ-Νούσρα (Συριακή Αλ-Κάεντα). Ισχύει αυτό;

Α: Ναι, αλλά γίνεται σε ανθρωπιστικό βαθμό μόνο.

Ε: Δηλαδή το Ισραήλ δεν έχει στρατηγικούς στόχους στηρίζοντας την Αλ-Νούσρα;!

Α: Ποτέ δεν είπα πως δεν έχει.

Efraim Halevy, αρχηγός της Μοσσάντ, 1998-2002

Τέσσερις μήνες νωρίτερα, ο εν ενεργεία Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Moshe Ya'alon σε συνέντευξή του, είχε δηλώσει πως προτιμά τον Ισλαμικό Κράτος ενεργό στη Συρία, παρά το Ιράν στο πλευρό της Κυβέρνησης Άσσαντ.

Moshe Ya'alon, Υπουργός Άμυνας Ισραήλ, 2013-2016

Αναλογιζόμενοι όμως πως ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας στην Μέση Ανατολή ήταν πάντα η Δύση, στην οποία κατά ομολογία της Χίλαρι Κλίντον σε εργασίες του Κογκρέσου, οι Αμερικανοί εξόπλισαν και έδωσαν πρώτη φορά δύναμη σε αυτές τις φασιστικές ισλαμικές ομάδες στο Πακιστάν (το βίντεο εδώ), αυτό που προκύπτει είναι πως το Ισραήλ είναι ένα εχθρικό προς εμάς κράτος.

Γιατί όμως τόση πρεμούρα ο θύτης να γίνει θύμα; Γιατί "είμαστε" στο πλευρό το Ισραήλ;

Η πολιτική που έχουν επιλέξει οι ελληνικές κυβερνήσεις κατά το παρελθόν μέχρι και σήμερα, είναι αυτή της εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Μιας χώρας εξαρτημένης σε βαθμό τέτοιο, που δεν θα μπορούσε να επιτελεί άλλο ρόλο πέραν μιας καμαριέρας πολυτελείας για τις ΝΑΤΟικές βάσεις σε όλη τη Μεσόγειο και την προώθησή τους στη Μέση Ανατολή, όπου αιχμή των κέντρων αυτών, είναι το Ισραήλ.

Όταν η Τουρκία εξαπέλυσε επίθεση και κατέλαβε εδάφη στη Βόρεια Συρία το 2018, το Ισραήλ χτυπούσε παράλληλα στρατηγικούς στρατιωτικούς στόχους, όπου βρίσκονταν κυβερνητικές δυνάμεις και δυνάμεις των Χεζμπολλάχ απο τις γειτονικές φίλες χώρες της Συρίας (Ιράν, Ιράκ, Λίβανος). Το Ισλαμικό Κράτος βρήκε χρόνο και χώρο να αναδιοργανωθεί και πλέον χτυπά καθημερινά μικρότερους ή μεγαλύτερους στόχους στην Συριακή ενδοχώρα. Όλα αυτά, με την χορηγία των συμμαχικών πρωταγωνιστικών δυνάμεων (και όχι σαν του υποβαθμισμένου ρόλου της Ελλάδας), Τουρκίας και Ισραήλ.

Η Παλαιστινικές αρχές, είτε λέγονται Φατάχ, είτε Χαμάς, είτε PLO, για να εξασφαλίσουν ότι θα επιβιώσουν και την επόμενη μέρα, για να μπορέσουν να πολεμήσουν για την αξιοπρέπειά τους, για την ελευθερία τους, θα συνεργαστούν με όποιο χέρι τους απλωθεί. Όπως έκαναν οι Κούρδοι της Βόρειας Συρίας με τις ΗΠΑ και την Ρωσία, όπως θα έκανε ο κάθε οργανισμός για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, σε μια τόσο άνιση μάχη.

Αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη!

Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις!

Η Τουρκία επιτίθεται ξανά στη Βόρεια Συρία (Ροζάβα)

Σε μια επιχείρηση που ξεκίνησε πριν περίπου δέκα ημέρες, η Τουρκία επιτίθεται στις SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις = Κούρδοι, Άραβες, Ασσύριοι, Αρμένιοι, Δρούζοι κ.α.)

Σκοπός του πολέμου χαμηλής έντασης που διεξάγεται είναι η κατάληψη του αυτοκινητόδρομου Μ4 που ενώνει τη Δυτική με την Ανατολική Βόρεια Συρία, περνώντας από εδάφη που ελέγχουν σχεδόν όλες οι δυνάμεις που αντιμάχονται στη Συρία, με το μεγαλύτερο μέρος του αυτοκινητόδρομου, να ανήκει στις SDF.

Άλλος στόχος από τις φασιστικές δυνάμεις, είναι και η κατάληψη της ιστορικής και στρατηγικής πλέον πόλης Άϊν Ίσα, όπου καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στο ΙΚΙΛ (ISIS), βρισκόταν το επιτελείο των SDF, YPG, YPJ.

Κόκκινος Κύκλος: Άϊν Ίσα
Διακεκομμένες: Αυτοκινητόδρομος Μ4

Οι Ρωσικές δυνάμεις που περιπολούν την περιοχή ώστε να διατηρούνται ισορροπίες, όπως οι ίδιοι αναφέρουν, δήλωσαν πως αποχωρούν από τις περιπολίες καθώς έχει γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη η κατάσταση και υπάρχει κίνδυνος να χτυπηθεί δικό τους επιτελείο. Επιβεβαιώνοντας, όπως παλιότερα και στο Έφριν όταν αποχώρησαν μέσα σε λίγες μέρες για να καταληφθεί το Καντόνι από τους Τούρκους και τους φασίστες Ισλαμιστές, πως οι λαοί της Βόρειας Συρίας δεν μπορούν να στηρίζονται σε κανέναν.

Άλλη μια φορά, είναι αντιμέτωποι με τις φασιστικές δυνάμεις της περιοχής και καλούνται να προστατέψουν τον εαυτό τους απέναντι σε έναν οργανωμένο και τεχνολογικά έναν από τους πιο προηγμένους στρατούς του κόσμου.

Στο πεδίο της μάχης οι Τούρκοι ενώ επιτίθενται με βαρύ πυροβολικό, δεν έχουν καταφέρει να διαρρήξουν τις αμυντικές γραμμές των SDF. Οι προσπάθειές τους απέτυχαν με τους φασίστες Ισλαμιστές να έχουν λίγες δεκάδες νεκρούς, οι Κούρδοι αναφέρουν μία απώλεια, όπως και μια απώλεια λέγεται να υπάρχει και από την πλευρά του τούρκικου στρατού, ο οποίος βρίσκεται στα μετόπισθεν στέλνοντας στο μέτωπο τους μισθοφόρους φασίστες.

Ένα άλλο στοιχείο που παρατηρείται για πολλοστή φορά, είναι πως όταν ο τουρκικός στρατός με τους μισθοφόρους επιτίθεται, ενεργοποιούνται και οι "κοιμώμενοι θύλακες" της οργάνωσης ΙΚΙΛ. Οι ενέργειες από το ΙΚΙΛ είναι συγχρονισμένες και χτυπούν σημαντικούς στόχους, όπως στρατηγούς και ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών των SDF. Πληροφορίες που οι ίδιοι είναι αδύνατον να συλλέγουν, οπότε με ασφάλεια συμπεραίνουμε ότι για μια ακόμη φορά η Τουρκία έχει αναλάβει αυτόν τον ρόλο.

Καμία "απεντόμωση" ή εξάλειψη του ΙΚΙΛ

Για τη γνώμη που ακούω έντονα τελευταία περί "απεντόμωσης" των συμμοριτών του ΙΚΙΛ. Αυτών που έχουν συλληφθεί απο την κυβέρνηση Άσσαντ και κυρίως απο τις ΣΔΔ (κούρδικη διοίκηση). Το ΙΚΙΛ είναι μια συγκεκριμένη ουαχαμπιστική οργάνωση με συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα. Οργανώσεις σαν κι αυτήν με πιο ολοκληρωμένο ή λιγότερο πρόγραμμα υπήρχαν και στο παρελθόν. Η ιδέα της "απεντόμωσής" τους, είναι η βόμβα που περιμένουν οι ανά τη γη σφετεριστές ενός δίκαιου αρχικά αγώνα για να βγουν στο προσκήνιο.*

Λιβύη, Νιγηρία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Συρία, Αίγυπτος, Υεμένη, Ιράκ, Φιλιππίνες, Κονγκό, Λωρίδα της Γάζας είναι λίγες απο τις χώρες και περιοχές που είναι ενεργές αυτές οι φονταμενταλιστικές, θεοκρατικές δυνάμεις.**

Μια μαζική εξολόθρευσή τους δεν προβλέπεται αρχικά απο το ίδιο το σύστημα που τους δημιούργησε για δυο λόγους. Αρχικά, τους χρειάζεται, η διαχείριση βολεύει της εξουδετέρωσης. Δεύτερον θα προκαλέσει αντιδράσεις απο τις δυνάμεις αυτές στη Δύση, που δε θα μπορέσουν να διαχειριστούν πολιτικά. Εξ'άλλου, ένα μαχαίρι μέσα σε ένα βαγόνι του μετρό αρκεί για να δολοφονήσει δεκάδες, όπως είχε πει κι ένας ιρακινός εμίρης, διοικητής κάποιας μονάδας στον εκδιωγμό τους απο την Μοσούλη. Στην τελική, το ΙΚΙΛ είναι μια οργάνωση απο τα σπλάχνα του λαού κι ότι προέρχεται απο τα σπλάχνα του λαού, ξεριζώνεται μόνο με αλλαγή κατεύθυνσης της διαπαιδαγώγησης των νεώτερων γενιών, υπομονή και όχι περαιτέρω αντίδρασης. Το ΙΚΙΛ υπάρχει επειδή υπάρχει η Αμερική και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Το ΙΚΙΛ δημιουργήθηκε επειδή είναι λαϊκή απαίτηση και αντίσταση ενάντια σε αυτούς που σκότωσαν και βίασαν επειδή οι γη τους είχε πετρέλαιο. Το ΙΚΙΛ του 2019 δεν κάνει τίποτα πια απο το να εξυπηρετεί τον ιμπεριαλισμό. Πόλεις της Συρίας, κούρδικες, αραβικές ή ασσύριες (χριστιανικές) δεν επλήγησαν ποτέ απο το ΙΚΙΛ, το έπαθε όμως το Μάντσεστερ και η Βαρκελώνη. Απόδειξη του χαμένου προσανατολισμού, αλλά του δίκαιου αγώνα τους, ως ιστορικής τους περιουσίας και σκοπού.

σ.σ.1 Δεν υποστηρίζω τα προγράμματά τους, ούτε τις οργανώσεις αυτές, είναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε όμως την ιστορική τους υπόσταση και να τις σεβαστούμε ως έναν βαθμό, γιατί σε βάθος χρόνου η ιστορία έχει αποδείξει πως μπορούμε εύκολα να πέφτουμε σε λάκκους που οι ίδιοι σκάβουμε, λ.χ. Τσετσενία.

σ.σ.2 Όταν στη Ράκκα συλλάβαμε έναν φανατικό ισλαμιστή, απλό στρατιώτη, ξεκίνησε να μας κάνει μια παχιά κριτική περι του ότι μας σέβεται ως εχθρούς του, αλλά εμείς συνεργαστήκαμε με τους Αμερικάνους. Μια γελοία κριτική, που όμως δείχνει μια ιστορική αποτυπωμένη συνείδηση που λείπει από εμάς, απο συνελεύσεις του κέντρου μέχρι τις πιο κομμουνιστογενείς ομάδες που αξιώνονται να μάχονται.

*Υπήρξε άμεση αντίδραση απο το ΙΚΙΛ αφού απελευθερώθηκε το τελευταίο χωριό απο τις ΣΔΔ νοτιοανατολικά του Ντέιρ Εζ-Ζορ, όπου κατέλαβαν "κοιμώμενοι θύλακές" της, κάμποσα χωριά στην περιφέρεια της πόλης Ντούμα.

**Άλλη περίπτωση ήταν αυτή του Οσάμα Μπιν Λάντεν και της μεταστροφής του, όπου απο πράκτορας της CIA επιτέθηκε στους "μέντορές του". Ένα δίκαιο χτύπημα -όχι ηθικό- στην καρδιά του υποκινητή των συμφορών του λαού του. Εν τέλει η κίνησή του εξυπηρέτησε τις ΗΠΑ που δεν έχασαν ευκαιρία να το εκμεταλλευτούν, κάθε άλλο από το να προστατέψουν τον λαό τους απο άλλες "τρομοκρατικές" ενέργειες.

***Η φωτογραφία, είναι τα εδάφη που ήλεγχε το ΙΚΙΛ σε Συρία και Ιράκ την εποχή της πλήρους δυναμικής του. Μπαίνει για να κατανοήσουμε τις δυνάμεις αυτές, που αν ένας ψυχοπαθής Μπολσονάρου ή Ντουτέρτε του είχε πουλήσει αντιαεροπορικά, (σενάρια). Το ΙΚΙΛ με κόκκινο χρώμα στον χάρτη.

Να μη σβήνουν οι μνήμες

Πριν δύο χρόνια, στις 13.11.2015 όταν και έφτασα στο Κομπάνε, είδα πρώτη φορά αυτόν τον ουρανό.
Τότε που η πιο μαρτυρική πόλη της χιλιετίας μας ήταν μια έρημος από συντρίμμια. Τότε που ο Ευφράτης ήταν πόθος και το Μάνμπιτς ένα μακρινό όνειρο.
Τότε που κάποιοι πίστευαν ακόμα στη δημοκρατική τρίστερη. Τότε που η Σεντάντι αποτελούσε μια από τις ισχυρότερες περιφέρειες των συμμοριτών. Τότε που το Σιλούκ ήταν μια πόλη φάντασμα-νεκροταφείο-πεδίο ναρκών. Τότε που η Ράκκα προσφωνούνταν "Μόρντορ" στην πλάκα, αλλά ήταν μια πλάκα που έφερνε ρίγος. Τότε που η πατάτα αποτελούσε είδος πολυτελείας και 4 μπουκάλια Pepsi Cola για 60 άτομα αφορμή για γιορτή. Και η άρνηση κάποιων της μερίδας τους, για να γευτούν άλλοι σύντροφοι περισσότερη στο ποτήρι τους, σχολείο για μένα. Τότε που μάθαινα τι σημαίνει "Επαναστατική Κουλτούρα". Τότε που γνώριζα την Εζγκέ Μπαλί. Τότε που 9 σύντροφοι και φίλοι μας ζούσαν ακόμα. Κοιτώντας προς την Ελλάδα, βλέποντας τη δύση του ήλιου σε αυτό το μελαγχολικό, κόκκινο απόγευμα στη Μέση Ανατολή, αναπολώ τις μέρες που χάθηκαν στη μιζέρια και στη μίρλα, τους αγώνες που δόθηκαν και πνίγηκαν στο αίμα και την καταστολή, και από δικά μας λάθη. Τα ήθη και τις μνήμες που διαγράφτηκαν γιατί δε ζει κανείς να τις μεταφέρει, απλά ατύχησαν να ανθίσουν σε λάθος περιοχή και αναρωτιέμαι αν άξιζε, αν αξίζει αυτή η προσπάθεια, για να βεβαιωθώ λίγο μετά, πως ό,τι κι αν συμβεί, μια φράση και μια ελπίδα θα σφραγίζει την κάθε μου σκέψη. Πως, αυτός ο κόσμος θα βαφτεί κόκκινος από τις σημαίες ή το αίμα μας!
Οι καταπιεσμένοι θα νικήσουμε κάτω από κάθε απόχρωσης ουρανό! Αρμί Γκιουλέρ Μπαλί 13 Νοέμβρη 2017, 16:14 Περιφέρεια Χάσεκε, Συρία

Για τους τέσσερεις μάρτυρες του Νταρ Αζζά

Στις 24 Οκτώβρη έγινε η τελετή ταφής των τεσσάρων μαρτύρων του Νταρ Αζζά. Οι τέσσερεις Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες, Τζενκ, Γιουσουφμπάς, Εζγκέ και Ασιγιέ έπεσαν στο πεδίο μάχης στις 27 Απρίλη του 2017.

Στις 27 Απρίλη, έχοντας ήδη παρεισφρύσει στις γραμμές της Συριακής Αλ Κάεντα, της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης στη Συρία (εξασκώντες τζιχάντ), η οποία στηρίζεται από τον Ερντογάν, οι σύντροφοι προσπάθησαν να περάσουν σε Τούρκικο έδαφος, με τελική αποστολή την εκτέλεση υψηλόβαθμου ηγέτη της Συριακής Αλ Κάεντα ή αλλιώς και Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Στα σύνορα συναντήθηκαν με Τούρκους στρατιώτες και χτυπήθηκαν μαζί τους για ώρα, έως ώτου οι συμμορίτες του ΕΣΣ έφτασαν στο σημείο και ξεκίνησε μια νέα μάχη. Ο ένας από τους συντρόφους χτυπήθηκε από σφαίρα των τζιχαντιστών ενώ οι υπόλοιποι σύντροφοι και έχοντας ήδη αφαιρέσει το δικαίωμα στη ζωή σε τέσσερεις με πέντε συμμορίτες, φύλαξαν την τελευταία σφαίρα για τους εαυτούς τους ώστε να μην πιαστούν αιχμάλωτοι.

Έξι μήνες μετά, μετά από διαπραγματεύσεις του YPG για την παράδοση των σορών των συντρόφων, έγινε η τελετή κήδευσής τους, μακριά από τα σπίτια τους, στο έδαφος της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας (Ροζάβα).

Στη μνήμη των ηρώων συντρόφων, στη μνήμη των επαναστατών σοσιαλιστών των Ενωτικών Απελευθερωτικών Δυνάμεων, (B.Ö.G).
Τζενκ Κιλαγκόζ
Γιουσουφμπάς Ακάυ
Εζγκέ Μπαλί
Ασιγιέ Οζλαχλάν

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Αρμί Γκιουλέρ Μπαλί,
25.10.2017, Ροζάβα
Ενωτικές Απελευθερωτικές Δυνάμεις - B.Ö.G

Επίσης:
α. Στην φίλη και συντρόφισσα Ιντίλ (Εζγκέ Μπαλί)
β. Άσσαντ, Κούρδοι και.. η νίκη των λαών

Άσσαντ, Κούρδοι και.. η νίκη των λαών

Τέλη του μήνα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση με αίτημα την επαναλειτουργία της Συριακής Πρεσβείας στην Ελλάδα.Το κείμενο του καλέσματος όμως, τελειώνει με αυτή την περιπαιχτική πρόταση <<Η νίκη του Συριακού λαού θα είναι νίκη όλων των λαών της περιοχής>>.

Οι θρησκευτικές/εθνικές ομάδες:

Οι Κούρδοι στη Βόρεια Συρία (αποτελούν το 15% του πληθυσμού της Συρίας) πριν την ''Αραβική Άνοιξη'', αποτελούσαν από το Μπααθικό καθεστώς της οικογένειας Άσσαντ, έναν από τους πληθυσμούς που υπέφεραν σφαγές και μέχρι και τοπικά ξεκληρίσματα/<<μίνι γενοκτονίες>>. Συχνά και ανά περιοχές, ακόμα και η έκφραση της κουρδικής καταγωγής ή η ομιλία της κουρδικής γλώσσας αποτελούσε αφορμή για φυλακίσεις ή και δολοφονίες.Οι Σουνίτες (στην ακραία του εφαρμογή, στον ορθόδοξο ισλαμισμό, γνωστό και ως ουαχαμπισμός/σαλαφισμός αποτελούν την οργάνωση ''Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Λεβάντε ακα ΙΣ ή ΙΣΙΣ ή ΙΚΙΛ ή IS ή ISIS ή ISIL), σε όλες τις Σιιτικές χώρες και προφανώς υπό το Μπααθικό καθεστώς της οικογένειας δικτατόρων Αλ-Ασσάντ, υπέφεραν μαζικές σφαγές ή εκτοπίσεις λόγω της πίστης τους. Σφαγές έχουν καταγραφεί και εδώ.

Ο Μπασάρ Αλ-Ασσάντ:

Σαν βγαλμένο από την ταινία "ο Δικτάτορας", ο Μπ. Αλ-Άσσαντ λάμβανε το 95% στις εκλογές και επανεκλεγόταν συνέχεια από το 2000. Σφαγές αντιφρονούντων, μαζικές φυλακίσεις και εκτοπίσεις διαμόρφωναν και εδώ το σκηνικό.Ο ίδιος Άσσαντ είχε τη δυτική χώρα (μεγάλα αστικά κέντρα) να ζει σε μια κοσμική σφαίρα πραγμάτων, και την υπόλοιπη χώρα, να πληρώνει γι'αυτό. Φοβερές οικονομικές ανισότητες, μη καταμερισμός του πλούτου και.. η εξέγερση.

Στην εξέγερση του 2012, όπου τα αιτήματα του λαού (κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά) ήταν δίκαια, ο Άσσαντ πρώτος χρησιμοποίησε χημικά καταστέλλοντας έτσι ή τουλάχιστον προσπαθώντας τις μαζικές διαμαρτυρίες, που αρκετές από αυτές, και είναι επίσης κοινά αποδεκτό, πως ήταν αμερικανοκινούμενες. Σε δεύτερο χρόνο ο Άσσαντ δεν είχε αρνηθεί την ύπαρξή τους και λόγος είχε γίνει τότε ώστε τα χημικά αυτά να έρθουν να καταστραφούν στη Σούδα.

Οι αντιπολιτευόμενοι:

Πλέον η βασική αντιπολίτευση του δικτάτορα Άσσαντ, λέγεται Αμερική και εκφραζόταν μέσω του ΙΚΙΛ παλιότερα και πλέον εκφράζεται από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Άλλες συμμετοχές στο έργο, ΕΕ και ΟΗΕ με την πλευρά των φονταμενταλιστών του ΕΣΣ και Ρωσία, Ιράν στο πλευρό του Άσσαντ.Ενώ τα δίκαια αιτήματα των εξεγερμένων μπορούσαν να βρουν τρόπο και να εκφραστούν με ουσία και πολιτική θέσπιση μέσα στις γειτονιές που υπέφεραν τις ορέξεις του δικτάτορα Άσσαντ, τα ηγετικά πρόσωπα του ΕΣΣ και λοιπών ομάδων, στράφηκαν εξ'ολοκλήρου στη Δύση και έτσι έσβησε κάθε ελπίδα για μια δημοκρατική λύση. Δικτάτορας ο ένας, Ουαχαμπιστές οι άλλοι.

Η εμφάνιση των Κούρδων στη Βόρεια Συρία (γνωστή και ως Ροζάβα, δηλαδή "Δύση", από το "Δυτικό Κουρδιστάν" στα κουρδικά), με τον ελάχιστον εξοπλισμό που εξασφάλισε γι'αυτούς το PKK, ξεκίνησαν ένα αγώνα πρωτόγνωρο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Δε μιλούσαν για κράτος, αλλά για μια συνομοσπονδία που θα απαρτιζόταν από όλες τις φυλές και τις θρησκείες και θα ζούσαν αρμονικά. Βασισμένο στις ιδέες του Αμπντουλλάχ Οτσαλάν και το μανιφέστο του <<Δημοκρατικός Φεντεραλισμός>>.

Αυτό το βήμα, οι Κούρδοι το πραγμάτωσαν μέσα από μονάδες πολιτοφυλάκων συντελεσμένες από Κούρδους, Άραβες και Γυναίκες. Μέσα από τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, την κατάργηση κάποιων και την δημιουργία άλλων, ακόμα και ελευθεριακών (κολλεκτίβες, σχολεία, ειδικά σχολεία για να διδάσκονται κυρίως ενήλικες τη Γυναικολογία, επιστήμη που εισήγαγε ο Α. Οτσαλάν, ερευνώντας και εξυμνώντας τις ιστορικά μητριαρχικά δομημένες κοινωνίες που καταγράφηκαν σε όλο τον πλανήτη).

Η σύνοδος της Αστάνα:

Αρχές του 2017, πραγματοποιήθηκε <<Σύνοδος Ειρήνης>> στην Αστάνα του Καζακστάν για την επίλυση του Συριακού. Ο Άσσαντ, πιθανότατα δεχόμενος πιέσεις και από το Ιράν (κάτι που δε μπορεί να διασταυρωθεί), όχι μόνο έμεινε αμέτοχος στις διαθέσεις της Τουρκίας που ήθελαν τους <<τρομοκράτες>> Κούρδους εκτός τραπεζιού διαπραγματεύσεων, αλλά με τη λήξη της, και με τις προσωπικές προτροπές Λαβρόφ να δεχτεί της πρόταση των Κούρδων για αυτονομία στη Βόρεια Συρία, αυτός επέμεινε να μην κάνει καμία παραχώρηση.

Σε μια κίνηση αξιοπρέπειας, οι Κούρδοι αφαίρεσαν από επίσημο όνομα της Βόρειας Συρίας το Ροζάβα και την ονόμασαν <<Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας>>, επιβεβαιώνοντας άλλη μια φορά στην πράξη τους σκοπούς, τις διαθέσεις για το εγχείρημά τους.

Μελετώντας όλα τα παραπάνω, αναρωτιέσαι όντως τι σημαίνει η φράση <<Η νίκη του Συριακού λαού θα είναι νίκη όλων των λαών της περιοχής>>. Λαός της περιοχής είναι και οι Κούρδοι όπως είναι και οι Σουνίτες Ισλαμιστές.

Μόνη λύση για την Μέση Ανατολή, το Κουρδικό μοντέλο:

Δεν τίθεται ζήτημα, ούτε χωρούν παρενθέσεις στο ποια πλευρά πρέπει να είναι η νικητήρια ανάμεσα σε Άσσαντ και ΕΣΣ. Είναι δεδομένο όμως, πως καμία καλύτερη μέρα δεν θα ακολουθήσει για τους λαούς της Συρίας όταν ο Άσσαντ κερδίσει τους φασίστες φονταμενταλιστές του ΕΣΣ. Και πως τίποτα καλό δεν θα συμβεί όχι μόνο στη Συρία, αλλά και σε όλους τους λαούς του κόσμου αν επικρατήσει ο ΕΣΣ, ουσιαστικά η Αμερική. Η αναγνώριση της ανάγκης στησίματος αναχωμάτων στην Αμερικάνικη ιμπεριαλιστική μηχανή και γενικότερα στη δυτική, είναι δεδομένη. Ένα εθνικιστικό, επιλεκτικά σοσιαλιστικό, καθεστώς όπως αυτό του Άσσαντ, δεν προσφέρει τίποτα στη Μέση Ανατολή.

Αντιθέτως το κουρδικό μοντέλο, εκείνο της συνύπαρξης λαών και θρησκειών, της ενοποίησης μπροστά σε κάθε εκμεταλλευτικό παράγοντα (Δύση, Ρωσία, Κίνα), μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό προπύργιο σταθερότητας και ουσιαστικής αντίστασης, που δε θα εξαρτάται από καμία υπερδύναμη και κανένα κέντρο.Έχει αποδειχτεί  στην πράξη. Αποδεικνύεται κάθε μέρα και πλέον αποτελεί μια πετυχημένη πράξη του παρελθόντος. Αποτελεί μια ιστορική απόδειξη.

 ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ - ΚΑΤΩ ΟΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΖΗΤΩ Ο ΚΟΥΡΔΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Η Τουρκία επιτίθεται στους Κούρδους της Συρίας

Το SDF μέσα στην εβδομάδα θα έπαιρνε από τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους το υδροηλεκτρικό φράγμα της πόλης Τάμπκα. Κάτι που σημαίνει διακοπή ηλεκτροδότησης και ύδρευσης της Ράκκα και θα έκαμπτε την αντίσταση των φανατικών ισλαμιστών άμεσα. Αυτό μεταφράζεται σε συνδυασμό με την απελευθέρωση της Μοσούλης από τις κυβερνητικές Ιρακινές δυνάμεις, ως το τέλος ουσιαστικά του Ισλαμικού Κράτους, καθώς αποδυναμώνοντα οι κύριοι άξονές του και περιορίζεται στις άγονες νοτιοανατολικές επαρχίες της Συρίας και νοτιοδυτικές του Ιράκ.

Ο τελευταίος όμως, των υποστηρικτών του ισλαμικού κράτους, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με μια συντονισμένη αεροπορική επίθεση, πλήττοντας υποδομές τηλεπικοινωνιών του YPG αλλά και θέσεις του PKK στα βουνά του Κάντιλ, έδειξε πως θα αναμειχθεί άμεσα για να υποστηρίξει το Ισλαμικό Κράτος.

Έτσι, σήμερα ξεκίνησε χερσαία επιχείρηση στα σύνορα της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας (Ροζάβα) από την Τουρκία. Συγκεκριμένα στην πόλη Derbesiye οι μάχες μαίνονται, με τους Τούρκους να επιτίθενται με θωρηκτά άρματα μάχης (tanks) στα σύνορα. Παράλληλα η πόλη βομβαρδίζεται από την πολεμική αεροπορία και morters.

Νωρίτερα το μεσημέρι, το καντόνι του Έφριν δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται συντονισμένη επίθεση σε συγκεκριμένα σημεία, κατά μήκος όμως όλων των συνόρων. Παράλληλα, οι υποκινούμενοι από την Τουρκία, αντικαθεστωτικοί της Συριακής κυβέρνησης Άσαντ, επιτίθενται από τα ανατολικά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν πάρει θέση. Κάτι που αφήνει αιχμές μετά τα συγχαρητήρια του Τραμπ για την νίκη στην πραξικοπηματική διαδικασία του δημοψηφίσματος, στον Ρ.Τ. Ερντογάν.

Τα στρατόπεδα φαίνεται να ξεκαθαρίζουν για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια στη Συρία και οι Κούρδοι μαχητές, σίγουρα δεν θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στα πλάνα του μεγαλύτερου ιμπεριαλιστικού κέντρου του πλανήτη. Αυτό μας βοηθάει να το συμπεράνουμε, οι προ εβδομάδων δηλώσεις αντικαθεστωτικών, μη φονταμενταλιστικών δυνάμεων που συνεργάζονται με τους Κούρδους, όπου εξέφρασαν παράπονα σχετικά με το ότι δεν συμπεριλήφθηκαν στις μάχες για την πόλη της Ράκκα, όταν ηγέτης του PYD ανακοίνωσε πως μετά την απελευθέρωση της Ράκκα οι δυνάμεις του YPG θα ριχτούν στη μάχη μαζί με τις κυβερνητικές δυνάμεις για να απελευθερώσουν την Ίντλιμπ.

Οι πιο κρίσιμες εβδομάδες στον Συριακό πόλεμο είναι αυτές που θα ακολουθήσουν..

"Οι γυναίκες στον αγώνα" α. Αρίν Μιρκάν

Αρίν Μιρκάν (Ντιλάρ Γκεντζεμίς)

Κανείς δε θα μάθει την ηλικία της. Κανείς δε θα μάθει αν ήταν όντως μητέρα δυο παιδιών. Κανείς δε θα μάθει πόσο χαρούμενη θα ήταν η Ντιλάρ Γκεντζεμίς βλέποντας το Κομπάνε απελευθερωμένο και τους κατοίκους της να χτίζουν πάλι τη ζωή τους. Όλοι όμως όσοι την έζησαν ή την έμαθαν μετά τον θάνατό της, η ιστορία της τους έμαθε όσα κανείς άλλος δεν θα μπορούσε ποτέ να τους μάθει.

Θα ήθελα να ξέρω ώστε να γράψω πολλά για την συντρόφισσα Αρίν Μιρκάν (Ντιλάρ Γκεντζεμίς το πραγματικό της όνομα). Να παρουσιάσω τη παιδική της ηλικία, το πως μεγάλωσε, να περιγράψω το χωριό της, τους γονείς της, μια μέρα από την καθημερινότητά της στο σχολείο, φωτογραφίες και άλλα πολλά. Όμως ελάχιστα υπάρχουν..

 

Η Αρίν Μιρκάν, η ηρωίδα!

Το Ισλαμικό Κράτος πολιορκούσε το Κομπάνε από τις 16 Σεπτέμβρη του 2014. Στις 5 Οκτώβρη παρέλαυνε νοτιοανατολικά της πόλης, όπου θα επιχειρούνταν η είσοδος σε αυτή για πρώτη φορά. Αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, βιασμοί, χρήση των πτωμάτων των Κούρδων μαχητών ως αναχώματα ήταν αυτά που είχαν μείνει πίσω στα εκατοντάδες χωριά που είχαν καταλάβει στο πέρασμά τους.

Στο νοτιοανατολικό πέρασμα της πόλης, ο λόφος Μιστανούρ φυλασσόταν από μια ολιγομελή ομάδα των γυναικείων μονάδων αυτοπροστασίας (YPJ). Μη διασταυρωμένες πληροφορίες μιλούν για τρεις γυναίκες. Η μια εκ των οποίων, ήταν η Αρίν Μιρκάν!

Οι Κούρδοι μάχονταν μόνο με καλάσνικοφ ή άλλα υποτυπώδη πολεμικά όπλα, ή ακόμα χειρότερα όπως φαίνεται από διάφορα βίντεο, με πέτρες(!) ενάντια στα τανκς των φανατικών Ισλαμιστών.
Οι συντρόφισσες άρχισαν να χάνουν, όπως ήταν φυσικό τις θέσεις τους, με τελική απόφαση να υποχωρήσουν.

Η Αρίν αποφάσισε να μείνει πίσω.
Ζώστηκε με εκρηκτικά, άναψε το φυτίλι και ρίχτηκε σε μια ενέδρα που η ίδια έστησε, μόνη της, σε έναν χρηματοδοτούμενο από όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στρατό, πετώντας χειροβομβίδ(α)ες και ρίχνοντας με το καλάσνικοφ, με τελικό απολογισμό που επίσης δεν θα γίνει ποτέ γνωστός. 10 αναφέρουν κάποιοι. Τόσα πτώματα των φασιστών μπόρεσαν να περισυλλέξουν. 27 λένε κάποιοι άλλοι προσπαθώντας μέρες μετά να βγάλουν πόρισμα από τα όσα έβλεπαν μπροστά τους. Συν το τανκ. Το αχρήστεψε!

 

Η στιγμή της αυτοθυσίας της Αρίν Μιρκάν

Αυτή η έκρηξη θα άλλαζε τα πάντα. Το σώμα της Αρίν Μιρκάν ήταν στη γη, στον αέρα, μέσα στη φωτιά, ήταν η ίδια η φωτιά..

Η ιστορία της θα ακουστεί αμέσως σε όλο τον κουρδικό κόσμο αλλά και παραπέρα. Κάπου εκεί έμαθα και γω την Αρίν Μιρκάν. Όταν αργότερα έγινα μέρος αυτού του δίκαιου αγώνα, χρησιμοποίησα ως δικό μου όνομα τα δυο αρχικά του ονόματος και του επιθέτου της, προσπαθώντας να καταβάλω με αυτό τον τρόπο την ελάχιστη τιμή που μπορούσα στο πρόσωπό της εκ μέρους μου.

Ήταν η πρώτη γυναίκα που χρησιμοποίησε το σώμα της σαν το ισχυρότερο όπλο που μπορούσε να διαθέσει, στην τριών εβδομάδων πολιορκία των Ισλαμιστών.
Αποτέλεσε έμπνευση για χιλιάδες Κούρδους, που με το άκουσμα της ηρωικής αυτής πράξης πλαισίωσαν ακόμα πιο μαζικά την αντίσταση. Ερχόμενοι σε ορδές από την Τουρκία, το Μπασούρ, τη Ροζιλάτ, κι άλλοι Κούρδοι από τη Ροζάβα αλλά και διεθνείς εθελοντές. Όχι μαχητές, άνθρωποι που ποτέ τους ίσως δεν είχαν πιάσει όπλο. Άντρες, γυναίκες, γέροντες και γερόντισσες, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικοί, ουμανιστές και ονειροπόλοι.. Όλοι μαζί μια ανάσα και ένα βήμα από τη νίκη ή το θάνατο.
Οι συμμορίτες του Ισλαμικού Κράτους έμελλε να μπουν στην πόλη εκείνη την μέρα, αλλά η θυσία της Αρίν Μιρκάν, είχε ήδη κρίνει την έκβαση της μάχης. Μόλις λίγες μέρες μετά υποχωρούν και αποχωρούν από την πόλη του Κομπάνε.

Η θυσία μιας γυναίκας λίγο μετά τα 20 της χρόνια, μιας κόρης, αδερφής και ίσως μάνας σε μια περιοχή που η γυναίκα δεν γνώρισε ποτέ ίση μεταχείριση με τον άντρα, ιστορικά, δέσμια της χειρότερης μορφής πατριαρχικής καταπίεσης, έμελλε να κρίνει μια από τις πιο τραγικές και συνάμα ηρωικές πράξεις ενός θεάτρου του παραλόγου που ακόμα να τελειώσει.

 

Άγαλμα προς τιμήν της Αρίν Μιρκάν στην πόλη Σουλεϊμάνι,
στο Ιρακινό Κουρδιστάν

Τα συμφέροντα των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αλλά και όσων περιμένουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, συγκρούονται στα εδάφη της Συρίας.
Η Αρίν Μιρκάν όμως, δεν θυσιάστηκε για κανέναν από αυτούς. Θυσιάστηκε για τους συντρόφους της, για τον δίκαιο αυτό αγώνα. Για τις ΑΠΟ-ίστικες ιδέες της. Για να μπορεί ο λαός της να μιλάει τη γλώσσα του, να χορεύει τους χορούς του, να φοράει τις παραδοσιακές στολές του χωρίς να φοβάται να κυκλοφορήσει, να ζει με τους ανθρώπους του στη γη που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Για να μην είναι δέσμια καμία γυναίκα σε οποιαδήποτε πατριαρχικά δεσμά.

Η Αρίν Μιρκάν έπεσε για την Ελευθερία!



ŞEHİD NAMIRIN!

Άρης Α. Μ.
1.2.2017



Στη μνήμη του σ. Ριφάτ Χορόζ

Μάρτυρας (επίσημο όνομα) Ριφάτ Χορόζ, (κωδικό όνομα) Σύντροφος Κάρκερ Κομπάνε.

Ο αλβανικής καταγωγής Σύντροφος Κάρκερ Κομπάνε εξορίστηκε με την οικογένειά του μετά το τέλος του α' Π.Π στη Σινώπη, Τουρκία.
Συμμετείχε στον Kουρδικό αγώνα στα μέσα του '70 όπου μοιράστηκε το ίδιο κελί με τον διάσημο εκπαιδευτικό Ιζμαήλ Μπεσικτζί, αφού συνελήφθη στην πορεία της Πρώτης Μάη του 1977 στην Κωνσταντινούπολη, όπου 34 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από τους ελεύθερους σκοπευτές της κυβέρνησης Ντεμιρέλ.

Ενσωματώθηκε στην οικογένεια του PKK ενώ ήταν στη φυλακή και με την απελευθέρωσή του το 1991 συμμετείχε ενεργά σε πολλές Κούρδικες πολιτικές ομάδες.

Όταν το Ισλαμικό Κράτος άρχισε να επιτίθεται στο Κομπάνε τον Σεπτέμβρη του 2014, ο Σύντροφος Κάρκερ έδωσε όλη του την περιουσία στο Κοτζαελί σε μια οικογένεια προσφύγων από τη Ροζάβα. Ταξίδεψε στα σύνορα του Σούρουτς με το Κομπάνε και πλαισίωσε την ανθρώπινη αλυσίδα αλληλεγγύης, για να ενημερώσει τον κόσμο για το τι θα συνέβαινε στο καντόνι της Ροζάβα. Μετά από 4 μέρες παραμονής στα σύνορα αποφάσισε να περάσει απέναντι, στο Κομπάνε και στην ηλικία των 60 ετών ώστε να πλαισιώσει τις γραμμές των Μονάδων Πολιτοφυλακών (YPG).

Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα έργα του στην ανοικοδόμηση του Κομπάνε ήταν η δημιουργία μιας βιβλιοθήκης και ενός πολεμικού μουσείου με ό,τι είχε απομείνει στα συντρίμμια της πόλης.

"Για 40 χρόνια φωνάζουμε στους δρόμους για την Σοσιαλιστική Επανάσταση. Τωρα θα χτίσουμε τον σοσιαλισμό εδώ. Ελάτε να τον χτίσουμε μαζί. Οποιαδήποτε μορφή σοσιαλισμού κι αν θέλετε ή Λαϊκής Επανάστασης."

Ο σύντροφος Κάρκερ Κομπάνε (μετ. Εργάτης του Κομπάνε), έπεσε σε μια επίθεση αυτοκτονίας του Ισλαμικού Κράτους στο Kομπάνε στις 25 Ιούνη του 2015. Οι σύντροφοι ορκίστηκαν να συνεχίσουν το έργο του Συντρόφου Κάρκερ στην πόλη και να υψώσουν ένα άγαλμα προς τιμήν του.

Μάρτυρας, Αθάνατος!