Η Βηρυτός ήταν το 1/4 του Ναγκασάκι..

Εγώ τον πόλεμο σκέφτομαι, αυτόν φοβάμαι. Γύρω από αυτόν γυρίζω.

Πορευόμαστε κυρίως με τις εμπειρίες μας, παρά με την μεταφορά της μνήμης. Μια μακρινή μνήμη, μια μεταφορά μιας εμπειρίας από ένα άλλο πρόσωπο, εκλαμβάνεται ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής, που ορίζουν λίγο-πολύ, ήδη βασικά διαμορφωμένα φίλτρα της αυτοματοποιημένης αντίληψής μας, που με τη σειρά τους διαμορφώνονται ως προς τις λεπτομέρειες (συνεχώς) βάσει της ηθικής, της ιδεολογίας κλπ

Όταν ακούμε για το Άουσβιτς, το θεωρούμε αποκρουστικό. Δεν αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα που έχουν συμβεί εκεί. Τα καταδικάζουμε, ανάλογα με το τι έχουμε ακούσει. Όσοι όμως έχουν βρεθεί εκεί, τώρα που χαρακτηρίζεται μνημείο, έχουν άλλα πράγματα να μεταφέρουν. Όσων οι γονείς τους πέρασαν από το στρατόπεδο διαφορετικά πράγματα, και τελείως διαφορετικές εμπειρίες, ως προς την ποσότητα, την γλαφυρότητα στην περιγραφή κ.α, άνθρωποι που πέρασαν από εκεί. Υπάρχουν και κάποιοι που έχουν γαλουχηθεί διαφορετικά, ζητούν νέα Άουσβιτς. Πόσο θα άντεχαν την πραγματικότητα αν η μνήμη μεταφερόταν, στο βαθμό του δυνατού, αυτούσια;

Στην Ελλάδα, στο σήμερα, η εικόνα αυτή αντικατοπτρίζεται στα "hot" ζητήματα της οικονομίας, της μετανάστευσης, της προσφυγιάς, της εξωτερικής πολιτικής, του πολέμου.

Μια αλαφροΐσκιωτη αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων ή καταλυτικών καταστάσεων, που καθρεφτίζονται στις υποκειμενικές εμπειρίες του εκάστοτε κριτή. Οι δυσκολίες της καθημερινής επιβίωσης και η παραμονή στη χαμηλόμισθη δουλειά, λογίζονται ίσα με την παραμονή στον τόπο γέννησης ενός άλλου ανθρώπου, ενώ εκεί γίνεται πόλεμος. Ενώ δεν υπάρχουν βασικές ανάγκες να εκπληρωθούν, όπως αυτές της τροφής και της στέγασης ισοσκελίζεται με την παραμονή σε μια κατάσταση, επιλέγοντας το να φιλτράρει τις μνήμες των παππούδων από τις ναζιστικές ορδές, τους απλωμένους στους δρόμου σαν χαλιά, νεκρούς από την πείνα κ.α.

Ισοσκελίζεται η εξαθλίωση με την ανικανότητα για 3ο καφέ τη βδομάδα. Το πέρασμα από θάλασσες, όρη - εάν είναι πετυχημένο, με την εισαγωγή νέων εθίμων και ηθών. Η προσφυγιά με το κοινό έγκλημα. Ο πόλεμος με κάποιον βλαπτικό οργανισμό ως ηρωισμός.

Δίνεται δυστυχώς λίγες φορές η ευκαιρία να αντιληφθούμε όμως την πραγματικότητα όσων λέμε και υποστηρίζουμε. Να βιώσουμε μια συνθήκη, αν όχι εμπειρικά και πάλι, τουλάχιστον εντονότερα.

Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι είδαμε το βίντεο της έκρηξης στη Βηρυτό. Μέσα σε λίγα λεπτά, ένα ολόκληρο λιμάνι έγινε ένα με τη γη. Δημιουργήθηκε κρατήρας 75 μέτρων στο σημείο της έκρηξης. Τουλάχιστον 135 συνάνθρωποί μας, νεκροί ως τώρα, χιλιάδες τραυματισμένοι, πολλοί από αυτούς δεν θα επιβιώσουν, άλλοι θα ακρωτηριαστούν. Καταστροφή υποδομών, αμέτρητων κατοικιών. Άνθρωποι από την αξιοπρέπεια, βρίσκονται στη θέση του ρακοσυλλέκτη που ψάχνει τα σκουπίδια κάτω απο το σπίτι μας.


Ο Λίβανος βρίσκεται σε μια ημιεμπόλεμη κατάσταση. Σε κατάσταση μόνιμου συναγερμού, που όπως και η Ελλάδα, με διαφορετικές συμμαχίες βρίσκεται στην αιχμή του δόρατος της γεωπολιτικής, ασταμάτητα ανακατευόμενης, τράπουλας. Ο Λίβανος βρίσκεται επίσης, σε μια οικονομική κατάσταση παρόμοια με αυτή της Ελλάδας, και ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της, ένας οικονομικός πνεύμονάς της καταστρέφεται από μια βόμβα, μόλις το 1/4 της ισχύς, της ατομικής βόμβας που ρίχτηκε στο Ναγκασάκι. Χωρίς τα "μπόνους" της ραδιενέργειας και του τρόμου του άγνωστου.

Αναρωτιέμαι, έχοντας ζήσει τον πόλεμο της Συρίας ο ίδιος, πόσο εύκολο θα ήταν, ανάμεσα σε εκείνες τις εργοστασιακές μονάδες ή τεράστιες αποθήκες γύρω από το λιμάνι να δίναμε μια μάχη με τους τζιχαντιστές με τον ελαφρύ μας οπλισμό και ξαφνικά να ήμασταν σκόνη γιατί θα μας είχε βομβαρδίσει ένα αερομαχητικό; Πόσες φορές το ζήσαμε, στεκόμενοι τυχεροί από τα αντίστοιχα Τούρκικα ή Αμερικανικά στο Ιράκ.

Η έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού, μπορεί να γίνει παράδειγμα, ένα ζωντανό και πιο άμεσο να αντιληφθούμε, πως καμία σύρραξη με τους Τούρκους δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα και να βγαίναμε νικητές. Πως μια στιγμή νίκης μπορεί να μετατραπεί σε οδυνηρή ήττα με τη ρίψη μερικών ατομικών βομβών - απο τις δεκάδες χιλιάδες κεφαλές που υπάρχουν παγκόσμια μοιρασμένες σε χώρες σύμμαχες στην Ελλάδα, αλλά κυρίως στην Τουρκία. Κανένα οπλικό σύστημα δε θα διασφαλίσει την ακεραιότητά μας, απλά θα δώσει στον πόλεμο μια μορφή "blitzkrieg".

Να αρπάζουμε και να συλλογιζόμαστε τα ερεθίσματα που μας δίνονται, ακόμα και σε τέτοιες δύστυχες περιπτώσεις, για να φτάσουμε στο ένα και μόνο αδιαίρετο συμπέρασμα, πως ο μόνος δρόμος για την ευημερία του κάθε λαού του πλανήτη μας, απαιτεί το παράλληλο βάδισμα με τα αδέρφια μας από όλο τον κόσμο και όχι η φαινομενική νίκη που θα φέρει, ένα αμφισβητούμενο  - ως προς την έκβαση, ποδοπάτημα των σωμάτων τους.

Για να μην χάσουμε και τη μνήμη αυτή, για να μην διαστρεβλωθεί η ιστορία, για το προς το τι ζούμε ή και προς το τι όμορφο δεν θα ζήσουμε ποτέ - για τους πιο ρομαντικούς, στο επίκεντρο πρέπει να μπει ο άνθρωπος, όχι το κέρδος.

Ο δρόμος μας, είναι της Ειρήνης και της άρνησης συμμετοχής σε οποιοδήποτε επεκτατικό, ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Να μην γυρίσουμε όπλο σε οποιονδήποτε άλλον λαό, πέραν των υπεύθυνων της μιζέριας όλων μας.

Η Αγία Σοφία ως πολιτικό εργαλείο

Μιλώντας με τους καθοδηγούμενους απο τα ΜΜΕ όρους που τίθενται στην κοινωνία, σχετικά με την Αγία Σοφία, δεν μπορεί να δεχτεί κανείς εύκολα, ότι ένα μνημείο της ανθρώπινης ιστορίας (όχι ελληνικής, όχι ορθόδοξης χριστιανικής μόνο), μετατρέπεται σε κάτι που δεν προοριζόταν να είναι ή και ουσιαστικά, να καταστρέφεται.

Από κει και πέρα όμως, πρέπει να συλλογιστούμε τι ακριβώς ζητάει η Ελλάδα και από ποιον.

1. Στρέφεται απέναντι στην Τουρκία, μια χώρα ανταγωνίστρια στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και δη της ανατολικής, μιας χώρας ιστορικά "εχθρικής", συνεπαγόμενων πάντα των εξωτερικών επιρροών και επεμβάσεων, και της ζητάει να μην πειράξει τον συγκεκριμένο ναό.

2. Ζητάει απο την UNESCO να προστατέψει το μνημείο, όταν η ίδια ευλογούσε τους εργολάβους της να πάνε και να μετακινήσουν αρχαίους οικισμούς (7000 χρόνων παρακαλώ) στην Ν.Α. Τουρκία, συγκεκριμένα στο Χασάν Κεϋφ ώστε να χτίσουν φράγμα το οποίο θα εκμεταλλευόταν το νερό του Ευφράτη με γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς προφανώς, για να κάμψουν την κούρδικη αντίσταση. Με το χτίσιμο του φράγματος, η κούρδικη ιστορία θα γινόταν τούρκικο έκθεμα, και ότι επίγειο παρέμενε θα κατακλυζόταν απο τα νερά που θα μετακινούνταν εξαιτίας της κτίσης του φράγματος.

3. Αφού παραδίδει τον Οτζαλάν στους Τούρκους, αφού επισυνάπτει σχέσεις με πραξικοπηματικές κυβερνήσεις τύπου Σίσι, αφού δίνει δυτικό αέρα στο Μάγκρεμπ ενώ πέφτει έξω στο δίλημμα Χαφτάρ-Σάρατζ, τρώει το κεφάλι της, αφού η θέση της υποβαθμίζεται απο τις ΗΠΑ, ενώ ενισχύεται η τούρκικη, ενώ υπογράφει στρατιωτικοοικονομικής σημασίας συμβόλαια συνεργασίας με το Ισραήλ στην πλάτη του Παλαιστινιακού λαού, καταληστεύοντας τον πλούτο του, έρχεται να μιλήσει για την Αγία Σοφία, και το πόσο άδικο είναι αυτό που συμβαίνει.

4. Επικαλείται τους φίλους της παγκόσμια, Γάλλους, Αμερικάνους, Πορτογάλους, να καταδικάσουν την ενέργεια του Ρ.Τ. Ερντογάν. Μια απελπισμένη προσπάθεια να αποδείξει ότι έχει φίλους θα έλεγα εγώ και πως καθόλου δε σχετίζεται με την Αγία Σοφία, παρά με την επιβεβαίωση πως "ανήκομεν στη δύση", ντε. Μην ξεχνάμε την πρόσφατη αμερικάνικη απάντηση στην Ελλάδα, σχετικά με την τούρκικη παρεμβατικότητα στο Αιγαίο Πέλαγος.. "βρείτε τα μόνοι σας".

Και για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν αμφιβάλλει κανείς για το τι είναι ο Ερντογάν και που στοχεύει. Δεν χωράει αμφιβολία για το ποιος ταρακουνά ατέλειωτα τη Μεσόγειο πέραν του Ισραήλ και των ΗΠΑ, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Πρέπει όμως και ο ελληνικός λαός να αναλογιστεί τη θέση του σε αυτή την ιστορία και δη τις ευθύνες του. Ο άκριτος ύπνος στα πόδια της δύσης, θα οδηγήσει στην αναπόφευκτη διάλυση της συνοχής της χώρας και πέραν των ΗΠΑ, θα ευθύνεται η κάθε ντόπια διαχείριση και οι επιλογές της.

Πίτα ολόκληρη και σκύλο χορτάτο, δεν είχε ποτέ κανείς.

σ.σ. Τελικά ο οικουμενικός Πατριάρχης, έδωσε μήπως ευχές να πάνε καλά και οι εργασίες στην Αγία Σοφία;

Χαιρετισμός στον σύντροφο Χαουκούρ Χίλμαρσσον

Συμπληρώνονται αύριο 24.2.2020, δυο χρόνια απο τη δολοφονία του Haukur Hilmarsson. Μαχητή του Διεθνούς Απελευθερωτικού Τάγματος στη Βόρεια Συρία, στα καντόνια της Ροζάβα.

Δολοφονήθηκε όταν η θέση του  στο καντόνι του Έφριν, βομβαρδίστηκε απο αερομαχητικά του φασιστικού τούρκικου κράτους τους Ερντογάν.

Πέρα απο την συνέπεια που θεωρείται δεδομένη σε μια εμπόλεμη ζώνη και ο Haukur δεν έχανε ευκαιρία να την εξυμνεί, ήταν ένας συνεπέστατος αγωνιστής και στην γενέτειρά του Ισλανδία.

Ένας αναρχικός με καθολική δράση επί όλων των προβλημάτων που αφορούσαν τον τόπο του. Από την οικονομική κρίση, το προσφυγικό, τα Panama Papers και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ενάντια στην τοποθέτηση ανεμογεννητριών στον βορρά.

Ο Haukur έφυγε αφήνοντας πίσω του έργο που δεν μπορεί να καταγραφεί σε έναν χαιρετισμό, ούτε και επιτιτλικά. Ένας επαναστάτης, που αγαπήθηκε από όλους τους συμμαχητές του, από όλον τον κόσμο.

<<Πως μια μήτρα να γεννάει χίλιους άντρες,
τι να θρέφει το κορμί του και την σκέψη;
Τις μέρες του τις μέτραγε με χάντρες,
μπλε Ισλανδία
κόκκινο Συρία
κίτρινο Κουρδιστάν
ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
η στερνή του λέξη>>

Sehid Namirin!
Μάρτυρας Αθάνατος!

Δολοφονήθηκε η επαναστάτρια Εζγκέ Αϊντέν

Ανακοινώθηκε η δολοφονία της συντρόφισσας διοικήτριας Εζγκέ Αϊντέν, μέλους του ενωτικού Επαναστατικού Κόμματος των Κομμουνάριων (DKP/Birlik) και του HBDH απο την τούρκικη εισβολή στη βόρεια Συρία.

Η Τζερέν (κωδικό όνομα), γιατρός στο επάγγελμα, συμμετείχε σε κάθε μάχη ενάντια στο ΙΚΙΛ απο το καλοκαίρι του 2016 στο Μάνμπιτς, απ'όταν και λίγο νωρίτερα είχε βρεθεί στη Βόρεια Συρία (Ροζάβα), μέχρι και την απελευθέρωση της Αρ Ράκκα, της λεγόμενης και πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους. Διετέλεσε διοικήτρια και του Διεθνούς Απελευθερωτικού Ταμπουρίου, επικοινωνόντας εύκολα με ανθρώπους απο όλο τον κόσμο , με διαφορετικές κουλτούρες και μαθαίνοντας αγγλικά σε λιγότερο απο μισό χρόνο. Η Τζερέν πέρασε στην παρανομία και ύστερα βρέθηκε στη βόρεια Συρία, όταν στην Τουρκία, ανατίναξε μέρος κτιρίου όπου συναθροίζονταν μέλη του Ισλαμικού Κράτους.

Αποτέλεσε ένα απο τα στελέγχη του DKP/BÖG/ΚÖG ηγήθηκε στρατιωτικών και ιδεολογικών εκπαιδεύσεων νέων συντρόφων στη Βόρεια Συρία όσο και στο Βουνό.

Λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστές, σχετικά με τις συνθήκες που δολοφονήθηκε.

Συντρόφισσα και φίλη, Αθάνατη!

Βίντεο: Στα βίντεο είναι η κοπέλα με το κόκκινο φουλάρι, δεξιά της, η Εζγκέ Μπαλί, συντρόφισσα που δκολοφονήθηκε απο τους ίδιους θύτες πριν 2μιση χρόνια.

Διαμαρτυρία στην Άγκυρα για γυναίκα που δολοφονήθηκε απο τον σύντροφό της

Βίαιη προσαγωγή και σύλληψη των συντροφισσών

Καμία "απεντόμωση" ή εξάλειψη του ΙΚΙΛ

Για τη γνώμη που ακούω έντονα τελευταία περί "απεντόμωσης" των συμμοριτών του ΙΚΙΛ. Αυτών που έχουν συλληφθεί απο την κυβέρνηση Άσσαντ και κυρίως απο τις ΣΔΔ (κούρδικη διοίκηση). Το ΙΚΙΛ είναι μια συγκεκριμένη ουαχαμπιστική οργάνωση με συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα. Οργανώσεις σαν κι αυτήν με πιο ολοκληρωμένο ή λιγότερο πρόγραμμα υπήρχαν και στο παρελθόν. Η ιδέα της "απεντόμωσής" τους, είναι η βόμβα που περιμένουν οι ανά τη γη σφετεριστές ενός δίκαιου αρχικά αγώνα για να βγουν στο προσκήνιο.*

Λιβύη, Νιγηρία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Συρία, Αίγυπτος, Υεμένη, Ιράκ, Φιλιππίνες, Κονγκό, Λωρίδα της Γάζας είναι λίγες απο τις χώρες και περιοχές που είναι ενεργές αυτές οι φονταμενταλιστικές, θεοκρατικές δυνάμεις.**

Μια μαζική εξολόθρευσή τους δεν προβλέπεται αρχικά απο το ίδιο το σύστημα που τους δημιούργησε για δυο λόγους. Αρχικά, τους χρειάζεται, η διαχείριση βολεύει της εξουδετέρωσης. Δεύτερον θα προκαλέσει αντιδράσεις απο τις δυνάμεις αυτές στη Δύση, που δε θα μπορέσουν να διαχειριστούν πολιτικά. Εξ'άλλου, ένα μαχαίρι μέσα σε ένα βαγόνι του μετρό αρκεί για να δολοφονήσει δεκάδες, όπως είχε πει κι ένας ιρακινός εμίρης, διοικητής κάποιας μονάδας στον εκδιωγμό τους απο την Μοσούλη. Στην τελική, το ΙΚΙΛ είναι μια οργάνωση απο τα σπλάχνα του λαού κι ότι προέρχεται απο τα σπλάχνα του λαού, ξεριζώνεται μόνο με αλλαγή κατεύθυνσης της διαπαιδαγώγησης των νεώτερων γενιών, υπομονή και όχι περαιτέρω αντίδρασης. Το ΙΚΙΛ υπάρχει επειδή υπάρχει η Αμερική και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Το ΙΚΙΛ δημιουργήθηκε επειδή είναι λαϊκή απαίτηση και αντίσταση ενάντια σε αυτούς που σκότωσαν και βίασαν επειδή οι γη τους είχε πετρέλαιο. Το ΙΚΙΛ του 2019 δεν κάνει τίποτα πια απο το να εξυπηρετεί τον ιμπεριαλισμό. Πόλεις της Συρίας, κούρδικες, αραβικές ή ασσύριες (χριστιανικές) δεν επλήγησαν ποτέ απο το ΙΚΙΛ, το έπαθε όμως το Μάντσεστερ και η Βαρκελώνη. Απόδειξη του χαμένου προσανατολισμού, αλλά του δίκαιου αγώνα τους, ως ιστορικής τους περιουσίας και σκοπού.

σ.σ.1 Δεν υποστηρίζω τα προγράμματά τους, ούτε τις οργανώσεις αυτές, είναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε όμως την ιστορική τους υπόσταση και να τις σεβαστούμε ως έναν βαθμό, γιατί σε βάθος χρόνου η ιστορία έχει αποδείξει πως μπορούμε εύκολα να πέφτουμε σε λάκκους που οι ίδιοι σκάβουμε, λ.χ. Τσετσενία.

σ.σ.2 Όταν στη Ράκκα συλλάβαμε έναν φανατικό ισλαμιστή, απλό στρατιώτη, ξεκίνησε να μας κάνει μια παχιά κριτική περι του ότι μας σέβεται ως εχθρούς του, αλλά εμείς συνεργαστήκαμε με τους Αμερικάνους. Μια γελοία κριτική, που όμως δείχνει μια ιστορική αποτυπωμένη συνείδηση που λείπει από εμάς, απο συνελεύσεις του κέντρου μέχρι τις πιο κομμουνιστογενείς ομάδες που αξιώνονται να μάχονται.

*Υπήρξε άμεση αντίδραση απο το ΙΚΙΛ αφού απελευθερώθηκε το τελευταίο χωριό απο τις ΣΔΔ νοτιοανατολικά του Ντέιρ Εζ-Ζορ, όπου κατέλαβαν "κοιμώμενοι θύλακές" της, κάμποσα χωριά στην περιφέρεια της πόλης Ντούμα.

**Άλλη περίπτωση ήταν αυτή του Οσάμα Μπιν Λάντεν και της μεταστροφής του, όπου απο πράκτορας της CIA επιτέθηκε στους "μέντορές του". Ένα δίκαιο χτύπημα -όχι ηθικό- στην καρδιά του υποκινητή των συμφορών του λαού του. Εν τέλει η κίνησή του εξυπηρέτησε τις ΗΠΑ που δεν έχασαν ευκαιρία να το εκμεταλλευτούν, κάθε άλλο από το να προστατέψουν τον λαό τους απο άλλες "τρομοκρατικές" ενέργειες.

***Η φωτογραφία, είναι τα εδάφη που ήλεγχε το ΙΚΙΛ σε Συρία και Ιράκ την εποχή της πλήρους δυναμικής του. Μπαίνει για να κατανοήσουμε τις δυνάμεις αυτές, που αν ένας ψυχοπαθής Μπολσονάρου ή Ντουτέρτε του είχε πουλήσει αντιαεροπορικά, (σενάρια). Το ΙΚΙΛ με κόκκινο χρώμα στον χάρτη.

Ένας ζωντανός Ήρωας διεκδικεί ανάσα - Γ. Β. Παρχαρίδης

                   

Ο Γιάννης Βασίλης Παρχαρίδης, ή όπως γεννήθηκε Ιμπραήμ Γιαϊλαλί, ζητάει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα, μετά απο πάνω απο δυο χρόνια φυλάκισης απο τους Κούρδους του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) και πάνω απο ενάμιση χρόνο φυλάκισης απο το Τούρκικο κράτος.

Γιάννης Βασίλης Παρχαρίδης ( Ιμπραήμ Γιαϊλαλί)

Η ιστορία του..

Γεννήθηκε στον Πόντο, σε ένα χωριό της Σαμψούντας. Στα 17 του κατετάγει εθελοντικά στον Τούρκικο στρατό για να πολεμήσει τους Κούρδους του PKK. Είχε γαλουχηθεί με την κυρίαρχη τούρκικη αντίληψη, αυτήν του κεμαλισμού και του τουρκισμού. Μια εθνικιστική αντίληψη που θεωρεί εχθρούς όσους στο εσωτερικό της Τουρκίας δεν είναι Τούρκοι ή μουσουλμάνοι.

Σε μια μάχη με τους Κούρδους αντάρτες, τραυματίζεται και πιάνεται αιχμάλωτος. Οι Κούρδοι για να του δείξουν πως πολεμάει τους λάθους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας ως μέθοδο την αλήθεια, τον γαλουχούν σε φιλειρηνικές ιδέες, ενώ παράλληλα μαθαίνει πως ο ίδιος δεν είναι Τούρκος, αλλά Πόντιος.

Οι 34 δολοφονημένοι στο Ρομπόσκι

Η μεταστροφή του ξεκίνησε τον όγδοο μήνα της φυλάκισής του και 19 μήνες αργότερα απελευθερώνεται απο τους Κούρδους αντάρτες. Περνάει απο δίκη απο το τούρκικο κράτος και μπαίνει για τρισιμιση μήνες στη φυλακή. Αφού απελευθερώνεται και απο κει, εντάσσεται στο φιλοκουρδικό κόμμα του HDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών) και αρχίζει να κυρήττει ενάντια στον κεμαλισμό, τον τουρκισμό, τον πόλεμο, και προβάλλοντας το ζήτημα της σφαγής των Ποντίων, των Ασσύριων και των Αρμένιων, ώστε να αναγνωριστεί απο το τούρκικο κράτος. Παράλληλα εγκαθείσταται με τη σύντροφό του Μεράλ Γκεϊλανί στο χωριό Ρομπόσκι, κοντά στα Ιρακινά σύνορα, δίνοντας αγώνα για να αναδείξει την σφαγή. Εκεί, το 2011 η τούρκικη αεροπορία βομβάρδισε 40 άτομα απο τα οι οποία σκότωσε τα 34, που ήταν κυρίως ανήλικοι. Η δικαιολογία ήταν πως τους πέρασαν για αντάρτες του PKK.

Ο Γιάννης Βασίλης θα εκδιωχθεί για όλα αυτά, με την κατηγορία της παρακίνησης για τρομοκρατία, αφού στηρίζει τον κουρδικό αγώνα, της προσβολής του πρωθυπουργού (Ερντογάν), αφού η επίθεση στο Ρομπόσκι έγινε επι πρωθυπουργίας του, αλλά και προσβολής ως προς τον Κεμάλ Ατατούρκ, σχετικά με την σφαγή των λαών της Τουρκίας.

Θα προφυλακιστεί και θα βασανιστεί τον Απρίλη του 2017 και θα φεθεί ξανά 15 μήνες αργότερα, μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του τον Φλεβάρη του 2019. Για τους ίδιους λόγους φυλακίστηκε για κάποιο διάστημα και η σύντροφός του.

Μνημείο για τη σφαγή του Ρομπόσκι στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ)

Τι διεκδικεί..

Υπό άγνωστες συνθήκες και με μια βάρκα απο στον Έβρο, πριν λίγες εβδομάδες πέρασε στην Ελλάδα ώστε να ζητήσει πολιτικό άσυλο, αφού η ζωή του διατρέχει άμεσο κίνδυνο στην Τουρκία.

Αναμένουμε και στεκόμαστε δίπλα του μέχρι την παραχώρηση πολιτικού ασύλου. Διαδίδουμε την ιστορία του, ως ένα σημείο στάσης για τους ανθρώπους που όταν είδαν μια καλύτερη προοπτική για αυτόν τον κόσμο, άλλαξαν τα πάντα γύρω τους.

Δικαίωση για τον Γιάννη Βασίλη Παρχαρίδη!

Η εξέγερση της 21ης Γενάρη στα Τίρανα

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (αντίστοιχο ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα), είχε καλέσει σε πορεία διαμαρτυρίας, μετά την νοθεία στις εκλογές, την κυβερνητική αυθαιρεσία των κυβερνώντων κομμάτων, του Δημοκρατικού Κόμματος (PD) και του Σοσιαλιστικού Κινήματος (LSI) που κυβερνούσε για 1μιση χρόνο εκείνες τις μέρες, αλλά και το τελειωτικό χτύπημα, όταν ο Υπουργός Εξωτερικών και πρόεδρος του LSI, βιντεοσκοπήθηκε να δωροδοκεί και να τοποθετεί στην κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού φράγματος, εταιρία δικών του συμφερόντων.

Απολογισμός, εκατοντάδες τραυματίες, αμέτρητες συλλήψεις και 4 οικογενειάρχες νεκροί, οι οποίοι αποκαλέστηκαν "σκουπίδια" από τον Σαλί Μπερίσα, πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος, ενώ είχαν δολοφονηθεί. Εκτελέστηκαν στις 21 Γενάρη του 2011 έξω απο το κοινοβούλιο, απο την αστυνομία και την εθνοφρουρά.

Σημαντική αφορμή για τις μαζικές διαμαρτυρίες, αποτέλεσε και η μαζική δολοφονία με υπαιτιότητα του Δημοκρατικού Κόμματος 26 ατόμων στην έκρηξη των αποθήκης πυρομαχικών στο Γκερντέτς. Με τη σειρά του, και τιμής ένεκεν της εξουσίας που του δόθηκε αλλά και με τους όρους που του δόθηκε, ο πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Έντι Ράμα, καθοδήγησε το γεγονός έτσι ώστε να το θάψει. Σήμερα, παρά το ότι το συμβάν αυτό ήταν ένας απο τους κύριους λόγους της άνετης εκλογής και επανεκλογής του, ο Ράμα δεν έχει αποζημιώσει ακόμη τις οικογένειες των δολοφονηθέντων. Σημείο αναφοράς για την μετα-σοσιαλιστική Αλβανία, που μια εξέγερση έλαβε χώρα απο τα κάτω και με πλήρη ταξικότητα στις πράξεις της. Σπασμένα και λεηλατημένα μεγαλοκαταστήματα, καμένα τζιπ, αλλά ανέγγιχτα μικρομάγαζα και ι.χ. ακόμα και καταμεσής του χαμού. Βίντεο κατά σειρά: α. Η δολοφονία ενός εκ των τεσσάρων έξω απο το κοινοβούλιο. β. Το επ'αφτοφώρω βίντεο της δωροδοκίας για την ανάθεση σε εταιρία δικών του συμφερόντων με τον Ιλίρ Μέτα, πρόεδρο του LSI. γ. Η έκρηξη στο Γκερντέτς. βίντεο α. βίντεο β. βίντεο γ.