Οι «σημαίες ευκαιρίας» του πόνου

                    

Την τρίτη μέρα των βίαιων πυρκαγιών που σάρωσαν την Αττική σε ανατολή και δύση, ο αριθμός των νεκρών συνανθρώπων μας έχει ξεπεράσει το 80 και φαίνεται πως οι 100 και πλέον αγνοούμενοι, είναι απανθρακωμένοι που περιμένουν αναγνώριση.
Συνάνθρωποί μας πέθαναν από τις αναθυμιάσεις, άλλοι κάηκαν ζωντανοί, κάποιοι πήδηξαν από γκρεμούς και κάποιοι θα μείνουν για πάντα «αγνοούμενοι». Συγκινητικές ιστορίες πόνου και αυτοθυσίας που την εποχή του αδηφάγου καπιταλισμού της «σημαίας της ευκαιρίας», μυρίζει χρήμα.

Δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρα γεγονότα. Παραδείγματα από την ελληνική πραγματικότητα έχουμε δει και στο παρελθόν. Τον Σταμάτη Μαλέλη στην υπόθεση Σορίν Ματέι, την οικογένεια Βαρδινογιάννη τους πρώτους καιρούς της «οικονομικής ύφεσης» μέσω των Μ.Μ.Ε. τους, την οικογένεια Λάτση στις μαζικές δολοφονίες εργατών στα ΕΛ.ΠΕ κ.α.

Όσο μεγαλύτερη όμως η τραγωδία, τόσο μεγαλύτερη η οργή του λαού, τόσο πιο πολύ συσσωρευμένες και δυνατές να επιτύχουν οι ευκαιρίες διαφήμισης, πολιτικού καιροσκοπισμού και κοινωνικής παρέμβασης με ανάδειξη των πιο αντιδραστικών και μνησίκακων περιθωριακών ηττημένων στοιχείων της εκάστοτε πλευράς.

Κάποιος κύριος ονόματι Γιώργος και υπεύθυνος κάποιου πόστου των ΙΕΚ ΑΚΜΗ μιλώντας σήμερα στον REAL FM 97.8 μας έδωσε να καταλάβουμε πως θα υποστηρίξουν.. με σπουδές τα παιδιά όσων επλήγησαν από τις φωτιές. Όσους είχαν θύματα στην οικογένειά τους, όσους τραυματίστηκαν ή έχασαν τα σπίτια τους. Ποια είναι πραγματικά η ανάγκη αυτών των δηλώσεων, τι χρησιμότητα έχουν για να αποσβεστούν οι φωτιές ή να βοηθηθεί πρακτικά ο πληγήσαντας λαός της περιοχής, αν όχι τη διαφήμιση; Και γιατί 3 ώρες αργότερα οι συγκεκριμένες δακρύβρεχτες δηλώσεις παίχτηκαν ξανά σε λούπα;


Ο κ. Μητσοτάκης φρόντισε να διευκρινήσει πως δεν θα κάνει πολιτική για την απόδοση των ευθυνών, αλλά προέχει να στηριχθούν οι πληγήσαντες. Κι όμως, έκανε πολιτική πάνω στον πόνο και στα πτώματα με την τέταρτη κιόλας λέξη που ξεστόμισε.





 Με τελευταία, και με ίδια βαριά πέτρα στην πλάτη του, ο κύριος πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, λέει πως η φωτιά είναι μια ασύμμετρη απειλή και πως πιθανότατα ότι συμβαίνει, συμβαίνει για να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση. Βλέποντας τη θέση του σε αυτή του Κ. Καραμανλή όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, λέγοντας κι αυτός πως δε θα κάνει πολιτική και οι ευθύνες θα αποδοθούν αργότερα, κάνει πολιτική με το γάντι, μιμούμενος τον Μητσοτάκη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είτε είναι ραδιόφωνα, είτε εφημερίδες, είτε τα κανάλια αλλά και άλλα πολλά, προσπαθούν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη περίτεχνα. Ποια καλύτερη ευκαιρία θα βρισκόταν εξ’άλλου το να ψιθυρίσεις στο αφτί του οργισμένου, αυτού που είναι τυφλός από τον πόνο και προσφέρει άδολα τα χέρια του για να βοηθήσει τον συνάνθρωπο;

Φωνάζουμε για τα δάση, φωνάζουμε για τα ΧΥΤΑ, φωνάζουμε για τη μεγέθυνση της κρατικής μηχανής και την αυτοτελή εξουσία της. Φωνάζουμε για το νερό, για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, φωνάζουμε για την φτώχεια, την εργασιακή εξαθλίωση. Φωνάζουμε για το ΝΑΤΟ, τα χρήματα που δίνονται σε πολέμους αντί σε υποδομές ενάντια σε πυρκαγιές και πλημμύρες, φωνάζουμε για τον μαζικό δολοφόνο καπιταλισμό, και θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε μέχρι να μας ακούσει όλος ο λαός.

Ως τότε, θα γκρεμίζουμε «σημαίες ευκαιρίας» και θα φωνάζουμε ακόμη πιο δυνατά.

Η αντεπίθεση του Τελ Άμπιαντ - μια ιστορία δαιμόνων

Είχαμε τελειώσει το πρωινό μας και κάναμε γενική καθαριότητα στρατοπέδου. Δεν είχαν μείνει πολλά να γίνουν και κάποιοι σύντροφοι είχαν ήδη αποσυρθεί στα δωμάτιά τους σχηματίζοντας τις ομάδες πολιτικής και ιδεολογικής εκπαίδευσης. Όσο νωρίτερα τελείωναν, τόσος περισσότερος ελεύθερος χρόνος έμενε μέχρι το μεσημεριανό γεύμα.

Εγώ δεν είχα λόγο βιασύνης. Δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τα μαθήματα ούτως ή άλλως, αφού δε γνώριζα την τούρκικη γλώσσα. Έτσι έμεινα τελευταίος στον προαύλιο χώρο.

Ο σκοπός μου φώναξε να ανοίξω την πύλη. Κανείς δεν ήταν εκεί, τους είχε δει όμως από μακριά να έρχονται. Ο γενικός διοικητής Ουλάς Μπαϊρακτάρογλου (σ. Μεμέτ), πέρασε την πύλη σχεδόν καίγοντας τη μηχανή με πολλές στροφές σε κάποια χαμηλή ταχύτητα.

Βγαίνει από το στρατιωτικό αυτοκίνητο (σ.σ Toyota Hilux) και με δείχνει..

-Ετοιμάσου, δράση δεν ήθελες; Σε 5 λεπτά φεύγουμε.

-Εντάξει.

-Κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ..

Επέλεξε τους συντρόφους που είχαν βγει έντρομοι έξω νομίζοντας πως δεχτήκαμε κάποια επίθεση με έναν-δυο να έχουν πιάσει και τα καλάσνικοφ.

γ. δ. Ουλάς Μπαϊρακτάρογλου (σ. Μεμέτ Κουρνάζ)

Ο Ουλάς είχε επιλέξει ομάδα επιχείρησης. Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία. Δυο υποδιοικητές και 10 ακόμη άτομα. Οι δύο ρουκετοβόλοι, 2 ελεύθερους σκοπευτές με Κάννας και M-16, 4 με καλάνικοφ (επιχειρησιακοί όπως τους λέγαμε) και γω με έναν ακόμη σύντροφο πολυβολάδες. Η κάθε ομάδα είχε έναν με "ειδικό όπλο", έναν υποδιοικητή και 2 επιχειρησιακούς. Χωρίς καν να μας εξηγήσει ανεβήκαμε στα οχήματα και φύγαμε. Πηγαίνοντας, μαθαίνουμε πως πρόκειται να κυνηγήσουμε Ισλαμιστές που είχαν δοκιμάσει να επιτεθούν σε ένα συγκεκριμένο σημείο κοντά στο στρατόπεδό μας.

Ήταν 2 Μάρτη του 2016.

Η αλήθεια ήταν πολύ πιο δυσάρεστη. Οι Ισλαμιστές είχαν επιτεθεί στην πόλη Τελ Άμπιαντ με εκατοντάδες μαχητές, ώστε να χαράξουν μια ακόμη λωρίδα ανεφοδιασμού με την Τουρκία. Αποτέλεσμα ήταν 25 νεκροί σύντροφοι.

Ακόμη και σήμερα δεν έχει γίνει ξεκάθαρο, αν οι Ισλαμιστές είχαν μπει στα κρυφά, καμουφλαρισμένοι στα κούρδικα εδάφη ή επιτέθηκαν μέσω της Τουρκίας. Σίγουρα όμως διέφυγαν προς τη Ράκκα.

Αφού συνταχθήκαμε με τις νεοσχηματισμένες Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, ξεκινήσαμε να ξεχυνόμαστε στην πεδιάδα. Σε έναν οικισμό και έχοντας εξασφαλίσει ότι δεν υπάρχει συμμορίτης ή νάρκη εκεί, θα μας έδιναν και όλες τις πληροφορίες. Η επιχείρηση θα κρατούσε μια με δυο μέρες, ώστε να εξασφαλιστεί η καθαρότητα της περιοχής.

Ξεκίνησε να βρέχει καταρακτωδώς. Δεν έκανε ακριβώς κρύο, όμως με βρεγμένα ρούχα και πάνω στην καρότσα, αναμφίβολα ένιωθες βαρύ χειμώνα. Εγώ από τη βιασύνη, δεν πήρα ούτε το μπουφάν.

Επιχειρήσαμε σε έναν οικισμό, ύστερα σε ένα χωριό και μετά σε έναν ακόμη οικισμό. Είχαμε εξαντληθεί. Τα πόδια μας έτρεμαν. Δε συναντήσαμε πουθενά συμμορίτες, συναντήσαμε όμως σε αυτούς τους οικισμούς γυναίκες και παιδιά. Οι άντρες τους ήταν πιθανότατα, αυτοί που κυνηγούσαμε.

Ένας Άραβας πήρε το κινητό μιας από τις γυναίκες και τηλεφώνησε στον άντρα της λέγοντάς του πως <<είμαι μόνος μου με τη γυναίκα σου, που είσαι εσύ να φυλάξεις την τιμή σου;>>, πράγμα που βέβαια μας μετέφρασαν αργότερα. Εγώ πήγα να παίξω με τα παιδάκια, σαν να είχε μπλοκάρει το μυαλό μου, σαν να μην καταλάβαινα τι είχα μπροστά μου. Μάλιστα τα παιδάκια ήταν κοριτσάκια και για τις γυναίκες αυτές, ήταν ακόμη πιο απαράδεκτη η κίνησή μου. Στο εσωτερικό μέρος των γονάτων μου έτρεχε αίμα και φαινόταν αφού και η παραλλαγή μου είχε σκιστεί. Επίσης ήμουν καλυμμένος με λάσπη από το γιακά μέχρι τα μπατζάκια μου. Αψυχολόγητος. Ήταν η αδρεναλίνη όμως που μιλούσε, αφού είχα φέρει σε επιτυχία την πρώτη προσωπική μου αποστολή. Να συρθώ για 500 μέτρα στις πεδιάδες με τους κοφτούς βράχους και να "εκπλήξω" τις γυναίκες, που μέσα από τις μαύρες ρόμπες, δύσκολα μπορούσες να πεις πως δε θα εμφανιζόταν ένας μουστακαλής με καλάσνικοφ ή με μια ζώνη αυτοκτονίας.

Διανυκετερεύσαμε σε ένα στρατόπεδο των Κούρδων του YPG.

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε και πάλι να ξεχυνόμαστε στις πεδιάδες. Θα ήταν και η τελευταία μέρα της επιχείρησης. Δεχτήκαμε πυροβολισμούς. Πηδήξαμε από την καρότσα και κρυφτήκαμε πίσω από τα σπίτια του χωριού. Μας έριχνε το πυροβολικό τους. Οι σφαίρες άρχισαν να τρυπάνε τους πλίνθινους τοίχους και έπρεπε να μετακινηθούμε από ένα σημείο που το πυροβολικό τους μας έβλεπε, ώστε να καλυφθούμε στο επόμενο. Είχαμε πλέον καταλάβει πως δεν ήμασταν σε αμυντική-εκκαθαριστική αμυντική αποστολή, αλλά σε επιθετική-απελευθερωτική.

Ο σ. δ. Ουλάς έδωσε εντολή σε δυο άλλους συντρόφους, αυτόν με το Μ-16 και έναν επιχειρησιακό να τρέξουν στα φυσικά σχηματισμένα αναχώματα, και να βρουν την ευκαιρία να χτυπήσουν τον χειριστή του άρματος ώστε να μετακινηθούμε. Οι σύντροφοι πετάχτηκαν στα αναχώματα με εμάς να αδειάζουμε τους γεμιστήρες στα τυφλά, αρκεί να τρομάζαμε τον χειριστή. Όπως κι έγινε. Ο σύντροφος σκοπευτής, χτύπησε έναν συνοδό του άρματος των συμμοριτών και μετακινηθήκαμε όλοι ασφαλείς. Πλέον περιμέναμε το δικό μας πυροβολικό, ώστε να ξεκινήσει ξανά το κυνήγι στο Νότο.

Ενώ περιμέναμε, στο Βορρά εμφανίστηκε μια φιγούρα ενός νέου άντρα με μεγάλη γεννειάδα, αλλά με παραλλαγή YPG. Ο σ. δ. Ουλάς έτρεξε πρώτος κατά πάνω του προτάσσοντάς του την αγαπημένη του μπερέτα. Εκείνος γονάτισε, ακολούθησε τις οδηγίες και σήκωσε τα ρούχα του. Δεν είχε ζώνη αυτοκτονίας. Ήταν καθαρός. Έλεγε πως ζούσε σε περιοχή του Ισλαμικού Κράτους, αλλά πως ήταν στρατιώτης-πληροφοριοδότης του YPG. Ένα αυτοκίνητο ήρθε και τον πήρε. Δεν μάθαμε ποτέ κάτι γι'αυτόν.

Φτάνοντας έξω από ένα ακόμη χωριό, έπρεπε να επιχειρήσουμε. Να το καθαρίσουμε από συμμορίτες πριν σκοτινιάσει. Η ελπίδα να γυρίσουμε κι εκείνη τη μέρα πίσω, είχε για τα καλά εξαφανιστεί.

Αλλά ούτε την επόμενη, ούτε και τη μεθεπόμενη. Ούτε δυο εβδομάδες μετά. Από χωριό σε χωριό. Από πεδιάδα σε έρημο. Από βροχή και παράδειγμα <<ανοιξιάτικου καιρού>> σε ένα τρομερό κρύο τα βράδια και έναν ήλιο που σου έκαιγε το δέρμα την ημέρα.

Είχαμε φτάσει σε ευθεία γραμμή μόλις 30-35 χιλιόμετρα από το κέντρο της Ράκκα. Μόνο έρημος. Έβρεχε, σταματούσε. Μας έκαιγε ο ήλιος. Ύστερα άνεμος. Δεν γινόταν να σηκώσουμε τα μάτια μας γιατί η σκόνητα ράπιζε σαν το λάσο ένα άλογο. Είχαμε μόνο ένα ζευγάρι γυαλιά για προστασία το οποίο δίναμε στον σκοπό. Ένας σκοπός όμως δεν έφτανε.

Ανασήκωσαν λίγο χώμα, αυτό ήταν το ανάχωμά μας. Δεν είχαμε καμία ελπίδα αν ερχόταν αυτοκίνητο αυτοκτονίας.

Παράδειγμα πρόχειρου αναχώματος στην έρημο

Λίγα λεπτά αργότερα, αφού δεν μπορούσαμε να προχωρήσουμε καθώς δεν είχαμε καμία ασφάλεια, έπρεπε απλά "να φυλάξουμε σύνορα". Οι συμμορίτες άρχισαν να μας ρίχνουν όλμους. Κι όμως δεν ήταν το χειρότερο. Ανασηκώθηκε σκόνη η οποία χάραζε πορεία σε ευθεία γραμμή. Γραμμή που ερχόταν κατά πάνω μας. Ήταν ένα αυτοκίνητο αυτοκτονίας.

Αναχαιτίστηκε από ένα πρόχειρο φυλάκιο που είχε στηθεί ανατολικά μας. Δεν το τίναξαν, το ίδιο όμως γύρισε όταν είδε πως δε θα έφτανε ποτέ το στόχο του.

Οι όλμοι δε, δε σταμάτησαν να πέφτουν, πράγμα που μας έκανε να εγκαταλείψουμε τα αναχώματά μας, τα οποία δε μας προσέφεραν κάποια ουσιαστική κάλυψη. Επιστρέψαμε μόλις σταμάτησαν κι απαντήσαμε με τον ίδιο τρόπο.

Η μπλινταρισμένη μπουλντόζα ανασήκωσε κι άλλο τα χωμάτινα τοιχώματα. Τώρα θύμιζε λίγο περισσότερο στρατόπεδο. Ακόμη όμως δεν είχε τάφρο.

Τα "ενισχυμένα" αναχώματα

                               

Η βροχή δε σταματούσε. Πότε ως καταιγίδα, πότε ως μια συνεχόμενη βαρετή νότα γραμμένη στο πεντάγραμμο. Πεντάγραμμο που σχηματιζόταν από τον άνεμο. Δεν υπήρχαν βουνά ή λόφοι να κόψουν τον αέρα κι έτσι έβρεχε  οριζόντια.

Το YPG μας έφερε μουσαμάδες και πάσαλους για να στήσουμε σκηνές. Ο αέρας όμως τα ξερίζωνε όλα. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε σάντουιτς. Ένας μουσαμάς από κάτω κι ο άλλος πάνω μας. Ήταν το πρώτο από τα 4 εναπομείναντα βράδια. Το νερό έβρισκε όμως κάποιες αβλακώσεις, κάποια σκισίματα, κάποια κακοτεχνία πάνω στους μουσαμάδες και έμπαινε μέσα. Μας κατέβρεχε. Σιχτιρίζαμε. Ήμασταν κουρασμένοι, άϋπνοι και τώρα μούσκεμα.

-ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ. ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ. ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΠΙΘΕΣΗ.

Τέλεια. Υπέροχα. Δεχόμασταν επίθεση. Δε θα χρειαζόταν να σκεφτούμε αν θα γίνουμε μούσκεμα. Θα μας έφερναν καινούριες παραλλαγές. Δεν είχαμε στο νου μας πως μπορούμε να χάσουμε. Να έχουμε τραυματία ή μάρτυρες. Ήμασταν οι άρχοντες του πεδίου. Ήμασταν εμείς, ο θυμός, η οργή και τα μουσκεμένα μας ρούχα. Εμείς θα ορίζαμε!

Απολογισμός, 4+1 με 0, όπως κυνικά λέγαμε 3 ώρες μετά. Σκοτώσαμε 4 από αυτούς και ο πέμπτος προσπαθώντας να σκαρφαλώσει από πίσω, ζωσμένος με εκρηκτικά, έσκασε πριν φτάσει στους Ασαΰς. Είχε υπολογίσει λάθος το φιτίλι. Μας επιτέθηκαν με πάνζερ, με το επίλεκτο σώμα των μαυροφορεμένων κι όμως τους αποκρούσαμε, χωρίς να ρίξουμε ούτε μια αντιαρματική. Εμείς ορίσαμε!

Το ηθικό μας αναπτερώθηκε. Δε θα μπορούσαμε και πάλι να επιτεθούμε λόγω του επίπεδου πεδίου μάχης. Αλλά ίσως μας επιτίθεντο εκείνοι ξανά. Ήταν ωραία να ξέρεις πως έχεις έναν άμεσο σκοπό.

Ο σ.δ. Ουλάς που είχε αποχωρήσει λίγες μέρες πριν από την επιθετική απελευθέρωσης, ήρθε να μας επισκεφθεί για να μας πει πως πρέπει να φυλάξουμε "σύνορα", δυο ακόμη εβδομάδες. Η ψυχολογία πάλι ένα με το χώμα. Δεν κοιμόμασταν, δεν τρώγαμε και νιώθαμε πως αυτό που κάνουμε δεν είναι δικό μας. Τι διάολο κάναμε εμείς σε μια έρημο; Ένα στρατόπεδο Κάντρο (στελεγχών) να φυλάει πύλες. Γιατί δεν ξεκουραζόμασταν εκείνο το μήνα πριν ξεκινήσουμε την προετοιμασία για το Μάνμπιτς. Ένα μέτωπο που είχαμε δεδομένο πως θα συναντούσαμε τον οργανωμένο στρατό της Τουρκίας. Πόλεμος με τον πιο άμεσο δυνατά εχθρό. Νεύρα κι απογοήτευση.

Ενώ είχαμε φάει ξανά εκείνα τα απαίσια λαχματζούν με κόκκινες φακές, φωνάζει και πάλι ο σκοπός. Ένα μηχανάκι ερχόταν κατά πάνω μας στη μέση του πουθενά. Αρχίσαμε να ρίχνουμε κατά ριπάς. Γυρίζει κι εξαφανίζεται. Η ψυχολογία και πάλι ψηλά. Πάλι αυτό το αίσθημα χρησιμότητας. Τελικά είχαμε κάτι άμεσο να κάνουμε. Αλλά υπήρχε ταραχή, νεύρα, χαρά, θλίψη, πότε θα φύγουμε, τους αναχαιτίσαμε ξανά, Μάνμπιτς. Σε όλα αυτά, προστέθηκε η ηρωική αλλά ενοχλητική κίνηση της γενικής διοικήτριας της επιχείρησης, μιας 30άρας Κούρδισσας η οποία περπάταγε στην κορυφή του αναχώματος, προσπαθώντας να μας φέρει σε επαφή με το κεντρικό στρατόπεδο ώστε να αναφέρουμε την συμπλοκή. Γιατί το έκανε; Ήθελα να της πω να κατέβει. Ηρέμησα, κατάλαβα πως δε μου πέφτει λόγος. Ξέρει καλύτερα από μένα τι κάνει. Κι αν την πυροβολήσουν;

Την επόμενη μέρα θα φεύγαμε. Ήρθαν να μας αντικαταστήσουν πληρωμένοι πολιτοφύλακες. Καμία εμπιστοσύνη. Ίσως ήταν συμμορίτες. Ήταν ένας εύκολος τρόπος να παρεισφρήσουν στις γραμμές μας. Μαζεύαμε τα πράγματά μας, ο υποδιοικητής καθόταν στη γωνία και παρατηρούσε τους μισθωμένους Άραβες πολιτοφύλακες.

Έτοιμοι. Μαζί τους δεν ανταλλάξαμε σχεδόν κουβέντα. Δεν τους γουστάραμε και δε μας γούσταραν κι αυτοί. Εξάλλου ήταν μισθωτοί. Εμείς, 11 Τούρκοι και εγώ είχαμε ταξιδέψει από τις πατρίδες μας, να τελειώσουμε τους συμμορίτες στη Συρία. Εκείνοι ίσως είχαν νεκρούς συγγενείς. Γιατί έπαιρναν χρήματα; Το μυαλό ήταν θολό. Δεν ήθελε καν να επεξεργαστεί τους χιλιάδες λόγους που θα οδηγούσαν κάποιον στο να το κάνει αυτό. Γινόταν μίσος. Δεν τους ξέραμε. Αλλά νιώθαμε πως τους γνωρίζουμε.

Φύγαμε. Μας πυροβόλησαν Άραβες από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις. Είχαμε περάσει τα 5 χιλιόμετρα που είχαν εμβέλεια οι ασύρματοι. Χωρίς τις συχνότητες δεν μπορούσαμε να τους πούμε πως είμαστε σύμμαχοι.
Οι σφαίρες ήταν "με  την κόκκινη μπογιά". Τις βλέπαμε να πετάνε από πάνω μας, ή να σκάνε κοντά στις ρόδες του Toyota που μας μετέφερε. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον, χαμογελάγαμε. Ύστερα γελάσαμε κιόλας. Ή θα πεθαίναμε, ή θα πεθαίναμε γελώντας, ή θα σωζόμασταν. Γιατί να μη βγάλουμε τη γλώσσα στην τύχη μας; Γιατί να μην την κοροϊδέψουμε; Γιατί να μην την χλευάσουμε. Δεν της χρωστάμε τίποτα. Μας χρωστάει. Εκείνη μας έχει πονέσει, μας έχει σκοτώσει, δε θα τολμήσει ξανά. Θα της κάνουμε τα χειρότερα. Θα την τιμωρήσουμε. Θα πάμε κόντρα σε ό,τι ορίζει. Εξ'άλλου εμείς θα ορίζαμε. Και ξανά εμείς ορίσαμε!

Βγήκαμε σώοι από εκείνο το φαράγγι. Το όχημα έσκουζε. Πήγαινε όλο και πιο σιγά αλλά οι στροφές βαράγανε. Η ποσότητα λάσπης, ανύψωνε το όχημα παρά τα 12 άτομα και τον εξοπλισμό ήμασταν πάνω. Παρά την κίνηση στους 4 τροχούς του. Χοροπηδάγαμε πάνω τους ώστε οι ρόδες να βρουν στέρεα γη και να κινηθεί το αυτοκίνητο. Δεν έπρεπε να κολλήσουμε εκεί. Ήμασταν σε γκρίζα ζώνη. Χοροπηδούσαμε και γελάγαμε. Τραγουδάγαμε. Παράνοια.

Φτάσαμε στη βάση μας. Ήμασταν πάλι βρεγμένοι. Αλλαξιές δεν ήρθαν ποτέ. 21 μέρες τα ίδια ρούχα, αλλά δε μας ενοχλούσε. Βρωμάγαμε όλοι μας. Όλοι παραπονιόμασταν και κοροϊδεύαμε τον διπλανό μας, μέχρι που οι διπλανοί μας παραπονιόντουσαν για μας. Ήταν ένα παιχνίδι πια. Δεν είχε πραγματικά σημασία. Η κούραση δε μας επέτρεπε να μασήσουμε. Έπρεπε να κοιμηθούμε. Πέσαμε σχεδόν όλοι μέσα στη βρώμα πάνω στα στρώματά μας.

Γυρίσαμε γεμάτοι εμπειρίες, γεμάτοι εικόνες και πολύ πιο σοφοί. Αλλά χρειαζόμασταν ύπνο και καθαρό μυαλό να τα επεξεργαστούμε. Να φύγει ο θυμός.
Μια μέρα μετά στις αναφορές που γράψαμε, καταλάβαμε τι είχαμε κάνει λάθος, κάναμε την αυτοκριτική μας. Μέσα από τις πιο δύσκολες, ψυχολογικά αλλά και λόγω των καιρικών φαινομένων γύρω μας αποστολές, είχαμε βγει νικητές.
Θυμός, πολύς θυμός. Ο θυμός έφυγε καιρό μετά. Θέλαμε να τους τελειώσουμε και δεν ξέραμε πως.

Αυτή η επιχείρηση έβγαλε διοικητές, δυνάμωσε άλλους και βάπτισε νέους. Νικήσαμε τους δαίμονές μας!

Αναμφίβολα ο πιο έντονος Μάρτης της ζωής μου. Ο πιο ξεχωριστός. Ο Μάρτης "του πολέμου". Ο Μάρτης του Θεού. Μια μέρα αργότερα ο ΑΡΗΣ γινόταν 102 ετών.
Αυτό με παρηγόρησε. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με την Ελλάδα, με την κοπέλα ή τους φίλους μου. Στα τούρκικα δεν μπορούσα να εκφραστώ. Ήμουν τελείως μόνος. Δεν υπήρχε κωδικοποιημένο τηλέφωνο εκείνες τις μέρες. Έλλειπε ο σύντροφος που το είχε. Ο ΑΡΗΣ και τα τραγούδια την ώρα του σκοπού η μόνη μου παρηγοριά και στήριγμα μέσα στον ατέρμονο θυμό. Κάτι που θύμιζε σπίτι, κάτι οικείο. Περίεργο το πως βρίσκει στηρίγματα το μυαλό. Πως επεξεργάζεται τις ανάγκες και σε τι τις μεταφράζει.

Ιν'τικάμ

Αυτή την περίοδο είμαι με το Διεθνές Απελευθερωτικό Ταμπούρι στη Ράκκα. Φυλάμε πύλες της πόλης στα ΝΑ. Έχουμε καλά λοτζίστικς. Μας φέρνουν κρέμα σοκολάτας, κάποιες φορές pepsi ή fresso cola. Με τις απαλλοτριώσεις στην πόλη έχουμε και πολύ οπλισμό που σε μια δύσκολη κατάσταση θα μας καθιστούσε νικητές της οποιαδήποτε μάχης αρκεί να πυροβολούσαμε μέχρι να σπάγαμε σίδερα με τις σφαίρες. Επίσης έχουμε ρεύμα τις περισσότερες ώρες της ημέρας και το μαζούτ είναι πάντα αρκετό ώστε να έχουμε τα μαγκάλια αναμένα όλη μέρα. Ευχάριστες συζητήσεις με συντρόφους από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι τον Καναδά και από τη Χιλή και τη Ρωσία. Μαθαίνω για τις συνήθειές τους, μαθαίνω για τα αγωνιστικά κινήματα εκεί, διευρύνουμε τους πολιτικούς ορίζοντές μας και τις γνώσεις μας. Η σκοπιά είναι μόλις μια ώρα τη νύχτα, και οι δουλειές που είναι να γίνουν λίγες, άρα η κούραση, ελάχιστη. Μένουμε σε μικρά διαμερίσματα και αυτό κάνει τις δουλειές καθαριότητας μοιραζόμενες μεταξύ μας να τελειώνουν σύντομα. Απέναντι από αυτά τα διαμερίσματα, είναι ένα στρατιωτικό νοσοκομείο. Σήμερα ήρθε το φορτηγό με το νερό, και όσο γεμίζαμε τις δεξαμενές με το Κολ, ακούσαμε μια δυνατή έκρηξη. Άλλη μια νάρκη έσκασε. Ποιος θα ήταν ο άτυχος αυτή τη φορά; Μήπως ήταν περισσότεροι; Και τι αφήναν πίσω τους;

Το αγροτικό με την κόκκινη σειρήνα με την ιδιότητα ασθενοφόρου, έφτασε στο νοσοκομείο. Δυο κοπέλες γύρω στα 25 από τα σώματα προστασίας γυναικών (YPJ) πήγαν να δουν τι συνέβη. Εγώ έβλεπα από το παράθυρο της κουζίνας, τσίμπαγα στη ζούλα λίγη bifarella εκείνη την ώρα. Ξαφνικά άρχισαν να φωνάζουν, σε λίγο ωρύονταν κλαίγοντας. Η μία προσπαθούσε να μπει στο κεκαλυμένο πίσω μέρος του αγροτικού-ασθενοφόρου, όμως άλλες συντρόφισσες που είχαν μόλις φτάσει την τραβάγανε πίσω. Η άλλη ξάπλωσε στις ρόδες.
Ο νεκρός ήταν ένας διοικητής του YPG. Είχε πάει με άλλους δυο και απενεργοποιούσαν νάρκες στο κέντρο της πόλης. Η μια έσκασε. Μαρτύρησε!
Είχαν περάσει όλη την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκκα δίπλα-δίπλα. Πλέον ο διοικητής ήταν μια μαύρη άμορφη μάζα που δύσκολα καταλάβαινες αν πρόκειται για ανθρωπο.
Το ανέφερα στο διοικητή μου μήπως και τον γνώριζε. Τελικά τον γνώριζα και γω. Λίγες μέρες πριν είχαμε φάει μαζί στη νόκτα μας.

Στις 10 το βράδυ είχα την μονόωρη σκοπιά μου. Άλλαζα τον διοικητή μου εκείνη την ώρα στη ταράτσα. Είχαν εμφανιστεί μόλις, δυο βανάκια με περίπου 10 ανθρώπους ντυμένους στα πολιτικά. Τον ρώτησα τι είναι και μπαίνουν στο στρατιωτικό νοσοκομείο, και μου είπε πως πιθανότατα ψάχνουν τους ανθρώπου τους. 25 λεπτά πριν είχε συμβεί άλλη μια έκρηξη.

Το ίδιο σκηνικό. Οι άντρες γονάτιζαν, οι γυναίκες φώναζαν, χτυπούσαν με γροθιές τα στήθη τους και το κεφάλι τους με μανία στα αναχώματα γύρω από το συγκρότημα των διαμερισμάτων που μένουμε.
Ήταν όλοι συγγενείς των νεκρών YPGέδων της πρώτης έκρηξης. 3 στον αριθμό.

Το Κολ μου, ένας βορειοευρωπαίος σύντροφος, ανέβηκε και αυτός στην ταράτσα όταν άκουσε τις φωνές. Ήμασταν πλέον οι δυο μας μόνο. Κάτω, κάποιες συντρόφισσες από το YPJ προσπαθούσαν να κρατήσουν τις μητέρες και τις γυναίκες των αντρών από το να χτυπούν το κεφάλι τους στα αναχώματα. Μια γυναίκα λιποθυμάει. Τη μεταφέρουν σηκωτή στο νοσοκομείο.
Βλέποντας το σκηνικό, το Κολ μου είχε σχεδόν λυγίσει. Παραμίλαγε.
Ένιωσα εκείνη τη στιγμή, πρώτη φορά, ότι ήξερα τι αισθανόταν ακριβώς ένας άνθρωπος δίπλα μου. Ήξερα γιατί νιώθαμε το ίδιο. Ο πόνος της εικόνας που βλέπαμε και κυρίως των κραυγών που ακούγαμε ξεκινούσε από τον οισοφάγο και απλωνόταν στο στήθος σε διακλαδώσεις, σαν αστραπή. Ο πόνος έχει γεύση, έχει μεταλική, πικρή γεύση. Ο πραγματικός πόνος. Τον νιώθεις στο στόμα σου, στα πλευρά σου, στα πνευμόνια σου. Βαραίνει την καρδιά σου, την κάνει ασήκωτη, καίει το στήθος σου. Πόσο άραγε πόναγαν οι συγγενείς τους; Και πάλι ξέρω, γιατί κάποτε έχασα και γω ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, μεταξύ άλλων. Αυτοκτόνησε για να μην αιχμαλωτιστεί. Αλλά αυτό δεν μπορώ να το περιγάψω με γράμματα.

Οι συγγενείς, υποβοηθώντας ο ένας τον άλλον, μπήκαν στα βανάκια και έφυγαν. Όσο πήγαιναν ακόμα, άκουγες τις κραυγές τους. Πνιχτές πια, χάνονταν και μοιράζονταν στα συντρίμμια της πόλης. Τα πιτσιρίκια στο σημείο ελέγχου κατέβασαν τα καλάσνικοφ και κάθισαν προσοχή. Τα βανάκια έφυγαν.

Λίγες ώρες νωρίτερα, όταν γεμίζαμε τις δεξαμενές με νερό το Κολ μου με είχε ρωτήσει αν νιώθω πως προσφέρουμε ό,τι μπορούμε στη Ράκκα και τους ανθρώπους της. Του απάντησα άμεσα-απερίσκεπτα πως, ναι, προσφέρουμε ό,τι μπορούμε.

Με την εικόνα που παρακολουθούσα όμως για σχεδόν μια ώρα, ήμουν πλέον σίγουρος πως όχι. Ο πόλεμος είναι κατάρα και πρέπει να τελειώσει. Θα κάνουμε περισσότερα απ'ό,τι μπορούμε για να τελειώσουμε όσο πιο σύντομα αυτόν, και να χτίσουμε τα αναχώματα ενάντια στον επόμενο.

Μας πυροβόλησαν από ανατολικά. Ήταν 3 ή 4 σφαίρες  καλάσνικοφ. Σφύριξαν δίπλα στα κεφάλια μας. Η μονόωρη σκοπιά μου τελείωσε.

Τώρα που γράφω είναι περασμένες 12. Πλέον 6η Δεκέμβρη. Μια μέρα με ήρωες που μαρτύρησαν, άφησε τη θέση της σε μια άλλη, που ένας πιτσιρίκος στη Ελλάδα πριν 9 χρόνια, δολοφονήθηκε. Αύριο, ο κύριος ηθικός αυτουργός, Προκόπης Παυλόπουλος, θα υποδεχθεί αυτόν που εξόπλισε με τα υλικά που σκότωσαν τους 3 μαχητές εδώ, Ρ.Τ. Ερντογάν.

<< Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.>>

Ιν'τικάμ!

Να μη σβήνουν οι μνήμες

Πριν δύο χρόνια, στις 13.11.2015 όταν και έφτασα στο Κομπάνε, είδα πρώτη φορά αυτόν τον ουρανό.
Τότε που η πιο μαρτυρική πόλη της χιλιετίας μας ήταν μια έρημος από συντρίμμια. Τότε που ο Ευφράτης ήταν πόθος και το Μάνμπιτς ένα μακρινό όνειρο.
Τότε που κάποιοι πίστευαν ακόμα στη δημοκρατική τρίστερη. Τότε που η Σεντάντι αποτελούσε μια από τις ισχυρότερες περιφέρειες των συμμοριτών. Τότε που το Σιλούκ ήταν μια πόλη φάντασμα-νεκροταφείο-πεδίο ναρκών. Τότε που η Ράκκα προσφωνούνταν "Μόρντορ" στην πλάκα, αλλά ήταν μια πλάκα που έφερνε ρίγος. Τότε που η πατάτα αποτελούσε είδος πολυτελείας και 4 μπουκάλια Pepsi Cola για 60 άτομα αφορμή για γιορτή. Και η άρνηση κάποιων της μερίδας τους, για να γευτούν άλλοι σύντροφοι περισσότερη στο ποτήρι τους, σχολείο για μένα. Τότε που μάθαινα τι σημαίνει "Επαναστατική Κουλτούρα". Τότε που γνώριζα την Εζγκέ Μπαλί. Τότε που 9 σύντροφοι και φίλοι μας ζούσαν ακόμα. Κοιτώντας προς την Ελλάδα, βλέποντας τη δύση του ήλιου σε αυτό το μελαγχολικό, κόκκινο απόγευμα στη Μέση Ανατολή, αναπολώ τις μέρες που χάθηκαν στη μιζέρια και στη μίρλα, τους αγώνες που δόθηκαν και πνίγηκαν στο αίμα και την καταστολή, και από δικά μας λάθη. Τα ήθη και τις μνήμες που διαγράφτηκαν γιατί δε ζει κανείς να τις μεταφέρει, απλά ατύχησαν να ανθίσουν σε λάθος περιοχή και αναρωτιέμαι αν άξιζε, αν αξίζει αυτή η προσπάθεια, για να βεβαιωθώ λίγο μετά, πως ό,τι κι αν συμβεί, μια φράση και μια ελπίδα θα σφραγίζει την κάθε μου σκέψη. Πως, αυτός ο κόσμος θα βαφτεί κόκκινος από τις σημαίες ή το αίμα μας!
Οι καταπιεσμένοι θα νικήσουμε κάτω από κάθε απόχρωσης ουρανό! Αρμί Γκιουλέρ Μπαλί 13 Νοέμβρη 2017, 16:14 Περιφέρεια Χάσεκε, Συρία

Για τους τέσσερεις μάρτυρες του Νταρ Αζζά

Στις 24 Οκτώβρη έγινε η τελετή ταφής των τεσσάρων μαρτύρων του Νταρ Αζζά. Οι τέσσερεις Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες, Τζενκ, Γιουσουφμπάς, Εζγκέ και Ασιγιέ έπεσαν στο πεδίο μάχης στις 27 Απρίλη του 2017.

Στις 27 Απρίλη, έχοντας ήδη παρεισφρύσει στις γραμμές της Συριακής Αλ Κάεντα, της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης στη Συρία (εξασκώντες τζιχάντ), η οποία στηρίζεται από τον Ερντογάν, οι σύντροφοι προσπάθησαν να περάσουν σε Τούρκικο έδαφος, με τελική αποστολή την εκτέλεση υψηλόβαθμου ηγέτη της Συριακής Αλ Κάεντα ή αλλιώς και Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Στα σύνορα συναντήθηκαν με Τούρκους στρατιώτες και χτυπήθηκαν μαζί τους για ώρα, έως ώτου οι συμμορίτες του ΕΣΣ έφτασαν στο σημείο και ξεκίνησε μια νέα μάχη. Ο ένας από τους συντρόφους χτυπήθηκε από σφαίρα των τζιχαντιστών ενώ οι υπόλοιποι σύντροφοι και έχοντας ήδη αφαιρέσει το δικαίωμα στη ζωή σε τέσσερεις με πέντε συμμορίτες, φύλαξαν την τελευταία σφαίρα για τους εαυτούς τους ώστε να μην πιαστούν αιχμάλωτοι.

Έξι μήνες μετά, μετά από διαπραγματεύσεις του YPG για την παράδοση των σορών των συντρόφων, έγινε η τελετή κήδευσής τους, μακριά από τα σπίτια τους, στο έδαφος της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας (Ροζάβα).

Στη μνήμη των ηρώων συντρόφων, στη μνήμη των επαναστατών σοσιαλιστών των Ενωτικών Απελευθερωτικών Δυνάμεων, (B.Ö.G).
Τζενκ Κιλαγκόζ
Γιουσουφμπάς Ακάυ
Εζγκέ Μπαλί
Ασιγιέ Οζλαχλάν

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Αρμί Γκιουλέρ Μπαλί,
25.10.2017, Ροζάβα
Ενωτικές Απελευθερωτικές Δυνάμεις - B.Ö.G

Επίσης:
α. Στην φίλη και συντρόφισσα Ιντίλ (Εζγκέ Μπαλί)
β. Άσσαντ, Κούρδοι και.. η νίκη των λαών

Άσσαντ, Κούρδοι και.. η νίκη των λαών

Τέλη του μήνα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση με αίτημα την επαναλειτουργία της Συριακής Πρεσβείας στην Ελλάδα.Το κείμενο του καλέσματος όμως, τελειώνει με αυτή την περιπαιχτική πρόταση <<Η νίκη του Συριακού λαού θα είναι νίκη όλων των λαών της περιοχής>>.

Οι θρησκευτικές/εθνικές ομάδες:

Οι Κούρδοι στη Βόρεια Συρία (αποτελούν το 15% του πληθυσμού της Συρίας) πριν την ''Αραβική Άνοιξη'', αποτελούσαν από το Μπααθικό καθεστώς της οικογένειας Άσσαντ, έναν από τους πληθυσμούς που υπέφεραν σφαγές και μέχρι και τοπικά ξεκληρίσματα/<<μίνι γενοκτονίες>>. Συχνά και ανά περιοχές, ακόμα και η έκφραση της κουρδικής καταγωγής ή η ομιλία της κουρδικής γλώσσας αποτελούσε αφορμή για φυλακίσεις ή και δολοφονίες.Οι Σουνίτες (στην ακραία του εφαρμογή, στον ορθόδοξο ισλαμισμό, γνωστό και ως ουαχαμπισμός/σαλαφισμός αποτελούν την οργάνωση ''Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Λεβάντε ακα ΙΣ ή ΙΣΙΣ ή ΙΚΙΛ ή IS ή ISIS ή ISIL), σε όλες τις Σιιτικές χώρες και προφανώς υπό το Μπααθικό καθεστώς της οικογένειας δικτατόρων Αλ-Ασσάντ, υπέφεραν μαζικές σφαγές ή εκτοπίσεις λόγω της πίστης τους. Σφαγές έχουν καταγραφεί και εδώ.

Ο Μπασάρ Αλ-Ασσάντ:

Σαν βγαλμένο από την ταινία "ο Δικτάτορας", ο Μπ. Αλ-Άσσαντ λάμβανε το 95% στις εκλογές και επανεκλεγόταν συνέχεια από το 2000. Σφαγές αντιφρονούντων, μαζικές φυλακίσεις και εκτοπίσεις διαμόρφωναν και εδώ το σκηνικό.Ο ίδιος Άσσαντ είχε τη δυτική χώρα (μεγάλα αστικά κέντρα) να ζει σε μια κοσμική σφαίρα πραγμάτων, και την υπόλοιπη χώρα, να πληρώνει γι'αυτό. Φοβερές οικονομικές ανισότητες, μη καταμερισμός του πλούτου και.. η εξέγερση.

Στην εξέγερση του 2012, όπου τα αιτήματα του λαού (κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά) ήταν δίκαια, ο Άσσαντ πρώτος χρησιμοποίησε χημικά καταστέλλοντας έτσι ή τουλάχιστον προσπαθώντας τις μαζικές διαμαρτυρίες, που αρκετές από αυτές, και είναι επίσης κοινά αποδεκτό, πως ήταν αμερικανοκινούμενες. Σε δεύτερο χρόνο ο Άσσαντ δεν είχε αρνηθεί την ύπαρξή τους και λόγος είχε γίνει τότε ώστε τα χημικά αυτά να έρθουν να καταστραφούν στη Σούδα.

Οι αντιπολιτευόμενοι:

Πλέον η βασική αντιπολίτευση του δικτάτορα Άσσαντ, λέγεται Αμερική και εκφραζόταν μέσω του ΙΚΙΛ παλιότερα και πλέον εκφράζεται από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Άλλες συμμετοχές στο έργο, ΕΕ και ΟΗΕ με την πλευρά των φονταμενταλιστών του ΕΣΣ και Ρωσία, Ιράν στο πλευρό του Άσσαντ.Ενώ τα δίκαια αιτήματα των εξεγερμένων μπορούσαν να βρουν τρόπο και να εκφραστούν με ουσία και πολιτική θέσπιση μέσα στις γειτονιές που υπέφεραν τις ορέξεις του δικτάτορα Άσσαντ, τα ηγετικά πρόσωπα του ΕΣΣ και λοιπών ομάδων, στράφηκαν εξ'ολοκλήρου στη Δύση και έτσι έσβησε κάθε ελπίδα για μια δημοκρατική λύση. Δικτάτορας ο ένας, Ουαχαμπιστές οι άλλοι.

Η εμφάνιση των Κούρδων στη Βόρεια Συρία (γνωστή και ως Ροζάβα, δηλαδή "Δύση", από το "Δυτικό Κουρδιστάν" στα κουρδικά), με τον ελάχιστον εξοπλισμό που εξασφάλισε γι'αυτούς το PKK, ξεκίνησαν ένα αγώνα πρωτόγνωρο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Δε μιλούσαν για κράτος, αλλά για μια συνομοσπονδία που θα απαρτιζόταν από όλες τις φυλές και τις θρησκείες και θα ζούσαν αρμονικά. Βασισμένο στις ιδέες του Αμπντουλλάχ Οτσαλάν και το μανιφέστο του <<Δημοκρατικός Φεντεραλισμός>>.

Αυτό το βήμα, οι Κούρδοι το πραγμάτωσαν μέσα από μονάδες πολιτοφυλάκων συντελεσμένες από Κούρδους, Άραβες και Γυναίκες. Μέσα από τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, την κατάργηση κάποιων και την δημιουργία άλλων, ακόμα και ελευθεριακών (κολλεκτίβες, σχολεία, ειδικά σχολεία για να διδάσκονται κυρίως ενήλικες τη Γυναικολογία, επιστήμη που εισήγαγε ο Α. Οτσαλάν, ερευνώντας και εξυμνώντας τις ιστορικά μητριαρχικά δομημένες κοινωνίες που καταγράφηκαν σε όλο τον πλανήτη).

Η σύνοδος της Αστάνα:

Αρχές του 2017, πραγματοποιήθηκε <<Σύνοδος Ειρήνης>> στην Αστάνα του Καζακστάν για την επίλυση του Συριακού. Ο Άσσαντ, πιθανότατα δεχόμενος πιέσεις και από το Ιράν (κάτι που δε μπορεί να διασταυρωθεί), όχι μόνο έμεινε αμέτοχος στις διαθέσεις της Τουρκίας που ήθελαν τους <<τρομοκράτες>> Κούρδους εκτός τραπεζιού διαπραγματεύσεων, αλλά με τη λήξη της, και με τις προσωπικές προτροπές Λαβρόφ να δεχτεί της πρόταση των Κούρδων για αυτονομία στη Βόρεια Συρία, αυτός επέμεινε να μην κάνει καμία παραχώρηση.

Σε μια κίνηση αξιοπρέπειας, οι Κούρδοι αφαίρεσαν από επίσημο όνομα της Βόρειας Συρίας το Ροζάβα και την ονόμασαν <<Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας>>, επιβεβαιώνοντας άλλη μια φορά στην πράξη τους σκοπούς, τις διαθέσεις για το εγχείρημά τους.

Μελετώντας όλα τα παραπάνω, αναρωτιέσαι όντως τι σημαίνει η φράση <<Η νίκη του Συριακού λαού θα είναι νίκη όλων των λαών της περιοχής>>. Λαός της περιοχής είναι και οι Κούρδοι όπως είναι και οι Σουνίτες Ισλαμιστές.

Μόνη λύση για την Μέση Ανατολή, το Κουρδικό μοντέλο:

Δεν τίθεται ζήτημα, ούτε χωρούν παρενθέσεις στο ποια πλευρά πρέπει να είναι η νικητήρια ανάμεσα σε Άσσαντ και ΕΣΣ. Είναι δεδομένο όμως, πως καμία καλύτερη μέρα δεν θα ακολουθήσει για τους λαούς της Συρίας όταν ο Άσσαντ κερδίσει τους φασίστες φονταμενταλιστές του ΕΣΣ. Και πως τίποτα καλό δεν θα συμβεί όχι μόνο στη Συρία, αλλά και σε όλους τους λαούς του κόσμου αν επικρατήσει ο ΕΣΣ, ουσιαστικά η Αμερική. Η αναγνώριση της ανάγκης στησίματος αναχωμάτων στην Αμερικάνικη ιμπεριαλιστική μηχανή και γενικότερα στη δυτική, είναι δεδομένη. Ένα εθνικιστικό, επιλεκτικά σοσιαλιστικό, καθεστώς όπως αυτό του Άσσαντ, δεν προσφέρει τίποτα στη Μέση Ανατολή.

Αντιθέτως το κουρδικό μοντέλο, εκείνο της συνύπαρξης λαών και θρησκειών, της ενοποίησης μπροστά σε κάθε εκμεταλλευτικό παράγοντα (Δύση, Ρωσία, Κίνα), μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό προπύργιο σταθερότητας και ουσιαστικής αντίστασης, που δε θα εξαρτάται από καμία υπερδύναμη και κανένα κέντρο.Έχει αποδειχτεί  στην πράξη. Αποδεικνύεται κάθε μέρα και πλέον αποτελεί μια πετυχημένη πράξη του παρελθόντος. Αποτελεί μια ιστορική απόδειξη.

 ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ - ΚΑΤΩ ΟΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΖΗΤΩ Ο ΚΟΥΡΔΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Βασίλ Λάτσι, Ήρωας του Λαού της Αλβανίας

17 Μάη 1941 - Ο Βασίλ Λάτσι αποπειράται να σκοτώσει τον Βασιλιά της Ιταλίας, Αλβανίας και Αιθιοποίας Βίκτορ Εμμανουέλ τον Τρίτο.

Στις 17 Μάη του 1941, ο 19χρονος Βασίλ Λάτσι, ντυμένος με μια αλβανική παραδοσιακή στολή, επιτέθηκε στην πομπή που μετέφερε τον Βίκτορ Εμμανουέλ τον Τρίτο, (ο οποίος είχε ανακυρηχθεί Βασιλιάς και της Αλβανίας από το 1939, με την παράδοση του Στέμματος του Σκεντέρμπεη στη φασιστική Ιταλία) τον Σεφκέτ Μπέι Βερλάτσι, πρωθυπουργό της Αλβανίας και άλλους Υπουργούς της κυβέρνησης.

Συνέβη όταν ο Βίκτορ Εμμανουέλ ο Τρίτος είχε τελειώσει την 7ήμερη επίσκεψή του στην Αλβανία και κατευθυνόταν προς το αεροδρόμιο της Λαπράκα. Στην οδό Δυρραχίου πυροβολείται κάμποσες φορές από τον 19χρονο. Ο Βίκτορ Εμμανουέλ δεν τραυματίζεται και ο 19χρονος από το χωριό Πικέρας των Αγιών Σαράντα συλλαμβάνεται επί τόπου από την φρουρά του Βασιλιά.

Πυροβόλησε 4 φορές προς το μέρος τους φωνάζοντας "Θάνατο στον φασισμό", χωρίς όμως να καταφέρει να σκοτώσει τον Βασιλιά.

Αποτέλεσε έναν από τους πρώτους ανθρώπους που του απονεμήθηκε μετά θάνατον από την Σοσιαλιστική Αλβανία το μετάλλιο του "Ήρωα του Λαού της Αλβανίας". Η ιστορία του γράφτηκε αρχικά σε βιβλία και αργότερα έγινε ταινία με τίτλο "Σφαίρες στον Βασιλιά!"

Ο Υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας, κόντης Τσιάνο, είχε χαρακτηρίσει την επαναστατική πράξη του Βασίλ ως μια τυχαία πράξη ντελίριου και σχιζοφρένειας, προσπαθώντας να μηδενίσει την πολιτική σημασία της.

Η αντιφασιστική πράξη του Βασίλ Λάτσι στα βιβλία της ιστορίας της Αλβανίας, θεωρείται η πρώτη από τις πράξεις αντίστασης του γενικού ξεσηκωμού που ακολούθησε. Αναγράφεται στο βιβλίο "Άσβηστα Άστρα": << Ο Βασίλ Λάτσι δήλωσε στα φασιστικά όργανα αμέσως μετά την απόπειρα, "Το έκανα μόνος μου, για την Αλβανία. Ζήτω η ελεύθερη Αλβανία! Κάτω ο φασισμός!>>

Την ημέρα της αναχώρησης του Βασιλιά από την Αλβανία, ο Βασίλ είχε ξυπνήσει από το χάραμα κιόλας και είχε πει σε έναν σύντροφό του, <<Σήμερα θα αποχαιρετήσω εγώ τον Βασιλιά>>. Είχε αγκαλιάσει τον σύντροφό του και είχε βγει από το ξενοδοχείο. Παντού σπιούνοι, στρατιωτικοί και καραμπινέροι. Από στιγμή σε στιγμή θα περνούσε ο Βασιλιάς. Ξεκίνησε η αυτοκινητοπομπή.

Σε αυτό το σκηνικό κινδύνου και φόβου, περικυκλωμένοι από κράνη και όπλα, ο νεαρός Βασίλ Λάτσι μπήκε μέσα στο πλήθος και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

Σήκωσε το χέρι του, τυλιγμένο με επιδέσμους και έστρεψε το ρεβόλβερ του πάνω στο Βασιλιά πάνω από τα κράνη και τις κάννες των όπλων.

Αυτός ήταν ο Βασίλ Λάτσι. Απαγχονίστηκε 10 μέρες μετά την απόπειρα, στις 27 Μάη του 1941 από τους Ιταλούς φασίστες και τους ντόπιους συνεργάτες τους.